Now Reading:

9 Σημεία για την Επαναστράτευση | την Επανεκκίνηση | την Αντεπίθεση

1. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Μόνο μια νέα ανάπτυξη του κινήματος μπορεί να δώσει διέξοδο στις ανάγκες και τα προβλήματα των υποτελών τάξεων στη χώρα μας και διεθνώς. Θεωρούμε ότι παρά την ήττα του προηγούμενου διαστήματος, η παρτίδα μας δεν παίχτηκε ακόμη. Η παραδοχή της ήττας, της αδυναμίας της αριστεράς και του ευρύτερου αντισυστημικού χώρου, ο εντοπισμός των συλλογικών μας ανεπαρκειών είναι βασικό συστατικό μιας οποιασδήποτε νέας προσπάθειας ανάτασης των αγώνων. Δεν μπορεί όμως να έχει καμία σχέση με την λογική της παράδοσης στην ηττοπάθεια, στο “τίποτα δεν αλλάζει”, στο ανομολόγητο ο “λαός δεν μπορεί”. Αυτή η τελευταία λογική που υποκρύπτεται πίσω από τη μίζερη και διαχειριστική φυσιογνωμία της επίσημης αριστεράς, όχι μόνο δεν έχει να προσφέρει κάτι, αλλά είναι και εκτός πραγματικότητας, αφού αδυνατεί να δει την κρίση του συστήματος και την αδυναμία επιστροφής σε μια σταθερότητα σε παγκόσμιο επίπεδο. Πολύ περισσότερο αδυνατεί να αφουγκραστεί τις υπόγειες διεργασίες λαϊκής αγανάκτησης και αμφισβήτησης που συντελούνται ακόμη και σήμερα.

2. ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΡΗΓΜΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΟΙΧΤΟ

Σήμερα κατανοούμε καλύτερα το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης, που συνεχίζει να ορίζει τις ζωές μας, καθώς και το γεγονός ότι η ίδια και οι συνέπειές της δεν σηματοδοτούν ευθύγραμμα μια πορεία ριζοσπαστικοποίησης με αντικαπιταλιστικό πρόσημο. Αντίθετα, ο κίνδυνος μιας νέας αντιδραστικοποίησης, ο κίνδυνος πραξικοπημάτων, του φασισμού και του πολέμου προβάλλουν και πάλι έντονα. Τα στοιχεία που κυριάρχησαν το προηγούμενο διάστημα, η πρώτη επιθετική εμφάνιση της λιτότητας σε παγκόσμιο επίπεδο, η κρίση χρέους, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των αντιθέσεων εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ, με ειδικό βάρος στην περίπτωση της Ελλάδας, σήμερα συμπληρώνεται με μια παγκόσμια όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών-ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, και με μια νέα ακροδεξιά ρητορική που βρίσκει χώρο έκφρασης σε λαϊκά στρώματα, αλλά και σε πιο παραδοσιακά τμήματα του αστικού πολιτικού προσωπικού. Το βασικό στοιχείο ωστόσο παραμένει: η αδυναμία των κυρίαρχων να προτάξουν ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ένα θετικό ηγεμονικό πρόταγμα, και οποιαδήποτε βελτίωση του βιοτικού επιπέδου της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτή η πραγματικότητα προαναγγέλλει μια επόμενη μέρα πιο αμφίρροπη και ρευστή, με νέες δυνατότητες αλλά και κινδύνους, που δεν επιδέχεται «μετριοπαθείς» λύσεις.

3. ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΕΠΑΝΑΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Επιδιώκουμε ένα κάλεσμα σε παλιές και νέες γενιές πολιτικοποίησης, σε ανθρώπους που στελέχωσαν τις τάξεις της αριστεράς και της πολιτικής αναρχίας, σε άλλους που πύκνωσαν τις πρώτες γραμμές των κινημάτων του προηγούμενου διαστήματος χωρίς να εντάσσονται πλήρως στις προϋπάρχουσες συλλογικότητες, σε όλους αυτούς και αυτές που πίστεψαν πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και τώρα κλονίζονται ως προς τη διαμόρφωση μιας συλλογικής φιλοδοξίας ανατροπής, μπροστά στις αντικειμενικές δυσκολίες και τις υποκειμενικές ανεπάρκειες. Την τελευταία τριετία παρά την ήττα υπήρξαν εστιες αντίστασης και κάποια νέα καύσιμα που κράτησαν ζωντανή τη φλόγα της οξυμμένης ταξικής πάλης του 2010-12: οι εργατικές εστίες αντίστασης απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, η υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας και του δικαιώματος στην απεργία, οι μαχητικές δράσεις του αντιφασιστικού κινήματος, το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, η αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους και η πάλη ενάντια στη στοχοποίηση αγωνιστών (περιπτώσεις Θεοφίλου, Ηριάννας, Κουφοντίνα, free5 κ.α.), οι διεθνιστικές δράσεις αλληλεγγύης στους λαούς ανά τον πλανήτη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς (Ντονμπάς, Συρία, Παλαιστίνη, Βενεζουέλα), οι μάχες ενάντια στους πλειστηριασμούς, οι δράσεις του φεμινιστικού και LGBTQI κινήματος. Θέλουμε να επενδύσουμε σε αυτές τις παρακαταθήκες, να τις υπερασπιστούμε και να τις διευρύνουμε. Αυτός είναι ο δύσκολος αλλά αναγκαίος δρόμος που πρέπει να βαδίσουμε – ο μόνος πραγματικά ελπιδοφόρος.

4. ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ

Μπορεί όμως να υπάρξει κινηματική ανάταση χωρίς συνολική πολιτική διέξοδο; Στα πρώτα χρόνια της μνημονιακής πραγματικότητας η ανάπτυξη κινημάτων είχε μια εκρηκτική διάσταση που υπερέβαινε κατά πολύ την αριστερά, “έδενε” τον αυθορμητισμό με τη μαχητικότητα με όρους μαζικούς και παλλαϊκούς, ενώ έθετε ως πρόκληση για την αντικαπιταλιστική αριστερά μια συνειδητή πολιτική διέξοδο που να τα συνενώνει και να εγγυάται τη δυνατότητα ανατροπής και ενός κοινωνικού και πολιτικού μετασχηματισμού. Σήμερα η πρόταση του “άλλου δρόμου” φαντάζει πολύ πιο απομακρυσμένη μέσα από την εμπέδωση μιας “αριστερής” εκδοχής του ΤΙΝΑ και την αδυναμία της αριστεράς να υπερασπιστεί και να περιφρουρήσει την εναλλακτική με όρους κινήματος και κεντρικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις, ούτε έτοιμες λύσεις, όμως είμαστε πεπεισμένοι πως το πρώτο βήμα για να αναζητήσουμε εκ νέου τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού σχεδίου διεξόδου κι ενός σύγχρονου ταξικού, ανταγωνιστικού μπλοκ είναι να ξαναχτίσουμε τα κινήματα που υποχώρησαν, να ενισχύσουμε αυτά που έχουν “επιβιώσει” και να δημιουργήσουμε αυτά που λείπουν. Η αντεπίθεση και η ταξική ανασυγκρότηση στους χώρους που ζει και αναπνέει η σύγχρονη εργατική τάξη με ιδιαίτερη υπογράμμιση στις νέες γενιές που μπαίνουν στην παραγωγή, ο πολύμορφος μαχητικός αντιφασισμός, τα πεδία μάχης της νεολαίας στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, η μάχη για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες κόντρα στο κράτος έκτακτης ανάγκης, η αναμέτρηση με την πολεμική απειλή που προβάλει ξανά και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς μέσα στην ίδια μας τη χώρα, αποτελούν κρίσιμους πυλώνες μιας τέτοιας προσπάθειας. Σε αυτό το πλαίσιο υπογραμμίζουμε την ανάγκη μιας θαρρετής στροφής σε πειραματισμούς και νέες, μαχητικές και “ανορθόδοξες” μορφές αντίστασης κόντρα στον ταξικό συμβιβασμό, την επιτροπεία και το κατασταλτικό πλαίσιο της αστικής νομιμότητας, με στόχο την κατάκτηση συγκεκριμένων νικών και την αναπτέρωση του ηθικού των υποτελών τάξεων. Πιστεύουμε ότι κορμός αυτής της προσπάθειας πρέπει να είναι η συγκρότηση ενός οργανωμένου στρατού της ρήξης που θα αναμετρηθεί με τη συνδικαλιστική αποσύνθεση και γραφειοκρατία και θα παλέψει για την επανακατοχύρωση του εργατικού κινήματος και των διεκδικήσεών του. Ταυτόχρονα όμως, η συσσωρευμένη εμπειρία των προηγούμενων μαχών, αναδεικνύει την ανάγκη της διαλεκτικής σχέσης και σύνδεσης του κινηματικού με το πολιτικό επίπεδο. Εδώ, πρέπει πράγματι να ξαναρχίσουμε από τη μέση.

5. ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑ ΦΙΛΟΔΟΞΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ

Χρειαζόμαστε μια κομμουνιστική αριστερά που θα ξαναγίνει πολιτικό κέντρο μιας τέτοιας επανεξόρμησης, ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης των κινημάτων. Είναι εκείνη η αριστερά που δεν θα αυτοαναγορεύεται ως πρωτοπορία αλλά θα αναγνωρίζεται μέσα από τη δράση και τη συμβολή της από τον λαό, που θα προκρίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της νεολαίας και θα δηλώνει την ανάγκη επανεκκίνησης μέσα από τη δράση και γύρω από τη συζήτηση πάνω σε διαφορετικές εμπειρίες – επεξεργασίες του πολύμορφου ανταγωνιστικού κινήματος. Που δεν θα διεκδικεί το αλάθητο και θα μπορεί να αναβαπτίζεται αυτοκριτικά όσον αφορά τις δικές της ανεπάρκειες, κατορθώνοντας με συγκεκριμένο βηματισμό να συγκροτεί εκ νέου και πιο στέρεα το πολιτικό της φορτίο και πρόταγμα. Με όπλο τη “συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης”, που θα μπορεί μέσα από αναγκαίους μετασχηματισμούς και προχωρήματα να εντοπίζει τον κύριο αντίπαλο και να συμβάλει στο χτίσιμο ενός ιστορικού μπλοκ δυνάμεων ικανού να αντιπαρατεθεί στα ίσια μαζί του. Με διαζύγιο από τις βαρετές λογικές των διαρκών εμφυλίων, του σεχταρισμού, της αυτοεπιβεβαίωσης. Με στροφή στην οργάνωση στη βάση και την ενότητα στη δράση, με ενωτική, μετωπική λογική που να κρίνεται μέσα από μαζικές διαδικασίες όπου η αντιπαράθεση και ο διάλογος θα γίνεται με αρχές και κριτήριο την ενδυνάμωση του αντικαπιταλιστικού πολιτικού φορτίου – όχι μέσα από κονκλάβια, συναντήσεις στελεχών, εγωισμού και μικροϊδιοκτησίες κάποιας απόλυτης αλήθειας.

6. ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ | ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ

Η συσσωρευμένη εμπειρία του προηγούμενου διαστήματος δεν αφήνει πλέον χώρο για φιλολογικές συζητήσεις, «δημιουργικές ασάφειες», τεχνοκρατικές λύσεις που θα έρθουν από τον ουρανό, “συνταγές για τα μαγειρεία του μέλλοντος” και ανέξοδους ιδεολογισμούς. Ένα σύγχρονο ιστορικό μπλοκ των υποτελών τάξεων με την πιο ευρεία έννοια του όρου απαιτεί την ενότητα της πολυδιασπασμένης εργατικής τάξης, ντόπιων και μεταναστών/τριών που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο και ζούνε από τη δουλειά τους και τη συμμαχία τους με τους εργάτες/τριες γης, ανέργους, συνταξιούχους, τμήματα αυτοαπασχολούμενων και μεσαίων στρωμάτων που τσακίζονται στην κρίση και τη ριζοσπαστική νεολαία. Γνώμη μας είναι ότι πυρήνας της συμμαχίας μπορεί και πρέπει να είναι η αταλάντευτη και προετοιμασμένη σύγκρουση με τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, την ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό που «δένεται» οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά στο άρμα των ΗΠΑ και της ΕΕ με όρους ιστορικούς και υπαρξιακούς. Η ωρίμανση της μέχρι τέλους σύγκρουσης με την ΕΕ, την ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ δεν είναι αφηρημένη ιδεολογική τοποθέτηση αλλά επιτακτική πολιτική προϋπόθεση για την αντιστροφή του βέλους της σημερινής ζοφερής. Καμία στρατηγική συζήτηση δεν έχει νόημα αν δεν κρίνεται συγκεκριμένα από την πραγματική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα κατάσταση. Θέλουμε να συμβάλουμε στην αναζήτηση μιας σύγχρονης θεωρίας και πράξης, ενός μεταβατικού προγράμματος προς τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό του 21ου αιώνα. Γύρω από αυτούς τους στόχους πρέπει να αναπτυχθούν οι αναγκαίες μορφές λαϊκής συλλογικής αντιβίας και οι δομές – όργανα αλληλοβοήθειας, λαϊκής βούλησης και αυτοδιαχείρισης, οι λαϊκές επιτροπές βάσης ως πρωτότυπα εργαστήρια πραγματικής δημοκρατίας, λαϊκής αυτενέργειας, συλλογικής ευφυΐας, αλληλεγγύης και αντίστασης. Υπό αυτό μόνο το πρίσμα εν τέλει, με άξονα την ενίσχυση του εξωκοινοβουλευτικού αγώνα, μπορούμε να αναζητήσουμε εκ νέου την επιδίωξη κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, όχι ως αυτοσκοπό, διαχρονική επιλογή ή «γέφυρα» ενσωμάτωσης, καθωσπρεπισμού και βολέματος, αλλά ως μέσο ενίσχυσης των αντιθέσεων, επιτάχυνσης των ανατρεπτικών εξελίξεων και του επαναστατικού δρόμου.

7. ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΧΗΣ ΠΟΥ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Βρισκόμαστε εδώ, άνθρωποι από διαφορετικές αφετηρίες, που αποφασίσαμε να «θυσιάσουμε» την σιγουριά των προηγούμενων οργανωτικών ταυτοτήτων μας. Θέλουμε να συμβάλουμε με τον πιο ανοιχτό και έντιμο τρόπο στην διερεύνηση της δυνατότητας συγκρότησης μιας σύγχρονης συλλογικότητας της νέας γενιάς που θα περιλαμβάνει συντρόφους και συντρόφισσες που προέρχονται από διαφορετικές οργανώσεις και ρεύματα, ανένταχτους αγωνιστές και αγωνίστριες που βρεθήκαμε μαζί τα τελευταία χρόνια στους αγώνες στις καταλήψεις, στις συγκρούσεις στις διαδηλώσεις αλλά και σε κοινές πολιτικές πρωτοβουλίες. Η νεολαία, ιδιαίτερα εκείνη που ασφυκτιά μέσα στις σύγχρονες εργασιακές συνθήκες, μπορεί να παίξει κεντρικό ρόλο σε μια τέτοια διαδικασία, λόγω των ειδικών κοινωνικών και πολιτικών όρων συγκρότησής της. Δεν λείπει όμως σήμερα άλλη μια μικρή οργάνωση με γενικές μαρξιστικές αναφορές. Λείπει όμως ένα διαφορετικό παράδειγμα που θα αποτυπώνει στην πράξη μια διαφορετική λογική και φυσιογνωμία και την ίδια στιγμή θα συμβάλλει με συγκεκριμένο τρόπο σε βήματα και πρωτοβουλίες που είναι επιτακτικά αναγκαίες. Καλούμε στη συγκρότηση μιας τέτοιας συλλογικότητας, και από αυτή τη σκοπιά τη θεωρούμε μεταβατική. Θέλουμε να λειτουργήσει ως πολιτικό όχημα που θα συμβάλει στη δημιουργία ενός πολιτικού κέντρου των δυνάμεων της επανεξόρμησης του κομμουνιστικού προτάγματος, των δυνάμεων ενός νέου μετώπου σύγκρουσης. Μια συλλογικότητα που όχι απλά θέσει τη δυναμική της στον κοινό σκοπό αλλά θα είναι έτοιμη να μετασχηματιστεί μέσα σε ευρύτερες διαδικασίες ανασύνθεσης.

8. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ.

Πιστεύουμε πως ήρθε η ώρα για μια αναβαθμισμένη συνάντηση – συνεργασία όλων των δυνάμεων που τοποθετούνται ενάντια στην ΕΕ και τις ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, από μια αντιδιαχειριστική λογική. Προτείνουμε άμεσα, ένα μόνιμο συντονισμό μεταξύ των τάσεων – ρευμάτων του κινήματος, πολιτικών οργανώσεων, ομάδων, συλλογικοτήτων και ανένταχτου δυναμικού, με συνελευσιακές διαδικασίες και διαφορετική φυσιογνωμία, με αποφασιστικό ρόλο και μόνιμα χαρακτηριστικά. Με στόχο την προώθηση της πάλης, την οργάνωση των αντιστάσεων, την αναβάθμιση της πολιτικής αντιπαράθεσης και τη λήψη πρωτοβουλιών που θα επιβάλλουν την «ατζέντα» του κινήματος στην δημόσια σφαίρα ενάντια στην ταξική ειρήνη και την ηγεμονία του κεφαλαίου. Θέλουμε να έρθουμε άμεσα σε επαφή με την συμβολή και την άποψη όλων των οργανωμένων δυνάμεων που με τον δικό τους τρόπο συμμερίζονται μια τέτοια ανάγκη. Επιδιώκουμε έναν ειλικρινή διάλογο που να γίνεται δημόσια γύρω από μια τέτοια κατεύθυνση, ταυτόχρονα με άμεσα βήματα ενωτικής μαχητικής παρέμβασης μαζί και με άλλες δυνάμεις στα μέτωπα που ιεραρχήσαμε παραπάνω (αντιφασιστικό, εργατικό, δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αντιιμπεριαλιστικό, φύλου, νεολαίας). Πρέπει σήμερα να επανεκκινήσει μια διαδικασία ενός χώρου διαλόγου και κοινής δράσης των δυνάμεων της αριστεράς, με επίκεντρο το νεολαιίστικο δυναμικό της, με χαρακτηριστικά κεντρικού πολιτικού συντονισμού και “από τα κάτω” διαδικασίες. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν εξαρτάται μόνο από εμάς. Θεωρούμε όμως ότι αποτελεί πρωτεύουσα αναγκαιότητα και δηλώνουμε τη δέσμευση και στράτευσή μας στη συμβολή σε μια τέτοια κατεύθυνση. Πλευρά της συμβολής αυτής επιδιώκουμε να αποτυπωθεί στην συζήτηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα από το νέο όχημα της “Μετάβασης – Κίνηση για μια μετωπική ανατρεπτική αριστερά” που συγκροτήθηκε ενόψει της επερχόμενης 4ης Συνδιάσκεψης. Δηλώνουμε όμως πως οι στόχοι μας δεν περιορίζονται σε αυτή τη μάχη, ούτε η σκέψη μας υποτιμά τις αδυναμίες και παθογένειες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η παρέμβαση μας σε αυτό το επίπεδο γίνεται με ματιά στη συνολική συζήτηση, που αναγκαστικά υπερβαίνει τα υπάρχοντα μέτωπα. Με διαφορετικές ευθύνες και μερίδιο στο πρόβλημα, ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι ευρύτερη εξωκοινοβουλευτική αριστερά σήμερα εγκλωβίζονται στην ανημπόρια. Ταυτόχρονα, ωριμάζει σε όλους τους χώρους και εκτός αυτών η ανάγκη – βούληση για μια αριστερά που και θα θέλει και θα μπορεί.

9. ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Προτείνουμε ένα άλλο παράδειγμα στράτευσης, συλλογικής επεξεργασίας και πολιτικής κουλτούρας. Που να διασφαλίζει συλλογικά την ισότιμη συμμετοχή και συνδιαμόρφωση με εναλλαγή σε όλες τις θέσεις και τους ρόλους, δίνοντας χώρο και ρόλο στην νεολαία της επισφάλειας, στη σύγχρονη εργατική τάξη αλλά και στα υποκείμενα πολλαπλών καταπιέσεων και αγώνα (μετανάστες, γυναίκες, lgbtqi άτομα), χωρίς τις παθογένειες των οργανωτικών μοντέλων που έχουμε βιώσει. Που να εμπνέεται από τον πλούτο των εμπειριών του κομμουνιστικού κινήματος και άλλων επαναστατικών οργανώσεων- ρευμάτων ενάντια στις γραφειοκρατικές λογικές και την πολιτική ασφυξία. Που να επιχειρεί να ψηλαφήσει μια διαφορετική διαχείριση του χρόνου των ανθρώπων, που θα σέβεται τις προσωπικότητες και τους συλλογικούς στόχους. Μια νέα κουλτούρα ανάπτυξης, σύνθεσης και επίλυσης αντιθέσεων, που θα αντλεί δύναμη από τις διαφορετικές εμπειρίες, αντί να τις αντιπαραθέτει αιωνίως. Πυρήνας και οδικός χάρτης μιας τέτοιας φυσιογνωμίας είναι οι ολομελειακές συνελεύσεις, ταυτόχρονα με θεματικές ομάδες εργασίας και δράσης, με βάση την επιλογή, τα πεδία παρέμβασης και τη δημιουργικότητα του καθενός και της καθεμιάς. Με έναν τέτοιο τρόπο θέλουμε να ξαναξυπνήσει εκείνο το πάθος για την πολιτική πάλη που νιώσαμε όλες και όλοι στις μεγάλες στιγμές του κινήματος τα τελευταία χρόνια, ο ενθουσιασμός της συμμετοχής στη μεγάλη κοινότητα του αγώνα.

 

*Το παραπάνω κείμενο «9 σημείων» αποτελεί προϊόν συλλογικών επεξεργασιών που καταθέσαμε σαν συμβολή και σημείο αφετηρίας στην εκδήλωση – συνέλευση της 1ης Μάρτη στην ΑΣΟΕΕ, όπου άνθρωποι από διαφορετικά ρεύματα και πολιτικοποιήσεις του αριστερού, κομμουνιστικού, αντιφασιστικού χώρου, πήραμε την επιλογή μετά από συνελευσιακές διαδικασίες, να κάνουμε μια πρώτη προσπάθεια για “να βρούμε τον τόπο που θα ξανασυναντηθούμε”.  Μέσα από όλες αυτές τις διαδικασίες προχωρήσαμε στην συγκρότηση της Αναμέτρησης – Ομάδας Κομμουνιστών/στριων.

Η Αναμέτρηση, δεν κλείνει την υπόθεση του τόπου που θα συναντηθούμε, δεν είναι η απόληξη του μετασχηματισμού, αλλά θα επιχειρήσει να συμβάλει αποφασιστικά στην ανάληψη των αναγκαίων πρωτοβουλιών προς αυτή την κατεύθυνση. Με αυτή τη λογική επιδιώκουμε να αναπτυχθούν νέες θεωρητικές επεξεργασίες και ριζοσπαστικές/ μαχητικές πρακτικές σε κάθε πεδίο πάλης.

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.