Now Reading:

Τίποτα δεν τέλειωσε, όλα τώρα αρχίζουν

Μπορεί το νέο ακαδημαϊκό έτος που ξεκινά να συμπίπτει με τις γιορτές που έχει στήσει η κυβέρνηση για το τέλος των μνημονίων και την επικείμενη έξοδο στις αγορές, ωστόσο η πραγματικότητα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι αρκετά διαφορετική. Το σύνολο των μνημονιακών νόμων είναι ακόμα εδώ και σε ισχύ και έχουν ήδη συμφωνηθεί νέα μέτρα για την επόμενη διετία, με τις περικοπές των συντάξεων και τη μείωση του αφορολόγητου να ξεχωρίζουν μεταξύ αυτών. Σε αυτό το περιβάλλον το εκπαιδευτικό σύστημα αξιοποιεί το άγχος της επιβίωσης των νέων μαθητών και φοιτητών, προκειμένου να τους φορτώσει το κόστος της φοίτησης και να βγάλει μία νέα γενιά εργαζομένων, μαθημένη σε μισθούς πείνας και στην απουσία κάθε προοπτικής. Ωστόσο, οχτώ χρόνια μετά το νέο μνημόνιο, η νεολαία δεν τους έχει κάνει το χατίρι να μπει στα καλούπια που της έφτιαξαν. Στα μάτια της, ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας έχει χάσει κάθε αξιοπιστία ενώ την ίδια στιγμή, οι σημερινοί νέοι και νέες δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως συνυπεύθυνο για την κατάσταση που αντιμετωπίζουν. Ακόμα και αν σε πολλούς φαντάζουν πλέον φυσιολογικές οι τρομακτικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στο χώρο της εκπαίδευσης, το ίχνος των μεγάλων αγώνων του προηγούμενου διαστήματος δεν έχει σβήσει. Ένα νέος γύρος αναμέτρησης με την κυρίαρχη πολιτική κυοφορείται μέσα στους δεκαοχτάχρονους που θα περάσουν την πόρτα των σχολών σε όλη τη χώρα. Η νέα γενιά που βιώνει με τον πιο σφοδρό τρόπο τις αντιλαϊκές πολιτικές έχει πάρει θέση σε διάφορες καμπές, από την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, και την εναντίωση της στον φασισμό μέχρι την συμπαράσταση σε υποθέσεις όπως της Ηριάννας και του Περικλή, δείχνοντας έναν ριζοσπαστισμό που πρέπει να αποκτήσει τρόπους και δρόμους έκφρασης. Σε αυτή τη συγκυρία και με αυτή την εκτίμηση, η επαναστατική Αριστερά οφείλει να επιδράσει καθοριστικά.

Το πανεπιστήμιο και ο φοιτητικός συνδικαλισμός δεν έχει μείνει ανέπαφος από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα και σίγουρα οι γενικότερες καμπές των αγώνων δεν τον αφήνουν ανεπηρέαστο. Είναι αναγκαία η παραδοχή πως έχει παρέλθει η κατάσταση που επικρατούσε μια προηγούμενη περίοδο σε ΑΕΙ – ΤΕΙ, με συγκροτημένα μπλοκ αγωνιστών και αγωνιστριών που αμφισβητούσαν τις προβλεπόμενες πολιτικές στην παιδεία και τροφοδοτούσαν το ευρύτερο λαϊκό και εργατικό κίνημα. Η κατάσταση στο εσωτερικό των φοιτητικών συλλόγων της τελευταίας περιόδου και η αδυναμία τους να επιβάλλουν τις διεκδικήσεις τους, επιβεβαιώνει αυτήν την αρνητική πορεία. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι παρά τις σωστές προβλέψεις που γινόταν εδώ και πολλά χρόνια από τα σχήματα της ΕΑΑΚ για τις βασικές κατευθύνσεις στη παιδεία, δεν ανατράπηκαν βασικές κατευθύνσεις, όπως η επιβολή των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά. Σε αυτές τις συνθήκες, η αποσυγκρότηση των συλλόγων και των μαζικών συνελεύσεων ήταν λογικό επακόλουθο. Επιπλέον, στις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές παρατηρήθηκε μία σχετική ανάκαμψη των αντιδραστικών δυνάμεων στους φοιτητικούς συλλόγους. Οι καθεστωτικές παρατάξεις των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ συγκράτησαν την πτώση τους, σε κάποιες περιπτώσεις ενισχύονται και θα συνεχίσουν να αποτελούν τον βασικό αντίπαλο ενός μαχητικού φοιτητικού κινήματος.

Παρ’ όλα αυτά η παραπάνω κατάσταση δεν προκύπτει μόνο λόγω των αντικειμενικών παραγόντων και της ευρύτερης πτώσης των λαϊκών και διεκδικητικών κινημάτων. Οι υποκειμενικές ευθύνες είναι υπαρκτές και βαραίνουν περισσότερο τις δυνάμεις εκείνες που έχουν πρωτοπόρο ρόλο στο φοιτητικό κίνημα. Οι περισσότερες δυνάμεις στην αντικαπιταλιστική και ριζοσπαστική Αριστερά φάνηκε να μην κατανοούν κάθε φορά τις νέες συνθήκες που καλούνταν να απαντήσουν, ενώ το προηγούμενο διάστημα τα σχήματα της ΕΑΑΚ δεν κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο των φοιτητικών συλλόγων και να ένα δυναμικό που, ενώ αντιλαμβάνεται την ανάγκη πάλης, δεν βρίσκει δρόμο έκφρασης. Αυτή η κατάσταση που αναγνωρίζονταν ρητά ή υπόρρητα αποδίδονταν από οργανώσεις του μορφώματος άλλοτε στην εκτίμηση ότι προϋπόθεση για να προκύψουν αγώνες είναι να είναι ξεκαθαρισμένος από τα πριν ο προσανατολισμός τους και άλλοτε ότι αρκεί και μόνο η αναγγελία μιας γραμμής και μερικές ριζοσπαστικές πρακτικές που πρέπει να ακολουθήσουν οι σύλλογοι. Οι δυσκολίες επιδεινώθηκαν από τις εκφυλιστικές πρακτικές που επέλεξαν ορισμένοι σύντροφοι και οργανώσεις στο τελευταίο διήμερο της ΕΑΑΚ, αποπροσανατολίζοντας πλήρως τη συζήτηση.

Ωστόσο, ένα ρεύμα αγώνα ανασαίνει ακόμα μέσα στο κίνημα και δεν λέει να εξαφανιστεί, προς μεγάλη απογοήτευση του υπουργείου, της κυβέρνησης και όλου του μπλοκ εξουσίας. Την περσινή χρονιά, παρότι δεν υπήρξε η εμφάνιση ενός πανελλαδικού φοιτητικού κινήματος, υπήρξαν κατά τόπους ελπιδοφόρα ξεσπάσματα. Οι κινητοποιήσεις στην Αθήνα μαζί με τους εκπαιδευτικούς, στην Ξάνθη και στα Χανιά, φανέρωσαν ότι όταν υπάρχει καθαρότητα στόχων και μεθοδολογίας, μπορεί σε έναν αγώνα να συμμετάσχει πλατύ δυναμικό των σχολών, όχι απλά ως ψηφοφόροι σε μια συνέλευση αλλά ως ενεργά υποκείμενα που αναλαμβάνουν την υλοποίηση των αποφάσεων που παίρνουν, ενώ διαρκώς αναπτύσσουν το πολιτικό περιεχόμενο των αγώνων τους. Είναι εξίσου σημαντικό, τροποποιώντας εργαλεία και λογικές του παρελθόντος, να στοχεύσουμε στην διαμόρφωση συνθηκών για ένα άλμα προς τα εμπρός τόσο σε επίπεδο μορφής όσο και περιεχομένου και των ίδιων μας των σχημάτων αλλά και του τρόπου παρέμβασης μέσα στις σχολές προκειμένου να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες. Στη βάση της ανάγκης υπέρβασης της παρούσας κατάστασης η ΕΑΑΚ καλείται να κάνει τομή με τον ίδιο της τον εαυτό και να πρωτοστατήσει σε μία οξυμένη σύγκρουση τόσο με το καθηγητικό μπλοκ και τις βίαιες εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις όσο και με τις καθεστωτικές δυνάμεις που υπερασπίζονται αυτήν την πολιτική μέσα στα πανεπιστήμια. Ο άμεσος στόχος είναι να συμβάλλουμε στη μαχητική έκφραση ενός νέου αγωνιστικού δυναμικού που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τους συλλόγους. Η ΕΑΑΚ καλείται στο σήμερα να αναπροσαρμόσει το πολιτικό πλαίσιο που προτείνει στους συλλόγους σε αντιστοιχία με τις μεγάλες δυσκολίες που υπάρχουν αλλά και τις δυνατότητες και την προοπτική που υπάρχει για ένα κίνημα βασισμένο στους φοιτητές και τις φοιτήτριες που σπουδάζουν κουβαλώντας την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να δώσει λύσεις και αγωνιστική διέξοδο πάνω στα άμεσα προβλήματα με την προοπτική να μετεξελιχθεί, με τη συμβολή της ΕΑΑΚ, σε ένα κίνημα πολιτικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και την τρόικα. Για τα ίδια τα σχήματα, αυτό μεταφράζεται στο να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να πάμε δύο βήματα μπροστά, με γρήγορο και αποφασιστικό τρόπο.

Μία τέτοια προσπάθεια θα δοκιμαστεί γρήγορα στις νέες προκλήσεις, στην πάλη για τα εργασιακά, μορφωτικά και δημοκρατικά δικαιώματα της νέας γενιάς. Τίθεται με όλο και πιο επιτακτικό τρόπο το ζήτημα του δικαιώματος στις σπουδές και την εργασιακή προοπτική ενός αποφοίτου, γεγονός που απαιτεί μεγαλύτερη προετοιμασία και ευελιξία. Είναι σημαντικό να εξειδικεύσουμε την γραμμή μας για το πώς συνδέεται το πτυχίο με τις συμβάσεις εργασίας και τα εργασιακά δικαιώματα και να θέσουμε το ζήτημα ως κομβικό στους συλλόγους μας, με σκοπό ο ίδιος ο σύλλογος να έχει θέση και να παλεύει για το μέλλον και την εργασιακή προοπτική του. Αξιοποιώντας τις εμπειρίες των αγώνων της προηγούμενης περιόδου εκτιμούμε ότι χρειάζεται ευελιξία στη διαμόρφωση των προγραμμάτων πάλης τα οποία θα εκκινούν από συγκεκριμένα ζητήματα (εμβόλιμες εξεταστικές, μέριμνα, καθηγητική αυθαιρεσία , επαγγελματικά δικαιώματα). Πλέον, για χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες τίθεται ανοιχτά το ερώτημα αν θα επιβληθούν μέτρα που προστατεύουν το δικαίωμα στις σπουδές χωρίς ταξικούς φραγμούς ή θα εδραιωθεί η υποταγή στον καθηγητή που δεν παίρνει υπόψιν τις ανάγκες των φοιτητών μέχρι τον μελλοντικό εργοδότη.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να πάνε τα πράγματα αλλιώς είναι η ενίσχυση των ενωτικών δημοκρατικών μαζικών σχημάτων της ΕΑΑΚ και η ενίσχυση του αυτοτελούς πολιτικού ρόλου τους. Το κίνημα δεν έχει ανάγκη σχήματα – φανέλες οργανώσεων αλλά ζωντανούς χώρους πολιτικοποίησης των αγωνιστριών και αγωνιστών. Σε αυτό το πλαίσιο, χρειάζεται να διεξαχθούν σχήματα και συντονιστικά πόλεων προκειμένου να συνδιαμορφωθεί ένας μάχιμος και ενωτικός σχεδιασμός αλλά και να προετοιμαστούμε για ένα ριζικά διαφορετικό πανελλαδικό διήμερο, σε φυσιογνωμία και περιεχόμενο .

Ως Αναμέτρηση θα συμβάλλουμε, μέσα από τα σχήματα της ΕΑΑΚ αλλά και μαζί με άλλες πολιτικές δυνάμεις, σε ένα γειωμένο, πολιτικό και μαχητικό σχέδιο που θα ξεκινά από τα πραγματικά προβλήματα των φοιτητών μέσα στις σχολές και θα φιλοδοξεί να συμβάλλει στη συνολική επανεμφάνιση στο προσκήνιο του φοιτητικού κινήματος. Με το βλέμμα στραμμένο στο κίνημα και με την πεποίθηση ότι το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν ξημερώσει, να εκκινήσουμε μία χρονιά γεμάτη μάχες και νίκες του κινήματος.

Share This Articles