Now Reading:

Από την Αθήνα ως τα Σκόπια: κοινός αγώνας ενάντια στους εθνικισμούς και το ΝΑΤΟ

Ειρήνη στα Βαλκάνια – Πόλεμο σε φασισμό και ιμπεριαλισμό

Ενάντια στη νατοϊκή διείσδυση και κυριαρχία στα Βαλκάνια. Ενάντια στη συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ. Ενάντια στην ελληνική αστική τάξη και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ

Η συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ για το Μακεδονικό αποτελεί, εδώ και περίπου ένα χρόνο, εκ νέου βασικό ζήτημα δημόσιας συζήτησης, αντιπαράθεσης και πόλωσης τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην ΠΓΔΜ και την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Η λεγόμενη συμφωνία των Πρεσπών έφτασε πλέον προς κύρωση και στην ελληνική Βουλή, πυροδοτώντας μάλιστα περαιτέρω πολιτικές εξελίξεις (αποχώρηση ΑΝΕΛ και οριακή ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα). Αφού βέβαια πρώτα απορρίφθηκε στην ουσία από το δημοψήφισμα στη γειτονική χώρα και πέρασε δια πυρός και σιδήρου από τη Βουλή των Σκοπίων, εκφυλλίζοντας μάλλον και εκεί κάθε ικμάδα αξιοπρέπειας από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και κάθε έννοια ανεξαρτησίας του πολιτικού προσωπικού από ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Όπως έκαναν εδώ και ένα χρόνο, έτσι και τώρα, στις ημέρες που έχουμε μπροστά μας, εθνικιστικές και φασιστικές δυνάμεις στην Ελλάδα προσπάθησαν και προσπαθούν να εμφανιστούν μαζικά στο προσκήνιο. Από τα περσινά συλλαλητήρια του Γενάρη και του Φλεβάρη μέχρι τις πρόσφατες “μακεδονομαχίες”, οι ακροδεξιοί κύκλοι εκμεταλλεύονται τη συμφωνία των Πρεσπών για να διαχύσουν μια ρητορική μίσους. Τα περιστατικά με το κάψιμο της κατάληψης Libertatia και την προσπάθεια πανελλαδικών, εθνικιστικών, μαθητικών καταλήψεων είναι χαρακτηριστικά του τρόπου με τον οποίο η ίδια η Χρυσή Αυγή επιχειρεί να βρει οξυγόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία, στον αντίποδα της έντονης πίεσης που είχε δεχτεί την προηγούμενη περίοδο από το αντιφασιστικό κίνημα και τις εξελίξεις της δίκης πολλών στελεχών της. Το ναζιστικό κόμμα όμως δεν βρέθηκε μόνο του σε αυτές τις προσπάθειες, είχε και έχει άξιους συμπαραστάτες: ΜΜΕ, κύκλοι της άρχουσας τάξης και νεοσύστατες φασιστικές συμμορίες δουλεύουν από κοινού σε αυτή τη στροφή. Ενώ τα κυρίαρχα αστικά κόμματα συνδράμουν τη ρητορική της “εθνικής προδοσίας που διαπράττεται”: η Νέα Δημοκρατία έχει κάνει ανοιχτή ακροδεξιά στροφή με την αναβάθμιση των ακροδεξιών κύκλων εντός της και με περιστατικά όπου συνδικαλιστές της δεν διστάζουν να παραθέσουν δηλώσεις χρυσαυγιτών βουλευτών σε ανακοινώσεις τους, ενώ και άλλα κόμματα τύπου ΚΙΝΑΛ και Ένωση Κεντρώων μπαίνουν πρόθυμα στο κάδρο μιας τέτοιου τύπου δεξιάς αντιπολίτευσης στην αντιλαϊκή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Το Μακεδονικό ζήτημα παρόλα αυτά δεν προέκυψε τώρα. Η περιοχή της Μακεδονίας υπήρξε από τις απαρχές του προηγούμενου αιώνα ένα θέρετρο ανταγωνισμών τόσο των νεοσύστατων ή υπό σύσταση βαλκανικών κρατών, όσο και των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ταυτόχρονα υπήρξε μια περιοχή όπου ζούσαν λαοί με διαφορετική εθνική συνείδηση (πολλές φορές μεταβαλλόμενη), διαφορετική γλώσσα και διαφορετική θρησκεία ή δόγμα. Ήταν αυτοί οι λαοί που βρέθηκαν περισσότερο ως αντικείμενα εκμετάλλευσης και προπαγάνδας παρά ως υποκείμενα ελεύθερης έκφρασης και βούλησης στο επίκεντρο των ανταγωνισμών. Οι Σλάβοι της Μακεδονίας όσο κι αν φωνασκούν ανιστόρητα οι Έλληνες εθνικιστές αποτέλεσαν και αποτελούν μια υπαρκτή εθνική ομάδα, σημαντική για την σύγχρονη ιστορία της ευρύτερης περιοχής, η οποία ταλαιπωρήθηκε και ταλαιπωρείται ιδιαίτερα στα πλαίσια αυτής της κατάστασης. Ο λεγόμενος Μακεδονικός Αγώνας όπως καταγράφεται στην ελληνική ιστοριογραφία, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι αλλά και οι δύο Παγκόσμιοι υπήρξαν βασικοί σταθμοί αυτής της διαδικασίας, που κατέληξε στον διαμοιρασμό εδαφών στην Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη ανάμεσα στην Ελλάδα, την Σερβία, την Βουλγαρία, την Αλβανία και την Τουρκία. Οι διωγμοί, οι υποχρεωτικές μετακινήσεις και εκκαθαρίσεις που έλαβαν χώρα ώστε να δημιουργήσουν συνθήκες εθνικής ομοιογένειας στα νέα εδάφη που είχαν δημιουργηθεί δεν έσβησαν τις διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, ούτε την ιστορία τους, παρότι ενίσχυσαν τους εθνικισμούς και δημιούργησαν μια ιδιαίτερη πλευρά ανταγωνισμού για την “ιδιοκτησία πάνω στην ιστορία”.

Σήμερα, παρά τις εκατέρωθεν εθνικιστικές αφηγήσεις, στην περιοχή της Μακεδονίας παραμένουν ενεργές κυρίως δύο ταυτότητες: των Ελλήνων Μακεδόνων και των Σλάβων Μακεδόνων ή σλαβομακεδόνων. Η δεύτερη μάλιστα προέκυψε ιστορικά σε ετεροπροσδιορισμό εν τέλει με τα όμορα σλαβικά κράτη της Σερβίας και της Βουλγαρίας και με διάθεση ανεξαρτησίας από αυτά. Σήμερα επίσης, συζητάμε το ζήτημα κυρίως στο φόντο των όσων συνέβησαν στη Βαλκανική κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘90 με το ιμπεριαλιστικό σχέδιο διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, το οποίο για να πάρει σάρκα και οστά έπρεπε να αναζωπυρωθεί ο εθνικισμός σε κάθε μία από τις υπό απόσχιση περιοχές της, προωθώντας και στο υπό ίδρυση γειτονικό κράτος την εμφάνιση γραφικών και ανιστόρητων φωνών με στόχο τη συγκρότηση «στα γρήγορα» μιας συμπαγούς εθνικής ταυτότητας (υπό τον φόβο και των αλβανικών διεκδικήσεων). Τα ακροδεξιά ουρλιαχτά και στην από κει πλευρά για τη δικιά τους αποκλειστικότητα στην ιστορία (ακόμη και της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου, του Μ. Αλεξάνδρου κλπ), ή για τους στόχους επανάκτησης της Θεσσαλονίκης και άλλων εδαφών του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας δείχνουν απλά πως ο εθνικισμός είναι ο πολιτισμός των ηλιθίων όπου κι αν βρεθεί χωρίς στην πραγματικότητα να δίνουν πραγματικές δυνατότητες αλυτρωτικής δραστηριότητας στο αδύναμο στρατιωτικά και οικονομικά γειτονικό κράτος όπως διατείνονται διάφοροι -δυστυχώς ακόμη και στην αριστερά. Στη βάση των παραπάνω για εμάς γίνεται σαφές ότι η συμφωνία που υπογράφηκε για το όνομα της γειτονικής χώρας, δε θέτει σε κίνδυνο τη Βόρεια Ελλάδα ή τα ελληνικά εδάφη της Μακεδονίας. Το σύνθημα “η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική” είναι ανιστόρητο, πραγματικά αλυτρωτικό και επικίνδυνο. Η ιστορία της Μακεδονίας δεν αφορά μόνο το 323 π.Χ. Και τον Μ. Αλέξανδρο. Η διαμάχη για την ιδιοκτησία του ονόματος ή της ιστορίας της Μακεδονίας ανάμεσα σε Έλληνες και Σλάβους είναι αποπροσανατολιστική για τα πραγματικά τους προβλήματα και συμφέροντα.

Το πρόβλημα με την συμφωνία των Πρεσπών δεν αφορά τόσο στο ονοματολογικό της κομμάτι. Αυτό, πέρα από την απαράδεκτη μη αναγνώριση σλαβομακεδονικής μειονότητας εντός της ελληνικής επικράτειας από το ελληνικό κράτος, στα βασικά του χαρακτηριστικά (σύνθετη ονομασία, διευθετήσεις για γλώσσα, ιθαγένεια κλπ) θα μπορούσε να αποτελέσει υπό άλλες προϋποθέσεις μια αφετηρία φιλικής και ειρηνικής διευθέτησης του ζητήματος από τους λαούς της περιοχής, με γνώμονα το σεβασμό στις διαφορετικές ταυτότητες και το μάτι στραμμένο σε ένα κοινό μέλλον που θα κοιτάξει το παρελθόν διορθωτικά και με διάθεση υπέρβασης των αντιπαραθέσεων. Το πραγματικό πρόβλημα στη συμφωνία των Πρεσπών είναι το πλαίσιο, ο τρόπος, οι στόχοι και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί. Ότι επιβλήθηκε από εξωτερικές δυνάμεις: το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τους Αμερικάνους και με κυρίαρχη ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και της ελληνικής αστικής τάξης. Στην ουσία η συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί ένα στιγμιότυπο του τρόπου που ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να “πάρει τα μέτρα του” απέναντι στα φαινόμενα της κρίσης ηγεμονίας που περνάει. Η προσπάθεια επαναπροσέγγισης δυνάμεων όπως η Σερβία από τη μεριά της Ρωσίας, η ένταση που επιχειρείται τόσο στο Κοσσυφοπέδιο, όσο και στην ΠΓΔΜ (ιδιαίτερα το διάστημα πριν τη συμφωνία) με ευθύνη και του -παραδοσιακά αμερικανόφιλου τις τελευταίες δεκαετίες- αλβανικού εθνικισμού, ο απρόβλεπτος τρόπος που κινείται η Τουρκία του Ερντογάν συνομολογούν ένα μομέντουμ όπου ο ευρωατλαντισμός και κυρίως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επιχειρούν να επιτύχουν ένα νέο συμβόλαιο στην περιοχή το οποίο επιβάλλει την μη πρόσβαση και επιρροή δυνάμεων όπως η Ρωσία, την αποφασιστική ενίσχυση της νατοϊκής παρουσία πολιτικά και στρατιωτικά και τον επανακαθορισμό των σχέσεων, των ισορροπιών και της “ιεραρχίας” ανάμεσα στις επιμέρους τοπικές χώρες – δυνάμεις μέσα φυσικά από τις εγγυήσεις που παρέχει ο παγκόσμιος ηγεμόνας.

Σε αυτό το πλαίσιο το ελληνικό κράτος από τη σκοπιά των δικών του συμφερόντων επιχειρεί να πλασαριστεί ως πρώτος τη τάξει τοποτηρητής των ευρωατλαντικών σχεδιασμών στην περιοχή και επιβάλει όνομα και συνταγματικές αλλαγές στη γειτονική χώρα από θέση ισχύος και με ιμπεριαλιστικές – νατοϊκές πλάτες. Δεν είναι τυχαίο ότι βασικό σημείο της συμφωνίας αποτελεί η επανακατοχύρωση και περαιτέρω ανάπτυξη των ήδη υπαρχόντων ελληνικών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων σε σύμπλευση με δυτικά κεφάλαια. Όπως αναφέρεται ρητά: “τα δύο μέρη θα αναπτύξουν και θα ενισχύσουν τη συνεργασία τους όσον αφορά στην ενέργεια, ιδίως διά της κατασκευής, συντήρησης και χρήσης διασυνδεόμενων αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου (υφιστάμενων, υπό κατασκευή και σχεδιαζόμενων) και όσον αφορά στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, περιλαμβανομένων των φωτοβολταϊκών, της αιολικής και της υδροηλεκτρικής ενέργειας. Πιθανά εκκρεμή ζητήματα θα αντιμετωπισθούν χωρίς καθυστέρηση, με τη σύναψη αμοιβαίως επωφελών διακανονισμών λαμβάνοντας σοβαρά υπ’ όψιν την Ευρωπαϊκή Ενεργειακή Πολιτική και το ευρωπαϊκό κεκτημένο”. Γίνεται λοιπόν σαφές ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως και το ‘92: Από τη μία μεριά εσωτερικά μακεδονομαχίες, ενίσχυση του εθνικισμού και της ακροδεξιάς ατζέντας και από την άλλη μετά από 8 χρόνια μνημονίων και υποβάθμισης η ελληνική αστική τάξη επιχειρεί να ανασηκωθεί και να επανακατοχυρωθεί ως μικρο αφεντικό των Βαλκανίων με υπεργολαβία από τις ΗΠΑ. Αυτό είναι το πλαίσιο. Με αυτό καλούμαστε να αναμετρηθούμε. Να σηκώσουμε κεφάλι και να συμβάλλουμε αποφασιστικά, μαζικά, ενωτικά και μαχητικά ώστε να υψωθεί ένα διεθνιστικό, αντιφασιστικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντικυβερνητικό κίνημα νεολαίας και εργαζομένων. Να μην αφήσουμε τους φασίστες να μονοπωλούν ούτε για μία μέρα ή ώρα τους δρόμους, τις πλατείες και τις γειτονιές μας, να μην αφήσουμε το ΝΑΤΟ να μετατρέπει τη χώρα και την ευρύτερη περιοχή σε ένα τεράστιο στρατόπεδο, ένα πεδίο περαιτέρω καταλήστευσης και κερδοφορίας, να μην αφήσουμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίζει να επιβάλλει πότε με το καρότο και πότε με το μαστίγιο το δικό της There Is No Alternative.

Καλούμε σε:
– Αντιφασιστική – Διεθνιστική Συγκέντρωση: Κυριακή 20/1 | 13:00 | Προπύλαια
– Αντιφασιστικό ξεσηκωμό και εγρήγορση όλο το επόμενο διάστημα στα πλαίσια της συζήτησης για τη συμφωνία των Πρεσπών. Για την αποτροπή φασιστικών επιθέσεων σε στέκια, καταλήψεις, γραφεία οργανώσεων, ομάδων και συλλογικοτήτων του αριστερού και αναρχικού χώρου, των μεταναστών και των προσφύγων, του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

 

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.