Now Reading:

Μια οφειλόμενη απάντηση στις ένστολες διαμαρτυρίες περί του δικαιώματος στον …καφέ

Με αφορμή και όχι αιτία τις δηλώσεις και τα παράπονα του Προέδρου των αστυνομικών Αθήνας, Δ. Πάκου και του βουλευτή της ΝΔ Παπαδημητρίου, μια οφειλόμενη απάντηση.

Τον τελευταίο καιρό στα Εξάρχεια γινόμαστε μάρτυρες μιας ολοένα και κλιμακούμενης καταστολής. Ήδη απ’ τον ερχομό της κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός έστηνε επικοινωνιακό παιχνίδι για το πώς θα κάνει τα Εξάρχεια – και όχι μόνο – πρότυπη γειτονιά, ενώ ο Χρυσοχοΐδης δεσμευόταν να τα «καθαρίσει» από τα «ανθρώπινα σκουπίδια», όπως ο Μπαλάσκας της ΠΟΑΣΥ αποκαλούσε πρόσφυγες και αγωνιστές που ζουν στη γειτονιά. Παρά τις επικοινωνιακές φιέστες για το «άβατο ανομίας» που πρέπει να παταχθεί, οι εικόνες των τελευταίων ημερών φανερώνουν τι εννοούσε ο εσμός των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας και των υποστηρικτών τους.

Τα Εξάρχεια έπρεπε να «καθαρίσουν» από όλα εκείνα τα στοιχεία που τα καθιστούν ελεύθερο χώρο αγώνων, γειτονιά ανοιχτή στη διαφορετικότητα, πεδίο ζυμώσεων στο οποίο αποκτούν πνοή πολιτικά και πολιτιστικά εγχειρήματα, καταλήψεις στέγασης και όχι μόνο. Έτσι, οι σκηνές που είδαμε να εκτυλίσσονται ήταν εκείνες οικογενειών και μικρών παιδιών μεταναστών και προσφύγων να διώχνονται κακήν κακώς από τις καταλήψεις που αποτελούσαν τα τελευταία χρόνια το φιλόξενο σπίτι που οι ίδιοι επέλεξαν κόντρα στη φρίκη των camps – και που προηγουμένως ήταν εγκαταλελειμμένα κτήρια που αφήνονταν να ρημάζουν.

Παράλληλα, η παρουσία αστυνομίας σε κάθε στενό γίνεται όλο και εντονότερη, με τρόπο που μόνο «αίσθημα ασφάλειας» δεν προκαλεί. Κανείς και καμία δεν πείθεται για τις υποτιθέμενες επιχειρήσεις κατά του ναρκεμπορίου, ειδικά αν αναλογιστούμε την ιδιαίτερη σχέση αστυνομίας-ναρκεμπόρων και την «ασυλία» των τελευταίων. Κανείς και καμία δεν πλανάται για τα κίνητρα τους όταν τα χαρακτηριστικά παραδείγματα της «επιχείρησης Εξάρχεια» πέρα από τις εκκενώσεις καταλήψεων στέγης, είναι η επίθεση στο τριήμερο πολιτιστικό φεστιβάλ στην πλατεία, η επίθεση στον κοινωνικό χώρο ΒΟΞ και σε αγωνιστές, οι ομοφοβικές και σεξιστικές επιθέσεις και πλέον ο ωμός τραμπουκισμός εργαζόμενων στην περιοχή.

Τα ξημερώματα της 23ης Σεπτεμβρίου γίνεται η έβδομη εκκένωση κατάληψης στέγασης προσφύγων, του σχολείου στην οδό Μερλιέ. Παιδιά, γονείς και ηλικιωμένοι διώχνονται χωρίς να προλάβουν καν να πάρουν τα πράγματά τους και ωθούνται με τη βία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Η είσοδος του 5ου Λυκείου σφραγίζεται. Η ευρύτερη περιοχή καταλαμβάνεται από πλήθος ΜΑΤ, αρκετοί από τους οποίους βρίσκονται κοντά σε παρακείμενη καφετέρια, της οποίας η εργαζόμενη -και συντρόφισσά μας- έχει μόνη της βάρδια. Όσο βρίσκονται εκεί, δεν λείπουν παρενοχλητικά βλέμματα και νοήματα τα οποία και εντείνονται. Τα όργανα του νόμου και της τάξης κάνουν ό,τι μπορούν για να δυσκολέψουν την κατάσταση για την εργαζόμενη με μια σειρά παραβιαστικών-σεξιστικών συμπεριφορών, γέλιων, αστείων, χειρονομιών και ειρωνειών. Ακολουθούν την ίδια πρακτική που έχουν καταγγείλει ονομαστικά και δημόσια κι άλλες κοπέλες το τελευταίο διάστημα στην περιοχή των Εξαρχείων. Ένας από αυτούς, εν μέσω τέτοιων σχολίων, απαιτεί να παραγγείλει καφέ, πράγμα που η εργαζόμενη του αρνείται.

Η άρνηση, αποτέλεσμα όχι μόνο του ρόλου τους, αλλά και της στάσης τους απέναντι στην εργαζόμενη, φαίνεται να εξαγριώνει τους ράμπο του Χρυσοχοΐδη. Πλησιάζουν περισσότερο το μαγαζί κάνοντας νοήματα και χειρονομίες, ώσπου κάποιοι από αυτούς έρχονται επί τούτου για να επιτεθούν λεκτικά και να ζητήσουν το λόγο. Όταν η απάντηση στις ερωτήσεις τους δεν τους άρεσε, αποχωρούν με απειλές και επιστρέφουν λίγο αργότερα, αριθμητικά αυξημένοι καθώς και μαζί με περιπολικό και αστυνομικούς που ήρθαν να πραγματοποιήσουν σύλληψη μετά από μήνυση για εξύβριση. Η εργαζόμενη οδηγήθηκε από τον χώρο εργασίας της με συνοπτικές διαδικασίες στο τμήμα, με σκοπό την απαγγελία κατηγοριών και την κράτησή της εκεί μέχρι την επόμενη ημέρα. Ο λόγος που τελικά αφέθηκε ελεύθερη και η εμφανής αλλαγή στάσης από τη μεριά της αστυνομίας θα πρέπει να χρεωθεί στην αξιοπρεπή αγωνιστική στάση της συντρόφισσας παρά το κλίμα πίεσης, στη γρήγορη έλευση δικηγόρου και την απαίτησή της για χρήση των δικαιωμάτων που είχε στη διάθεσή της.

Με αφορμή αυτό το περιστατικό, τα ερωτήματα που εύλογα μπορεί να έχει κανείς είναι πολλά… Για την ουσία των κρατικών, αστυνομικών επιχειρήσεων στα Εξάρχεια, για τα όρια και την ατιμωρησία των οργάνων καταστολής, για τα όρια των δικών μας ελευθεριών και δικαιωμάτων σε μια τέτοια πραγματικότητα, πόσο μάλλον για τον κίνδυνο που μπορούν να αποτελούν εν τέλει οι μάτσο cis άνδρες της ΕΛΑΣ για μια γυναίκα εργαζόμενη που αρνείται ή ξεχνάει – όπως προκύπτει κι από άλλη καταγγελία εργαζόμενης – να τους σερβίρει.

Οι απαντήσεις ανά πομπό, ποικίλουν. Στα δελτία του ΣΚΑΙ και των λοιπών ΜΜΕ, σίγουρα θα ακούσουμε για το αίσθημα ασφάλειας που πρέπει να νιώσουμε, για το θεάρεστο έργο κυβέρνησης και μηχανισμών, για τις μαφίες που «αναγκάζουν» μαγαζιά στα Εξάρχεια να μην σερβίρουν τα «παιδιά» της ΕΛΑΣ, για τους «παραβατικούς ξένους» – με φόντο ανήλικα προσφυγάκια, για τις υπερβολές γυναικών που νιώθουν τα σώματα και τις ζωές τους να παραβιάζονται από ένστολους φασίστες.

Και γι’ αυτό εμείς απαντάμε για άλλη μια φορά, πως τα πραγματικά προβλήματα των Εξαρχείων είναι αλληλένδετα με τις επιδιώξεις του κράτους για αυτά, πόσο μάλλον με την παρουσία των δυνάμεων καταστολής. Οι κάτοικοι, οι εργαζόμενες, όσες και όσοι ζούμε στη γειτονιά δεν νιώθουμε ίχνος ασφάλειας όταν ρίχνουν χημικά στα μπαλκόνια μας, διώχνουν τους πρόσφυγες γείτονες μας, μας παρενοχλούν στο δρόμο για το σπίτι, μας συλλαμβάνουν στους χώρους εργασίας μας. Δεν βλέπουμε καμία επιτυχημένη επιχείρηση, παρά μόνο θυμόμαστε την ουσία του ρόλου και του έργου τους, των συναδέλφων του Κορκονέα, εκείνων που ήταν απλοί παρατηρητές στη δολοφονία του Παύλου, εκείνων που δολοφονούσαν τον Ζακ μαζί με ιδιοκτήτες μέρα μεσημέρι στην Ομόνοια, εκείνων που βασάνιζαν γελώντας μετανάστες στο κολαστήριο του Α.Τ. Ομονοίας.

Για όλα αυτά αρνούμαστε να εξυπηρετούμε, να σερβίρουμε, να χαμογελάμε σε εκείνους που έχουν εμφανιστεί στη γειτονιά μας με όρους στρατού κατοχής…

Και για να το πούμε και στην γλώσσα τους «Αυτή είναι η πρακτική και σε όποιον αρέσει».

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ – Ομάδα Κομμουνιστών /στριών

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.