Now Reading:

Με αφορμή το διήμερο ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια, 12-13 Μάη

8 χρόνια μνημόνια…

Στις 23 Απριλίου του 2018 κλείσαμε αισίως 8 χρόνια μνημόνια από τη μέρα που ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την είσοδο της Ελλάδας στο μηχανισμό «στήριξης» -ως στρατηγική «υπέρβασης» της οικονομικής κρίσης που είχε διαφανεί και στη χώρα μας ήδη από το 2008. Τα τρία μνημόνια που υπέγραψαν και υλοποιούν σε συνέχεια οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) υπό τις επιταγές των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, σήμαναν μια απότομη επέλαση της αντικοινωνικής πολιτικής του κεφαλαίου, με την έννοια ότι έβαλαν τη χώρα στο γύψο μιας σκληρά νεοφιλελεύθερης πολιτικής χωρίς απολύτως κανένα «ανθρώπινο» προσωπείο. Μέσα στα 8 χρόνια που ακολούθησαν πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου σε βάρος του λαού και υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Στο μεταξύ, πολλές κυβερνήσεις άλλαξαν, πολλές υποσχέσεις δόθηκαν και όμως όλες χρεοκόπησαν, εξαϋλώθηκαν σε πολύ σύντομο χρονικά διάστημα και εν τέλει ξεχάστηκαν.

Αυτό που σίγουρα, όμως, δεν μπορεί να ξεχαστεί, είναι η καθημερινότητά μας. Είναι η νέα καπιταλιστική «κανονικότητα» που έφεραν τα μνημόνια στον ελληνικό λαό και τη νέα γενιά. Τα 8 χρόνια μνημόνια, για κάποιο νέο που είναι σήμερα γύρω στα 30, πιθανόν σημαίνει ότι μπήκε στο πανεπιστήμιο με την υπόσχεση της εξασφάλισης ή της καριέρας και βγήκε σε μια ζούγκλα όπου 1 στους 3 συμφοιτητές του ήταν άνεργοι και έφευγαν στο εξωτερικό. Ότι έχει στείλει τόσα βιογραφικά που θα χρειαζόταν 100 ζωές -και κάτι παραπάνω- για να μπορέσει να περάσει από όλες αυτές τις θέσεις, ότι έκοβε και έραβε το βιογραφικό του ανάλογα -ώστε να μην φαίνεται ούτε ανειδίκευτος ούτε overqualified, ό,τι παρόλ’ αυτά οι απαντήσεις ήταν ελάχιστες και ότι, όταν και αν αυτές υπήρχαν, το καθεστώς εργασίας ήταν -τουλάχιστον- απάνθρωπο…

Για κάποια άλλη νέα, μπορεί να σημαίνει ότι χρειαζόταν να δουλεύει παράλληλα με τις σπουδές της, ότι συνάντησε αφεντικά με πολύ λιγότερα ποσόντα και γνώσεις από την ίδια -που είχαν όμως, τεράστιες απαιτήσεις, χωρίς να καταβάλουν καν μισθό. Ότι στα χαρτιά δούλευε 5ωρο ενώ στην πραγματική ζωή 10ωρο, ότι έζησε τον πανικό του να απολύεται ο ένας από τους δύο γονείς της (ή και οι δύο) και την ανάγκη για επιβίωση με μια δουλειά του ποδαριού. Ότι από πολύ νωρίς άρχισαν να την απασχολούν ζητήματα όπως δάνεια, εφορεία, ΕΝΦΙΑ…

Παράλληλα και οι δύο νέοι, έζησαν την περίοδο όπου, το ενδιαφέρον των δελτίων ειδήσεων μονοπωλούσαν οι δείκτες των spreads και η διακυβέρνηση της χώρας είχε ανατεθεί σε έναν τεχνοκράτη πρωθυπουργό -που δεν εκλέχτηκε ποτέ από τον ελληνικό λαό. Άκουσαν ότι «μαζί τα φάγαμε» ενώ έπαιρναν ακόμα χαρτζιλίκι, είδαν τη Χρυσή Αυγή να βγαίνει 3ο κόμμα, έζησαν την τρομοκρατία που εξαπολύονταν από ελληνικά και ξένα ΜΜΕ την περίοδο του δημοψηφίσματος…

Την ίδια στιγμή, όμως, κατά πάσα πιθανότητα συμμετείχαν σε μια μία από τις 11.000 λαϊκές διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στο κέντρο της Αθήνας. Έφαγαν χημικά και ξύλο από την αστυνομία και δεν το έβαλαν κάτω. Ένιωσαν έναν -στιγμιαίο έστω- συντονισμό με τους αγωνιστές από τις Σκουριές μέχρι τη Ν. Φιλαδέλφεια και τους εξεγερμένους των πλατειών. Πίστεψαν ότι η δημοκρατία τους δεν μας χωράει και απαίτησαν τη δημοκρατία των από κάτω. Ένιωσαν την οργή να ξεχειλίζει και είπαν «μέχρι εδώ» μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα. Ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και μάλωσαν γι’ αυτό με πάθος, στάθηκαν αλληλέγγυοι στους πρόσφυγες προσφέροντας ό,τι μπορούσαν…

Να ξαναπιάσουμε το νήμα των αγώνων

Η γενιά μας μπήκε στο μεγάλο σχολείο της καπιταλιστικής κρίσης απότομα και ενηλικιώθηκε βίαια, μέσα από πρωτόγνωρες καταστάσεις. Η διάψευση των προσδοκιών που έφερε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό μπλοκ εξουσίας και η συνέχιση της ίδιας νεοφιλελεύθερης αιματηρής πολιτικής -εντός του πλαισίου της ΕΕ και του ΔΝΤ- δεν μπορεί να βάλει οριστική ταφόπλακα στην προηγούμενη φάση των μεγάλων λαϊκών αγώνων. Το ρήγμα που προκλήθηκε στη λαϊκή συνείδηση ήταν τεράστιο. Οι αγώνες που δόθηκαν μαχητικοί και μεγαλειώδεις. Οι συντροφικές σχέσεις και οι σχέσεις αλληλεγγύης που χτίστηκαν, σφυρηλατήθηκαν δια πυρός και σιδήρου. Πολύ περισσότερο, την νηνεμία και την ενσωμάτωση εμποδίζει το ολοένα και μεγαλύτερο βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης που περνά πλέον σε νέα φάση και οι νέοι γύροι αναμέτρησης που φαίνεται να είναι μπροστά μας.

Σήμερα, κάνει την εμφάνισή της μια νέα εποχή που ο πόλεμος από ακραία επιλογή εισχωρεί ολοένα και περισσότερο στην ημερήσια διάταξη, καθώς αμφισβητούνται και τείνουν να ανατραπούν οι εδραιωμένες μετά το 1989 ισορροπίες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και το ξανα-μοίρασμα του κόσμου. Το σκηνικό πολέμου που εκτυλίσσεται στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής (Συρία, Παλαιστίνη, Ιράν κλπ.) συμπληρώνεται από την ένταση σε Αιγαίο και Βαλκάνια, που αφορά άμεσα και τη χώρα μας, και δεν αποτελεί μια από τα ίδια. Ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ, χάνοντας έδαφος και το προνόμιο της παντοκρατορίας, αναδιατάσσεται ακόμη πιο επιθετικά. Η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, άρρηκτα δεμένη στο άρμα του ΝΑΤΟ και άξιος αντικαταστάτης των προκατόχων της, κινείται τυχοδιωκτικά θρέφοντας την πολεμική μηχανή με βάσεις και χρήμα και ρισκάρει την ειρηνική συνύπαρξη του λαού μας με τους λαούς της γύρω περιοχής. Παράλληλα, στο εσωτερικό συνεχίζει την καταστροφική πολιτική της λιτότητας, του ξεπουλήματος της χώρας, των μισθών πείνας, των διαλυμένων εργατικών δικαιωμάτων.

Ο λαός και ειδικά η νέα γενιά πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Χρειαζόμαστε μια φιλόδοξη επανεκκίνηση για το εργατικό κίνημα. Εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαία, να βγουν μπροστά για την ανατροπή του συσχετισμού υπέρ των δυνάμεων της εργασίας, ενάντια σε κυβέρνηση-ΕΕ-ΝΑΤΟ αλλά και κόντρα στον εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων λαϊκών αγώνων της προηγούμενης περιόδου, να οργανώσουμε την αντεπίθεση του κινήματος και να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει. Η αποτροπή του πολέμου και η ειρήνη, η μόνιμη και σταθερή δουλειά, οι αξιοπρεπείς μισθοί και η ζωή με δικαιώματα κερδίζονται στο δρόμο και δεν χαρίζονται.

Ισχύς εν τη ενώσει

Η ενδυνάμωση κάθε αγωνιστικής προσπάθειας που κινείται στην παραπάνω κατεύθυνση, είναι αναγκαίος όρος για μια συνολική αναμέτρηση με νικηφόρα προοπτική. Παλεύουμε για την ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος. Για τη διαμόρφωση μιας νέας, ταξικής, αγωνιστικής ενότητας στους χώρους δουλειάς, σπουδών, γειτονιάς. Για την αναζωογώνηση των σωματείων και των συλλογικών διαδικασιών, για τη συσπείρωση και την οργάνωση σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς -ιδιαίτερα στα κάτεργα του ιδιωτικού τομέα που σήμερα «στιβάζεται» η νεολαία, για την οργάνωση των ανέργων.

Περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να συγκεντρωθούν όλες οι δυνάμεις εκείνες που θέλουν να ανατρέψουν την σημερινή βαρβαρότητα και μέσα από την κοινή πάλη και δράση να συμβάλουν ώστε να συγκροτηθούν επιτροπές, σχήματα, σωματεία και μορφές οργάνωσης της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας. Η νίκη στη μεγάλη μάχη που έχουμε μπροστά μας απαιτεί τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων και η λογική αυτή πρέπει να είναι οδηγός κάθε ανατρεπτικής δύναμης σε κάθε επιμέρους προσπάθεια. Όχι στην πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό, ιεράρχηση, όχι στην ανάδειξη του διπλανού ως το μεγαλύτερο εχθρό που οδηγεί σε αναχωρητισμό από την πραγματική μάχη, ταξική και αγωνιστική ενότητα, χτίσιμο της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης.

Με αυτό το σκεπτικό ως Αναμέτρηση στηρίζουμε και θέλουμε να διευρύνουμε τις αγωνιστικές συσπειρώσεις και τα σχήματα στους χώρους δουλειάς, στη γειτονιά, στην ανεργία και την επισφάλεια, να βρεθούμε με όλους αυτούς που θέλουν να δώσουν τη μάχη από το ίδιο μετερίζι. Για την άνοδο της λαϊκής αυτοπεποίθησης, την ανατροπή αυτού του συστήματος που γεννά πόλεμο, φτώχεια και φασισμό, για την εργατική και κοινωνική χειραφέτηση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, στηρίζουμε και συμμετέχουμε μέσα από τα σχήματά μας στις εκδηλώσεις και τις συζητήσεις του “διημέρου ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια” που διοργανώνεται από πολλά σχήματα και συλλογικότητες του αγώνα στην παραπάνω κατεύθυνση.

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.