Now Reading:

Ανακοίνωση για τις απεργιακές μάχες του Νοέμβρη

Με το «τέλος των μνημονίων» ή πιο σωστά με την παγίωσή τους, ανοίγεται μια νέα περίοδος για το εργατικό και ευρύτερα ανταγωνιστικό κίνημα στον τόπο μας. Οι παροχές που προανήγγειλε ο Τσίπρας από το βήμα της ΔΕΘ δεν είναι παρά στάχτη στα μάτια του κόσμου της εργασίας και αναδιανομή της φτώχειας. Η πολιτική των μνημονίων σήμανε μια τεραστίων διαστάσεων φτωχοποίηση του ελληνικού λαού και εκμετάλλευσης των εργαζομένων: εκτινάχθηκαν οι ελαστικές και ανασφάλιστες εργασιακές σχέσεις, δημιουργήθηκαν στρατιές ανέργων και γιγαντώθηκε μια εργοδοτική κουλτούρα μαφίας και αλητείας που κατήργησε στην πράξη κάθε έννοια εργασιακού δικαιώματος με τις μειώσεις μισθών, τις απολύσεις εγκύων, τις συνδικαλιστικές απολύσεις, τις μειώσεις προσωπικού και την επιβολή πρόσθετων απλήρωτων ωρών εργασίας, τη μη καταβολή υπερωριών και δεδουλευμένων στην ημερήσια διάταξη.

Η πενιχρή αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 586 στα 610 ευρώ (ήτοι 3,5-4%) που προανήγγειλε η κυβέρνηση έρχεται μαζί με τη μείωση του αφορολόγητου που σημαίνει πολλαπλάσια μείωση του εισοδήματος και την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών που υπολογίζονται με βάση των κατώτατο. Ενώ την ίδια στιγμή στην πράξη μπαίνει σε εφαρμογή και ο νόμος Βρούτση (2013) που προβλέπει ο κατώτατος μισθός να διαμορφώνεται με απόφαση της κυβέρνησης κάθε φορά, ανάλογα με τις «αντοχές» της οικονομίας και όχι με ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις εργαζομένων-εργοδοτών που αποτυπώνονται στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ). Από την άλλη η κατάργηση του υποκατώτατου μισθού (που αφορά μόνο νέους κάτω των 25 ετών) συνοδεύεται από «αντίμετρα» στήριξης των εργοδοτών που απασχολούν τέτοιες ηλικίες, οι οποίοι θα επιδοτούνται και τελικά θα απαλλάσσονται από τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων τους μετά το 2020.

Η επαναφορά της επεκτασιμότητας των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ) στην πραγματικότητα επαφίεται στην «καλή θέληση» των εργοδοτών, εάν θα καταθέσουν το μητρώο των μελών τους, κι εάν από το μητρώο των μελών τους φαίνεται πως εκπροσωπούν πάνω από το 50% των εργαζομένων του κλάδου, ώστε να εφαρμοστεί η συγκεκριμένη ΣΣΕ. Στην περίπτωση που αυτό δεν κατατεθεί, δεν μπορεί να γίνει επέκταση της ΣΣΕ. Επίσης σήμερα οι εν ισχύ ΣΣΕ αφορούν λιγότερο από το 10% των εργαζομένων, και μάλιστα πρόκειται για ΣΣΕ που υπογράφηκαν με ελάχιστες ή και καθόλου αυξήσεις, που δεν καλύπτουν τους επινοικιαζόμενους, ούτε προφανώς τις μαθητευόμενες, το εποχικό προσωπικό και τους εργαζόμενους με ελαστικές εργασιακές σχέσεις στους αντίστοιχους κλάδους.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον ωστόσο είναι η επαναφορά μιας κουβέντας στη δημόσια σφαίρα για τις εργατικές διεκδικήσεις ευρύτερα. Το έδαφος δημιουργείται ήδη από την προεκλογική αφήγηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ απέναντι στη ΝΔ, που επιχειρεί προεκλογικά να δώσει έμφαση στην «έξοδο από τα μνημόνια» και το «διόρθωμα» κάποιων από τις ακραίες αντεργατικές πολιτικές των προηγούμενων ετών. Η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο πυλώνων του νέου δικομματισμού στην πραγματικότητα φέρνει στο φως, μέσα από τον ίδιο τους το λόγο, ψήγματα -μόνο- αλήθειας της κοινωνικής ερήμου που δημιούργησαν τα μνημόνια.

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από την εκλογική αναμονή και τα παζάρια της κυβέρνησης. Αντίθετα ξαναζωντανεύοντας τις συλλογικές τους διαδικασίες, στήνοντας μικρές και μεγάλες μάχες στους χώρους δουλειάς, μπορούν να απονομιμοποιήσουν και να πολεμήσουν τόσο την δήθεν αριστερόστροφη ρητορική της κυβέρνησης που δεν κάνει τίποτα άλλο πέραν της εμπέδωσης της υποχρεωτικής διαχείρισης της μιζέριας, όσο και τις νεοφιλελεύθερες κραυγές της ΝΔ που καραδοκεί να την διαδεχθεί στην εξουσία.  Η εμπειρία του εργατικού κινήματος μας θυμίζει ότι οι εργατικές κατακτήσεις ήρθαν με μαχητικούς αγώνες και πίεση από τα κάτω, σπάζοντας την ανημπόρια και με άνοδο της λαϊκής διεκδικητικότητας. Η πρόσφατη απεργία στην ΠΝΟ, η απεργία των λιμενεργατών στην Cosco, οι μάχες απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία δείχνουν ότι μπορούμε να πετύχουμε νίκες κόντρα στη λογική του there is no alternative.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ – ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Παλεύουμε για την ανασυγκρότηση και επανεμφάνιση του εργατικού κινήματος με ένα πρόγραμμα άμεσων στόχων στα συνδικάτα, που θα αποσπά κατακτήσεις στο εδώ και στο τώρα, που θα καταργεί στην πράξη τους αντίστοιχους μνημονιακούς νόμους και θα αποσπά πλούτο από την αναπτυσσόμενη κερδοφορία του κεφαλαίου. Ειδικά η μάχη για τις ΣΣΕ είναι καθοριστικής σημασίας σε αυτόν το δρόμο, δίνει νόημα στο συλλογικό αγώνα και τον ίδιο το συνδικαλισμό. Παλεύουμε για την αύξηση του κατώτατου μισθού στα προ μνημονίων επίπεδα, ενάντια στον αντισυνδικαλιστικό νόμο για την προκήρυξη απεργιών, ενάντια συνολικά στο θεσμικό πλαίσιο των μνημονίων που δένουν χειροπόδαρα το εργατικό κίνημα, αλλά και ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία, για την επιστροφή της αξιοπρέπειας στους χώρους δουλειάς. Ο αγώνας αυτός δεν θα κριθεί με μια απεργία, ούτε με γενικόλες αναφορές για αγώνες διαρκείας. Χρειάζεται σχεδιασμός μακράς πνοής, μαζικοί αγώνες διαρκείας, αξιοποιώντας όλες τις μορφές πάλης, δημιουργώντας και ξαναζωντανεύοντας δομές, με τους ίδιους τους εργαζόμενους στο τιμόνι των αγώνων και των σωματείων να αποφασίζουν.

Οι μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας πρέπει να βρουν τις μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος ενωμένες. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι γνωστό πως πράττουν τα μέγιστα ώστε να υπονομεύσουν το εργατικό κίνημα, μάλιστα τασσόμενες ανοιχτά με τον αντίπαλο σε κρίσιμες στιγμές όπως το δημοψήφισμα του 2015. Με τις πλειοψηφίες τους στις παρατάξεις των κομμάτων εξουσίας, σε συνδιαλλαγή με το κράτος έχουν παγιώσει μια σκληρή γραφειοκρατία κι έναν συσχετισμό – ξένο σώμα για το εργατικό κίνημα. Η ανατροπή αυτού του συσχετισμού δεν περνάει μέσα από την πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό, όπως αρχικά διαφάνηκε με τις 3 προκηρυγμένες απεργίες στη 1, στις 8 και στις 14 Νοέμβρη. Η αναγνώριση της πραγματικότητας λέει ότι η πολωμένη αντιπαράθεση για την ημερομηνία ή το χώρο συγκέντρωσης μιας απεργίας δεν απασχόλησε στην πραγματικότητα πότε κάποιον ή κάποια έξω από τα στενά επιτελεία των αριστερών οργανώσεων. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από τις εκάστοτε συνδικαλιστικές ηγεσίες (ποιος ελέγχει τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) και έχει να κάνει με τη σκληρή ηγεμονία του κεφαλαίου στους χώρους δουλειάς και με μια συνολικότερη απαξίωση του εργατικού συνδικαλισμού και του συλλογικού αγώνα όσον αφορά τη δυνατότητα να μπορούν να πετύχουν νίκες.

Στις σημερινές συνθήκες πρέπει να προωθηθεί η προσπάθεια για την δημιουργία ενός δικτύου εργατικών συνδικάτων, ανεξάρτητης ταξικής δράσης, που θα πάρει την πρωτοβουλία από τις ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, χωρίς διασπαστικές πρακτικές. Αυτή η προσπάθεια πρέπει να αρχίσει να κάνει τα πρώτα της βήματα, ξεκινώντας από την πανεργατική απεργία στις 14 Νοέμβρη με μια κοινή αγωνιστική-ταξική συγκέντρωση και πορεία των εργαζομένων. Να δώσουμε τη μάχη για το ξαναζωντάνεμα των συλλογικών διαδικασιών, των συνελεύσεων των σωματείων, των αγωνιστικών αποφάσεων. Η Αριστερά και ο ευρύτερος αντικαπιταλιστικός χώρος να σηκώσουν το γάντι που πετάει η κυβέρνηση και να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για την επανεκκίνηση των λαϊκών αγώνων.

Στηρίζουμε την προσπάθεια για διακλαδική απεργία στη 1 Νοέμβρη μιας σειράς πρωτοβάθμιων σωματείων. Συγκέντρωση – Πορεία: 12.00μμ, Χαυτεία (Αθήνα)

Συμμετέχουμε στην πανεργατική απεργία στις 14 Νοέμβρη – οργανωνόμαστε πολύπλευρα και μαχητικά σε κάθε χώρο δουλειάς.

 

Share This Articles