Now Reading:

Ανακοίνωση για τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών

Η ΕΑΑΚ το 2018 πήρε λιγότερες ψήφους από ότι το 2005. Θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά για τις φετινές φοιτητικές εκλογές αλλά επιλέγουμε να ξεκινήσουμε από αυτό γιατί θέλουμε να αντηχήσει σαν καμπάνα στη σκέψη μας αλλά και στη σκέψη κάθε σχηματία, κάθε αγωνιστή και αγωνίστριας της ΕΑΑΚ. Με τη ΔΑΠ να παραμένει ακλόνητη, την ΠΑΣΠ να ανασυγκροτείται και σε κάποιες περιπτώσεις να καταγράφει σημαντική άνοδο, όπως στην Πάντειο, τα ανησυχητικά φαινόμενα διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων και των διαδικασιών τους (π.χ. Νομική), αλλά και την ΚΝΕ να διατηρεί τις δυνάμεις της, η ΕΑΑΚ είναι ο μεγάλος ηττημένος και των φετινών φοιτητικών εκλογών. Με μία πτώση σε απόλυτο που ξεπερνά τις 800 ψήφους και σοβαρή υποχώρηση σε κρίσιμα ιδρύματα όπως τα ΤΕΙ η ΕΑΑΚ βρέθηκε σε προ κρίσης επίπεδα, παρά το γεγονός ότι έχει περισσότερα σχήματα από ποτέ και εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες στις γραμμές της. Είναι ώρα μάχιμης αυτοκριτικής για όλους και όλες μας προκειμένου να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση που απειλεί το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι του φοιτητικού κινήματος και βασικό τροφοδότη της μαχόμενης Αριστεράς.

Οι ευθύνες είναι πάρα πολλές και διάχυτες, έχουμε και εμείς τις δικές μας και δεν θα τις κρύψουμε. Ωστόσο, δεν μπορούν να κατανεμηθούν ισόποσα ούτε να μείνουν να αιωρούνται αφηρημένα. Συγκεκριμένες επιλογές των τελευταίων χρόνων αλλά και ειδικότερα του τελευταίου διαστήματος, πολιτικές κατευθύνσεις που κυριάρχησαν μέσα στην ΕΑΑΚ συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στο αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι εμπόδισαν συστηματικά την ΕΑΑΚ και το πιο πρωτοπόρο δυναμικό μέσα στις σχολές να αντιληφθεί τη νέα φάση που άνοιξε μετά το 2015 και την αναγκαία αναπροσαρμογή που έπρεπε να έχει γίνει. Έχουμε συναίσθηση της κρισιακής κατάστασης που έχει επέλθει το φοιτητικό κίνημα, της συγκυρίας με την όξυνση του πολέμου και του κοινωνικού κανιβαλισμού, την αποδοχή του “TINA” στην καθημερινή ζωή των φοιτητών και σπουδαστών, μια κατάσταση που δημιουργεί και αντικειμενικά όρια για το ρεύμα μας να μπει σφήνα στον δοσμένο συσχετισμό, όμως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά ως δικαιολογία για τις υπαρκτές και φανερές αδυναμίες μας!

Οι φοιτητικές εκλογές καλώς θεωρούνται ως παλμογράφος της σπουδάζουσας νεολαίας μέσα στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Και αν είχαμε την ευκαιρία το προηγούμενο διάστημα να αντιληφθούμε τα ερωτήματά της και να προσπαθήσουμε να ψηλαφίσουμε απαντήσεις σε αυτά, το αποτέλεσμα έρχεται να μας αποδείξει ακριβώς το αντίθετο. Σαν ΕΑΑΚ αποτύχαμε να εντοπίσουμε τις σύγχρονες ανησυχίες των φοιτητών. Η κρίση συνεχίζεται και παρόλα αυτά οι δυνάμεις της ανατρεπτικής αριστεράς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μετράνε λιγότερες ψήφους από αυτές στην αρχή της κρίσης. Οι ευθύνες όμως βαραίνουν και την ΠΚΣ, που ενώ πανηγυρίζει για τη διατήρηση των δυνάμεών της, εγκλωβισμένη σε μια στενά κομματική οπτική, αδυνατεί να συμβάλλει θετικά στην υπέρβαση της κατάστασης προς όφελος του κινήματος. Τα παραπάνω λοιπόν, αποδεικνύουν ότι στην καινούρια φάση για το κίνημα γενικότερα, αλλά και για το φοιτητικό ειδικότερα, συνολικά οι δυνάμεις της αριστεράς αλλά κυρίως οι δικές μας δυνάμεις δεν κατάφεραν να μετασχηματιστούν τόσο πολιτικά όσο και φυσιογνωμικά στην σωστή κατεύθυνση.

Μπορεί να μην δεχθήκαμε ήττα από κάποια άλλη δύναμη εντός των πανεπιστημίων, όμως αποτελεί ιδεολογική και πολιτική ήττα της δικής μας αριστεράς η αδυναμία έμπνευσης των φοιτητικών αμφιθεάτρων για μία διαφορετική προοπτική πέρα από τα μνημόνια και την υποβάθμιση των σπουδών και της ζωής της νεολαίας. Τη στιγμή μάλιστα που οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στα πανεπιστήμια παραμένουν από αναιμικές έως ανύπαρκτες, είναι εξαιρετικά ανησυχητικό που φαίνεται να δυναμώνει η δεξιά αντιπολίτευση ως αντίβαρο και όχι οι δυνάμεις της ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Αναγνωρίζουμε πως το δύσκολο ερώτημα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος παραμένει ανοιχτό, περνάει μέσα απ΄την απάντηση στον ατομικό δρόμο που σήμερα κυριαρχεί και είτε συμβάλλει στη συγκράτηση, αναπαραγωγή και αύξηση των υπόλοιπων δυνάμεων με διαφορετικά χαρακτηριστικά είτε αυξάνει κάθε χρόνο και περισσότερο τα ποσοστά της αποχής. Αναγνωρίζουμε επίσης την διαλυτική κατάσταση που βρίσκονται οι φοιτητικοί σύλλογοι, την αποστροφή των φοιτητών από αυτούς καθώς και το δύσκολο καθήκον που είναι η ανασυγκρότησή τους. Παρόλα αυτά, τα παραπάνω δε μπορεί να αποτελέσουν άλλοθι για τις δικές μας ελλείψεις.

Την τελευταία περίοδο, αντί να μας απασχολεί να αξιοποιήσουμε τα παραδείγματα που ξεχώρισαν και δημιούργησαν μια αναταραχή πανελλαδικά, αντί να προσπαθήσουμε να κινητοποιήσουμε τους συλλόγους μας με βάση τις ανάγκες που προκύπτουν, στραφήκαμε σε έναν ενδοαριστερό πόλεμο. Από τα εκφυλιστικά γεγονότα της Θεσσαλονίκης και την εσωστρέφεια που μας επέβαλαν αυτά, μέχρι την απαράδεκτη διαχείριση των συνθηκών αυτών, με διασπάσεις σχημάτων, ξεχωριστά κατεβάσματα και αντιπαραθέσεις χωρίς ουσία στο πανελλαδικό διήμερό μας. Στην διαδικασία που θα έπρεπε να σχεδιάζουμε τις κινήσεις μας με βάση τις κινητοποιήσεις που είχαν ξεσπάσει και να ετοιμάζουμε την προεκλογική μας δουλειά, σχήματα της ΕΑΑΚ αρκέστηκαν σε αψιμαχίες χωρίς στην πραγματικότητα να έχουν καμία επαφή με τους συλλόγους τους.

Είμαστε αντίθετοι σε μία κουλτούρα που σκληραίνει διαρκώς απέναντι στον διπλανό μας αλλά στέκεται αδύναμη μπροστά στον πολιτικό εχθρό και την αδράνεια των συλλόγων. Είναι τουλάχιστον προβληματικό στελέχη οργανώσεων να τοποθετούνται με περίσσια επιθετικότητα απέναντι σε κάθε άλλη αντίληψη και την ίδια στιγμή στους συλλόγους τους τα σχήματα να βιώνουν τρομερή κρίση και υποχώρηση. Τα παραπάνω όχι απλά δεν βοηθάνε στο να βγει η ΕΑΑΚ σε καλύτερη θέση μάχης, αλλά δείχνουν τις λανθασμένες αντιλήψεις που υπάρχουν εντός της, για το τι είναι ένα σχήμα ΕΑΑΚ, πως πρέπει να λειτουργεί, να συζητάει και εν τέλει να χαράσσει πολιτική και κινηματική γραμμή στο σύλλογό του. Δημιουργεί σχήματα φανέλες της κάθε αντίληψης εντός της και αντί να δώσει χώρο στην πληθώρα αγωνιστών της, φτιάχνει κομματικούς στρατούς εντός της με σχηματίες οπαδούς του ενός ή του άλλου. Δείχνουν την εργαλειακή αντιμετώπιση των σχημάτων από πολλές αντιλήψεις της ΕΑΑΚ, την στρεβλή αντίληψη για το τι σημαίνει πραγματική ηγεμονία καθώς και την αντιδημοκρατική λειτουργία εντός των σχημάτων μας. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την λαθεμένη φοβία ότι η ΕΑΑΚ βαδίζει σε ρεφορμιστικά μονοπάτια, μας εμπόδισαν να κάνουμε τις απαραίτητες τομές.

 

Για να ξεπεράσουμε την κατάσταση που βρισκόμαστε είναι προφανές ότι δεν αρκούν εύκολες απαντήσεις που μένουν μονοδιάστατα στο ζήτημα των συμμαχιών της ΕΑΑΚ ή αντίστοιχα στην αναβάθμιση του περιεχομένου. Όταν η πολιτική γραμμή και πρακτική δεν κινείται γύρω από τις ανησυχίες των συλλόγων, καμία συμμαχία δεν μπορεί από μόνη της να διορθώσει την παραπάνω έλλειψη. Αυτό αποδεικνύεται από το ότι όλο το ακαδημαικό έτος, η ΕΑΑΚ δεν μπόρεσε να πρωτοστατήσει στην ανάπτυξη κινημάτων και εστιών αντίστασης για τα αμέτρητα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές και οι σπουδαστές ή ακόμα χειρότερα στις περισσότερες περιπτώσεις που ξέσπασαν κινήματα, τα σχήματα δεν μπόρεσαν να παρέμβουν καταλυτικά και να συμβάλλουν στη συνέχιση και αναβάθμιση του αγώνα, πολλώ δε μάλλον να ενισχυθούν οργανωτικά και εκλογικά. Τα παραπάνω δείχνουν τη βαθύτερη και ουσιαστικότερη αδυναμία μας: δεν σχεδιάζουμε για να βγει κίνημα, δεν πειραματιζόμαστε και ας αποτύχουμε, παρά παρακολουθούμε τις εξελίξεις καταγγέλοντας εντός των σχολών. Δεν κατορθώσαμε να δημιουργήσουμε αυτή τη χάρτα αναγκών που θα προσπαθεί να συνδέει τους αγώνες που ξεσπάνε από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη, από τις εμβόλιμες εξεταστικές και τη μέριμνα μέχρι τα πολυνομοσχέδια και τις διατάξεις του ΟΟΣΑ. Δεν καταφέραμε να φτιάξουμε αυτές τις απαραίτητες δομές και μορφές συζήτησης που θα είναι θελκτικές για το σύνολο των φοιτητών και για αυτό το λόγο δεν μετρήσαμε κανένα βήμα στην απαραίτητη ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων.

 

Το μεγάλο πρόβλημα όμως που αντιμετώπισε η ΕΑΑΚ και χωρίς βαθιά αυτοκριτική θα συνεχίσει να το πληρώνει και όχι μόνο σε εκλογικό επίπεδο, είναι ότι δεν κατάφερε σε πολλές περιπτώσεις ένα αυθόρμητο άγχος και αγανάκτηση που φάνηκε να έχει η σπουδάζουσα νεολαία σε μία πληθώρα από σχολές, να το αφουγκραστεί, να το αρπάξει και να το μετατρέψει σε συνειδητό αγώνα για τις σπουδές της. Με μία στρεβλή αντίληψη για το πώς πολιτικοποιούνται οι αγώνες, χωρίς να αντιλαμβάνεται τις τωρινές συνθήκες στις οποίες ζούμε και το παρόν επίπεδο της συνείδησης των φοιτητών, η ΕΑΑΚ όπου της δινόταν η ευκαιρία να παίξει ρόλο στο ξέσπασμα κινημάτων υποτιμούσε την δυνατότητα πολιτικής ανάπτυξης αυτού ή αδυνατούσε να το κάνει. Με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος που ενεπλάκησε σε αυτά τα κινήματα στην καλύτερη κατέληξε να βρει αντίκρισμα σε άλλες δυνάμεις ή ακόμα χειρότερα απογοητεύτηκε και αποστρατεύτηκε. Η ΕΑΑΚ δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι είναι μία χρήσιμη κοινωνικά και πολιτικά δύναμη ούτε να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των φοιτητών με μαχητικό τρόπο. Φυσικά υπήρχαν και εξαιρέσεις, όπου με σωστή μεθοδολογία και σωστή πολιτικοποίηση των αγώνων που δόθηκαν επέφερε και τα ανάλογα αποτελέσματα. Είτε προσπαθώντας με παλιά εργαλεία είτε με έναν γενικόλογο αντικαπιταλισμό και βερμπαλισμό αδυνατίσαμε όχι μόνο να λύσουμε τα προβλήματα που αναδύθηκαν μέσα στη χρονιά αλλά ακόμα και να τα εντοπίσουμε.

Παρόλα τα παραπάνω όμως δεν μπορούμε να δώσουμε άλλοθι στον σεχταρισμό που οδήγησε σε δεκάδες σχολές είτε να κατεβαίνουν χώρια τα σχήματα της ΕΑΑΚ από αυτά της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ, είτε ακόμα χειρότερα να κατεβαίνει η ΕΑΑΚ διασπασμένη. Οι επιλογές αυτές ηττήθηκαν με τον πιο εκωφαντικό τρόπο και σε εκλογικό επίπεδο καθώς φάνηκε πόσο αδιάφορος είναι ο κόσμος των συλλόγων απέναντι σε τέτοιες ανούσιες ενδοαριστερές αντιπαραθέσεις. Ως ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ στηρίξαμε εξαρχής τα κοινά κατεβάσματα της ΕΑΑΚ με άλλες δυνάμεις όπου μπορούσαμε και θεωρούμε ότι αυτή η επιλογή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανασυγκρότησης των σχημάτων και του πρωτοπόρου δυναμικού εντός των σχολών. Ωστόσο σήμερα απαιτείται μία συνολική συζήτηση που να αφορά το σύνολο των πλευρών μίας ριζοσπαστικής πολιτικής. Η επικοινωνία και η αλληλεπίδραση με τις υπόλοιπες πολιτικές και φυσικές πρωτοπορίες εντός των συλλόγων είναι απαραίτητο συστατικό για την υπέρβαση της ΕΑΑΚ σε μία αντρεπτική-αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Μέσω αυτής θα μπορέσουμε να αφουγκραστούμε τα σύγχρονα ερωτήματα της νεολαίας, αλλά και θα μπορέσουμε να εκπροσωπήσουμε τις νέες πρωτοπορίες και τον ιδιότυπο ριζοσπαστισμό που αναδύονται μέσα στους συλλόγους στη νέα φάση που έχουμε περάσει.

Οι φοιτητικές εκλογές ήταν ακόμα ένα σημάδι για την δύσκολη κατάσταση που βρίσκονται οι δυνάμεις μας. Η ΕΑΑΚ είναι απαραίτητο συστατικό για την ανασυγκρότηση της Αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ αλλά και του φοιτητικού κινήματος γενικότερα. Για εμάς, τα πράγματα βρίσκονται σε οριακό σημείο. Ταιριάζει η γνωστή ιστορία, πιθανώς μύθος, από το Σταλινγκραντ: οι σοβιετικοί στρατιώτες όταν ήταν πιεσμένοι από τα πυρά των Ναζί και το ηθικό τους είχε πέσει, πήγε ο καθοδηγητής και τους είπε «απέραντη είναι η σοσιαλιστική πατρίδα, σύντροφοι. Πίσω μας, όμως, είναι η Μόσχα», εννοώντας ότι όσο μεγάλη και αν είναι η δύναμη του σοσιαλισμού, τυχόν ήττα σε μία καθοριστική μάχη θα έχει πολύ μεγάλες συνέπειες. Σήμερα, όσο μικρό και αν φαντάζει το φοιτητικό κίνημα μπροστά στο εργατικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα, μία πιθανή συνολική-στρατηγική ήττα της ΕΑΑΚ θα έχει τεράστιες επιπτώσεις για ολόκληρη τη νεολαία και τους αγώνες της αλλά και για όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς, όποιες θέσεις και αν εκφράζουν. Είμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Είναι ώρα να αντιδράσουμε! Να γίνει η μαχητικότητα που επέδειξε ενωμένη η ΕΑΑΚ φέτος στην περιφρούριση της εκλογικής διαδικασίας απέναντι σε αυτούς που με τσεκούρια και μαχαίρια προσπάθησαν πέρσι να την σπάσουν, πολιτικός τσαμπουκάς που θα τα σαρώσει όλα.

Διατηρούμε ακέραια την πίστη μας στην ΕΑΑΚ και τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος και θα καταθέσουμε όλες τις δυνάμεις μας στην αντιστροφή της υπάρχουσας κατάστασης. Οι αγώνες της χρονιάς που πέρασαν δείχνουν ότι με συστηματική και στοχευμένη παρέμβαση, με τον κατάλληλο συνδυασμό ριζοσπαστικού περιεχομένου και μαχητικών πρακτικών, η αδράνεια των συλλόγων σπάει και το φοιτητικό κίνημα απειλεί να γίνει ξανά ο εφιάλτης των κυρίαρχων. Η κίνηση αυτή, μαζί με μία ριζικά διαφορετική κουλτούρα και λειτουργία της ΕΑΑΚ, θα φέρουν μία νέα κατάσταση εντός του μορφώματος και των σχημάτων. Η Αναμέτρηση θα συμβάλλει όσο μπορεί σε αυτή την κατεύθυνση μαζί με κάθε αγωνιστή και πολιτική δύναμη της ΕΑΑΚ που επενδύει σε αυτή τη διέξοδο και όχι σε μία αναπαραγωγή της υπάρχουσας κατάστασης. Είμαι σίγουροι ότι θα βαδίσουμε μαζί με πολλούς και πολλές για να ξημερώσει μία νέα μέρα στο φοιτητικό κίνημα και στην ΕΑΑΚ.

Πρώτο βήμα σε μία τέτοια πορεία πρέπει να αποτελέσει μία πανελλαδικά οργανωμένη συζήτηση αποτίμησης μέσα από ένα γύρο συντονιστικών πόλεων της ΕΑΑΚ από κοινού με τις δυνάμεις που συμμετείχαν στα κοινά κατεβάσματα. Η κοινή αποτίμηση της συγκεκριμένης εκλογικής μάχης προφανώς δεν θα λύσει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε αλλά μπορεί να γίνε εφαλτήριο για έναν πλατύ διάλογο μεταξύ των δυνάμεων και των αγωνιστών που στήριξαν την ΕΑΑΚ. Θα έχει στόχο την εξαγωγή συμπερασμάτων για το φοιτητικό κίνημα στην περίοδο της κρίσης, το κλείσιμο ενός εξεγερτικού κύκλου στα πανεπιστήμια, το φοιτητικό υποκείμενο όπως έχει διαμορφωθεί αυτά τα χρόνια, την προώθηση της επίθεσης καθώς και τις νέες μορφές, πρακτικές και πρόγραμμα που έχει ανάγκη το κίνημα ώστε να ανασυγκροτηθεί και να σηκώσει το γάντι της ρήξης και της ανατροπής.

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.