Now Reading:

“Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο”: αποτιμητική τοποθέτηση φοιτήτ(ρι)ων της Αναμέτρησης

Το παρόν κείμενο αποτελεί αποτιμητική τοποθέτηση, φοιτήτ(ρι)ων της Αναμέτρησης καθώς και ανέντακτων αγωνιστ(ρι)ών, μεθοδολογικών γραμμών που αναδείχθηκαν την προηγούμενη περίοδο στο φοιτητικό κίνημα καθώς και πολιτικών λογικών που οδήγησαν σε μια σειρά εκφυλιστικών γεγονότων το τελευταίο διάστημα.

Οι προηγούμενοι μήνες ήταν πρωτόγνωροι για τους φοιτητικούς συλλόγους αφού στην, ήδη πιεσμένη κατάσταση που βιώνει συνολικά η κοινωνία από τα κατασταλτικά μέτρα των απαγορεύσεων κυκλοφορίας και την εκμετάλλευση της υγειονομικής κρίσης από την κυβέρνηση, έχουν να αντιμετωπίσουν το έξτρα βάρος της απουσίας από τους κοινωνικούς τους χώρους. Σε αυτούς που προηγουμένως οι φοιτήτ(ρι)ες περνούσαν μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας τους, ανέπτυσσαν κοινωνικές σχέσεις, πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, αντάλλαζαν απόψεις και εκφράζονταν. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ψήφισε το νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοίδη, ένα νομοσχέδιο που επιχειρεί να αλλάξει τη λειτουργία των πανεπιστήμιων με σειρά αυταρχικών αντιεκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων σε βάρος των φοιτητών. Η καθημερινότητα στις σχολές θα διαμορφωθεί από ένα ακόμα πιο πιεστικό και αντιδημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας, τόσο από τη συνεχή παρουσία της πανεπιστημιακής αστυνομίας εντός των σχολών όσο και από τον συνδυασμό της απειλής των διαγραφών στα ν+ν/2 και των πειθαρχικών συμβουλίων. Συγχρόνως, η θέσπιση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής, έρχεται να μειώσει δραματικά του εισακτέους στις σχόλες και επιδιώκει να δημιουργήσει πελατεία για τα ιδιωτικά κολλέγια καθώς και να στρέψει κόσμο προς δομές επαγγελματικής εκπαίδευσης και μαθητείας.

Η κατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και τη φοιτητική αριστερά, η οποία είδε τον παραδοσιακό τρόπο παρέμβασης και επαφής με τον κόσμο των σχολών να κλονίζεται από την τηλεκπαίδευση. Mία σειρά από παράγοντες επέδρασαν τα τελευταία χρόνια στην υποχώρηση της δράσης του φοιτητικού κινήματος. Η επικράτηση του δόγματος της μη εναλλακτικής από το 2015 και μετά σε συνδυασμό με σημαντικές αλλαγές μέσα στο φοιτητικό υποκείμενο, δημιούργησαν μία ριζικά νέα συνθήκη. Τα σχήματα της φοιτητικής αριστεράς, ανίκανα να αντιληφθούμε αυτές τις αλλαγές και να προσαρμόσουμε τη μεθοδολογία παρέμβασης και λειτουργίας μας, ήρθαμε αντιμέτωποι με νέα προβλήματα.

Επιπλέον, η παρέμβαση και η δυνατότητα κινητοποίησης κόσμου επικαθορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τα όρια που έθετε η συνθήκη των κλειστών σχολών. Ωστόσο, το φοιτητικό κίνημα κατάφερε να μετρήσει βήματα και να υψώσει αντιστάσεις εναντία στο νομοσχέδιο, από τις άμαζες συγκεντρώσεις και την αδυναμία πραγματοποίησης πορειών ένα προηγούμενο διάστημα, καταφέραμε να οργανώσουμε πορείες με χιλιάδες φοιτητές να εναντιώνονται στο νομοσχέδιο. Υπήρχε όμως μεγάλη αναντιστοιχία στον κόσμο που συμμετείχε στις διαδηλώσεις με τον κόσμο που συμμετείχε στις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων. Παράλληλα το συντονιστικό των φοιτητικών συλλόγων διεξαγόταν χωρίς τη φιλοδοξία μεγαλύτερης συμμετοχής κόσμου, καταλήγοντας να μην λειτούργει προωθητικά για το φοιτητικό κίνημα όπως προηγούμενα χρόνια αλλά να δημιουργεί μια αποστροφή στους φοιτητές για τις δομές των συλλόγων. Συνολικά, δεν καταφέραμε να ενισχύσουμε την αντίδραση του κόσμου που εκφράστηκε μέσα από τις κινητοποιήσεις ώστε να δημιουργηθεί ένα κίνημα ικανό να μπλοκάρει την ψήφιση αλλά να έχει και διάρκεια.

Το ερώτημα μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου ήταν πως θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε το αγωνιστικό κλίμα το όποιο είχε δημιουργηθεί. Η επιλογή του κράτους να στείλει τα ΜΑΤ στο ΑΠΘ μόλις μια εβδομάδα μετά την ψήφιση του νομοσχέδιου, δημιούργησε ένα νέο κλίμα αντίδρασης στους φοιτητές οι οποίοι μαζικοποίησαν εκ νέου τις κινητοποιήσεις, ενώ η πόλη της Θεσσαλονίκης βρέθηκε στο επίκεντρο. Εκεί αυτόνομα στέκια-σχήματα(μαζί με μικρό κομμάτι της αριστεράς και ανένταχτο δυναμικό) μπορούμε να πούμε ότι επέδειξαν καλυτέρα αντανακλαστικά και έκαναν κατάληψη στην πρυτανεία του ΑΠΘ, μια κίνηση που λόγω της σημειολογίας που είχε λάβει ο χώρος μετά την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής μαζικοποιήθηκε και στηρίχτηκε από πλήθος κόσμου. Η κατάληψη αρχικά ξεκίνησε με αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων. Ωστόσο στη συνεχεία δημιουργήθηκε η συνέλευση της κατάληψης η όποια πηρέ αρνητικά χαρακτηριστικά καθώς λειτούργησε υπονομεύοντας τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων ενώ στη δομή λειτουργιάς της επικρατήσαν φιλελεύθερες αντιλήψεις όπως ότι όλοι πρέπει να τοποθετούνται σαν ατομικότητες. Παρόλα αυτά η συνέλευση παρέμεινε στα μάτια πολλών φοιτητών ως μια πιο ανοιχτή δομή από τα συντονιστικά των φοιτητικών συλλόγων. Προφανώς σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπονομευτεί η σημαντική συμβολή των δυνάμεων της αριστεράς στην Θεσσαλονίκη στην μαζικοποίηση των κινητοποιήσεων, ωστόσο η αδυναμία της να κάνει πιο επιθετικές κινήσεις όπως η κατάληψη της πρυτανείας και να αντιλήφθει την σημαντικότητα δημιουργίας των πανεπιστήμιων(ακόμα και κλειστών) σε ζωντανούς κοινωνικούς χώρους όπου σε αυτήν την ασφυκτική καθημερινότητα που βιώνει η νεολαία, θα δίνει τη δυνατότητα κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης οδήγησαν στο να κερδίσουν χώρο στο κίνημα οι δυνάμεις της αυτονομίας/αναρχίας.

Μετά τις εξαγγελίες Χρυσοχοίδη για είσοδο της ΟΠΠΙ στις σχόλες το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απριλίου, η Αθήνα ξαναέγινε το επίκεντρο των κινηματικών εξελίξεων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση καταφέραμε να ακολουθήσουμε μια επιτυχημένη μεθοδολογία γύρω από δυο άξονες, μαζικές κεντρικές κινητοποιήσεις κόμβοι (και όχι κάθε εβδομάδα πορεία) και επανοικειοποιήση των πανεπιστημίων με καθημερινές δράσεις (βλέπε εκδηλώσεις, αντιμαθήματα κτλ) ώστε να μετατραπούν σε ζωντανούς κοινωνικούς χώρους και να μην επιτραπεί η είσοδος της αστυνομίας σε αυτά. Μια μεθοδολογία η οποία κρίθηκε επιτυχημένη και οδήγησε στο να αναβληθεί η είσοδος της αστυνομίας για το Σεπτέμβρη. Η απόφαση αυτή προφανώς επικαθορίστηκε και από άλλους παράγοντες που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις στην κυβερνητική πολιτική όπως οι αντιφάσεις στη διαχείριση της πανδημίας και οι αντιδράσεις μετά τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης. Ωστόσο η συγκεκριμένη μεθοδολογία δεν ακολουθήθηκε από το σύνολο της αριστεράς, καθώς κομμάτια της υποβάθμιζαν την αναγκαιότητα επανοικειοποιήσης των κοινωνικών χώρων των πανεπιστημίων ούτε από την αυτονομίας/αναρχίας της πόλης, δυνάμεις οι οποίες προσπάθησαν να κάνουν μια γραμμική μεταφορά της γραμμής που παίχτηκε στο ΑΠΘ στην Αθήνα. Μια κατάληψη στην πρυτανεία του Πολυτεχνείου δεν θα μπορούσε να έχει αντίστοιχα αποτελέσματα, όπως και αποδείχθηκε, λόγω και του αποκεντρωμένου χαρακτήρα του πάνω Πολυτεχνείου όσο και λόγω της έλλειψης σημειολογίας που είχε αποκτήσει το ΑΠΘ.

Εν τέλει, η συγκεκριμένη γραμμή κάποιων δυνάμεων της αυτονομίας/αναρχίας κατέληξε να λαμβάνει περισσότερης προσοχής από συγκεκριμένες δυνάμεις της αριστεράς παρά από τον κόσμο των σχολών. Συγκεκριμένα, τμήματα των σχημάτων της ΕΑΑΚ, με μια πολύ στρεβλή αντίληψη της ηγεμονίας εντός του κινήματος που τις διακατέχει και με μια φοβία ότι θα χάσουν χώρο στο κίνημα, όπως στη Θεσσαλονίκη αποφάσισαν ότι θα πρέπει να «οριοθετηθούν» από τον χώρο που έκανε την κατάληψη Προφανώς, κάθε προσπάθεια απαξίωσης των συλλόγων πρέπει να ηττηθεί, ωστόσο η ήττα αυτή θα προέλθει μόνο μέσα από την πολιτική διαπάλη μέσα στο κίνημα. Απέναντι στην προσπάθεια διάλυσης των συλλογικών φορέων, η καλύτερη απάντηση είναι το να δείξει έμπρακτα η Αριστερά ότι οι Φοιτητικοί Σύλλογοι μπορούν με αγώνες και νίκες να εκφράσουν τις ανάγκες των φοιτητών και φοιτητριών. Οι αντιλήψεις οργανωτικών αντιπαραθέσεων και της ενδοκινηματικής βίας, μόνο πίσω μπορούν να πάνε το κίνημα.

Δυστυχώς, οι συγκεκριμένες αντιλήψεις διατηρούνται και είναι ισχυρές εκατέρωθεν. Αυτό οδήγησε σε ένα κρεσέντο κλιμακουμένων περιστατικών που το μόνο που κάνουν είναι να εκφυλίζουν τους ίδιους τους Φ.Σ. και να δημιουργούν αποστροφή στους φοιτητές για τις κινηματικές διαδικασίες. Οι κατηγορίες ότι κάποιοι είναι ασφαλίτες/ παρακράτος, οι κοκορομαχίες για το ποιος θα κρεμάσει πανό σε κινητοποίηση στον ΕΛΚΕ, στη διάλυση διαδικασίας κοινού πλαισίου της ΠΑΡΕΜΒΟΛΗΣ ΕΑΑΚ, της συνέλευσης του Φ.Σ. στο ΠΑΠΕΙ, της συνέλευσης του Φ.Σ. στο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ και το σπάσιμο του πολίτικου στεκιού της ΑΝΑΡΠΑ ΣΕΜΦΕ δείχνουν ότι οι εν λόγω δυνάμεις ενδιαφέρονται περισσότερο για τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα παρά για τους φοιτητικούς συλλόγους και το φοιτητικό κίνημα. Αποκορύφωμα της όλης κατάστασης ήταν η επίθεση που δεχτήκαν μελή της ΑΡΑΣ την Πέμπτη 22/4 στο Πολυτεχνείο σε προγραμματισμένη εκδήλωση από συγκεκριμένα κομμάτια της αναρχίας, επίθεση ακραίας βιαιότητας που οδήγησε 15 συντρόφους στο νοσοκομείο. Η επίθεση αυτή αποτελεί κλιμάκωση και δεν μπορεί με κανένα τρόπο να δικαιολογηθεί στη βάση της πρότερης αντιπαράθεσης.

Από μεριάς μας, θέλουμε να καταγγείλουμε απερίφραστα τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο, τέτοιες ενέργειες αποτελούν ευθεία επίθεση στο Φοιτητικό Κίνημα και τις διαδικασίες του και πρέπει να καταγγελθούν από κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι. Ωστόσο, θέλουμε να εναντιωθούμε σε κάθε λογική που αντιλαμβάνεται την πολιτική με όρους παγίωσης συσχετισμών με κάθε τρόπο και έχει δημιουργήσει θλιβερά περιστατικά οργανωτικής αντιπαράθεσης στο παρελθόν και συνέβαλε στο να κλιμακωθεί μια κατάσταση της τελευταίες εβδομάδες. Λογικές που αντιλαμβάνονται σχήματα και συλλόγους σαν βραχίονες μεταφοράς της πολίτικης τους τοποθέτησης καταλήγουν να δημιουργούν αποστροφή στον κόσμο από τη συλλογική πάλη και οργάνωση του αγώνα του. Εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι οι πολιτικές γραμμές κρίνονται στην κοινωνική τους αποτελεσματικότητα και μέσα από την παράγωγη ηγεμονικής γραμμής για το κίνημα θα καταφέρουμε να «περιθωριοποιήσουμε» οποιονδήποτε υπονομεύει τη σημασία και τη λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με τις άξιες της αριστεράς, μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους ως το όχημα εκείνο που μπορεί να κινητοποιεί τη νεολαία και να ανατρέπει νομοσχέδια. Τα διακυβεύματα της περιόδου είναι πολύ μεγάλα, oι αγώνες της προηγούμενης περιόδου έδειξαν ότι το φοιτητικό κίνημα δεν είναι τελειωμένο, όπως φαντάζονταν τα στελέχη της κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο, μπορεί να τους «τελειώσει», με ενωτική και μαχητική δράση, σε σύνδεση με τους κοινωνικούς αγώνες, με γραμμή και σχέδιο που παράγει πολιτικά αποτελέσματα και δεν μένει στις καταγγελίες. Για ένα τέτοιο κίνημα, η εσωτερική δημοκρατία και ο σεβασμός στις μαζικές διαδικασίες δεν αποτελούν κάποια πολυτέλεια αλλά αναγκαίες προϋποθέσεις. Όποια δύναμη, από όπου και αν προέρχεται, οραματίζεται ότι θα κάνει το φοιτητικό κίνημα μαγαζί της, θα δει τα σχέδια της να διαψεύδονται πολύ γρήγορα.

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.