Now Reading:

Αν κάτι υπερβαίνει τη θλίψη μας είναι η οργή που ξεχειλίζει

«Όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον, γιατί κοιτάς από την άλλη; Δε λέω να παίξεις ξύλο γιατί ούτε εγώ το έχω με το ξύλο αλλά μπορείς να βάλεις μια φωνή.»
Ζακ Κωστόπουλος, απο συνέντευξη στην Μαρία Καμάνη, 8/2/2017

Και μόνο οργή μπορούμε να νιώθουμε για το συμβάν που έλαβε χώρα την Παρασκευή το μεσημέρι στην Ομόνοια. Ένα συμβάν που δεν αφορά τον άτυχο θάνατο κανενός επίδοξου ληστή, αλλά μια δολοφονία ενός τοξικοεξαρτημένου νέου με ονοματεπώνυμο, από δύο «καθαρούς» και «έντιμους» πολίτες που δεν απειλήθηκαν με κανέναν τρόπο. Κι ας έτρεξαν οι απανταχού καλοθελητές δημοσιογράφοι και τα δελτία ειδήσεων να μας πείσουν για το αντίθετο.

Ζακ Κωστόπουλος. Ακτιβιστής, ομοφυλόφιλος και οροθετικός, dragqueen, γνωστός και αγαπητός σε εκατοντάδες ανθρώπους. Περήφανος για τις επιλογές του. Μαχητής.

Δεν υπήρξε καμία απειλή από το θύμα προς τους θύτες του. Υπήρξε φόβος. Πανικός. Αδυναμία. Απόγνωση. Αντίθετα οι δύο άνδρες που τον κλωτσούσαν με δολοφονικά πάνω σε σπασμένα τζάμια επέδειξαν ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και είχαν επίγνωση των πράξεων τους. Δεν ήθελαν να προστατευτούν. Ήθελαν να τιμωρήσουν. Η συγκεκριμένη δολοφονία έρχεται να αποδείξει περίτρανα την ένταση του κοινωνικού κανιβαλισμού που συνοδεύει την υποβάθμιση της αξίας της ανθρώπινης ζωής. Αν κατάφεραν κάτι με σιγουριά 8 χρόνια κρίσης και μνημονιακής πολιτικής, αυτό είναι η γενίκευση της εξαθλίωσης και της αποκτήνωσης. Σε αυτό το πλαίσιο, κάποιοι επιλέγουν να χτυπήσουν τον αδύναμο, τον τοξικοεξαρτημένο, την μετανάστρια, κάθε άτομο που διαφέρει από τα κυρίαρχα πρότυπα και που μπορούν να αντιμετωπίσουν ως κάτι μη-άνθρωπο και, ταυτόχρονα ως ενοχλητικό και επικίνδυνο.

Φυσικά, όσοι διαλέγουν αυτό το δρόμο, έχουν τις πλάτες του συστήματος. Ένα ολόκληρο κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο στηρίζει και εκτρέφει δολοφονίες σαν τη σημερινή. Είναι αυτό που εξέθρεψε τους διάφορους «αγανακτισμένους» πολίτες του αγίου Παντελεήμονα και τη Χρυσή Αυγή. Είναι αυτό που έδωσε κάλυψη σε πολίτες και μαγαζάτορες της Μυτιλήνης για να φωνάζουν «κάψτε τους ζωντανούς» στους συγκεντρωμένους πρύσφυγες. Είναι αυτό που οδήγησε στις ρατσιστικές επιθέσεις στους μαθητές του Ωραιοκάστρου. Είναι αυτό που οδηγεί καθημερινά σε δεκάδες ομοφοβικές επιθέσεις και διακρίσεις σε άτομα της LGBTQ+ κοινότητας. Είναι αυτό που οδηγεί σε ατιμώρητους συγκαλυμμένους βιασμούς και σεξιστικές επιθέσεις σε όλη την Ελλάδα.

Αυτός είναι ο κανιβαλισμός που διαπερνά μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας. Βρίσκει κάλυψη από το κράτος, από την πάντα παρούσα αστυνομία και τα ΜΜΕ. Από αυτούς που το πρώτο που έπραξαν ήταν να βάλουν χειροπέδες στον ημιθανή Ζακ, ενώ περίμεναν σχεδόν μια ημέρα για να συλλάβουν το δολοφόνο του. Από όσους δρουν μέσα στο άβατο της αστυνομικής βίας και τρομοκρατίας. Από αυτούς που έτρεξαν να μιλήσουν για τον επίδοξο ληστή που απείλησε με μαχαίρι και πέθανε από ατύχημα καθώς προσπάθησε να διαφύγει. Τα ΜΜΕ από την πρώτη στιγμή επιμένουν ότι πέθανε από τζαμαρία που τον έκοψε και συγκαλύπτουν τη δολοφονία. Το έργο χιλιοπαιγμένο. Ποιος δε θυμάται το σκηνικό της δολοφονίας Φύσσα να φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα βρωμοφυλλάδων; Τους τίτλους σε τηλεοπτικές εκπομπές που ενημέρωναν πως «τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο»; Ποιος ξεχνάει τη Μανωλάδα και τη Μόρια; Και ακόμα, τον κανιβαλισμό των ΜΜΕ από τις πρώτες κιόλας ώρες της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι; Ξέρουμε πλέον καλά, ότι καμιά από τις πολιτικές -στην ουσία τους- δολοφονίες δεν πρόκειται να παρουσιαστούν σαν τέτοιες από το κράτος, τους φορείς του και τα ΜΜΕ.

Είμαστε εμείς όμως που ζήσαμε και γίναμε ένα με τα κύματα αλληλεγγύης και συλλογικότητας που ακόμα υπάρχουν δυνατά, και ξεπηδούν κάθε φορά που υπάρχει ανάγκη σε αυτή την κοινωνία. Χιλιάδες νέοι και νέες, απόκληροι και διαφορετικοί αυτού του σάπιου συστήματος και του εποικοδομήματός του μπορούμε να δούμε στο πρόσωπο του Ζακ τον εαυτό μας. Υποσχόμαστε εκδίκηση και απαιτούμε δικαιοσύνη εδώ και τώρα. Η υπόσχεσή μας είναι ο αγώνας μέχρι τέλους για την αλλαγή αυτής της σαπισμένης κοινωνίας. Για τη δημιουργία ενός κόσμου δίχως αποκτηνωμένους ή φασίστες μικροϊδιοκτήτες και απόκληρους φτωχούς νέους. Για έναν κόσμο που δεν θα σε αναγκάζει να κλέψεις για να επιβιώσεις.

Η υπόσχεσή μας είναι ότι δεν θα ξεχαστείς, Ζακ. Απέναντι στην κοινωνική ζούγκλα και τον κανιβαλισμό, προτάσσουμε την συλλογική αλληλεγγύη και τη ζωή με αξιοπρέπεια.

Share This Articles