Now Reading:

Η συγκυρία, το διήμερο της ΕΑΑΚ και μια συζήτηση που πρέπει να ανοιχτεί

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο η οποία σημαδεύεται από την όλο και αυξανόμενη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η αμφισβήτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας των ΗΠΑ οδηγεί τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό σε επικίνδυνες ενέργειες, με τις οποίες επιχειρείται η αλλαγή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων σε μία σειρά από περιοχές. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος σε Ουκρανία και Συρία , ο εμπορικός πόλεμος των ΗΠΑ μέσω της αυξανόμενης επιβολής δασμών αλλά και η αποχώρηση τους από συμφωνίες για τα πυρηνικά με Ρωσία και το Ιράν ξεκαθαρίζουν ένα τοπίο συνεχούς ανταγωνισμού για το μοίρασμα της πίτας. Αποκορύφωμα αποτελεί η μανιώδης προσπάθεια των ΗΠΑ να ρίξουν την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας μέσω απόπειρας πραξικοπήματος αλλά και συνεχών κυρώσεων που στραγγαλίζουν την οικονομία της χώρας.

Η κυβέρνηση Σύριζα μόνο αμέτοχη δεν βρίσκεται στους συνεχόμενους ανταγωνισμούς αλλά βαθαίνει όλο και περισσότερο την πλήρη πρόσδεση της στο άρμα του ευρωατλαντισμού και των αναθεωρητικών σχεδίων του για ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων και της Μ. Ανατολής. H Ελληνική αστική τάξη διεκδικεί όπως φαίνεται και από την συμφωνία των Πρεσπών να παίξει τον ρόλο του μόνιμου τοποτηρητή του ΝΑΤΟ εκμεταλλευόμενη και την κρίση στις σχέσεις του με την Τουρκία.

Στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο η χρονιά που πέρασε στιγματίστηκε από τα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και τις εθνικιστικές καταλήψεις σε σχολεία. Στους χώρους εργασίας έχει πλέον παγιωθεί μια ζοφερή πραγματικότητα για τους εργαζόμενους, με τους περισσότερους να δουλεύουν χωρίς συλλογική σύμβαση εργασίας, τα κρούσματα εργατικών ατυχημάτων να αυξάνονται διαρκώς και την επισφάλεια να κυριαρχεί. Κι ενώ η πενιχρή αύξηση του κατώτατου μισθού σε συνδυασμό με την δρομολογούμενη μείωση του αφορολόγητου δεν προκαλεί αυταπάτες στους εργαζόμενους ότι η κατάσταση αλλάζει, η λογική της μη εναλλακτικής και η σκληρή ηγεμονία του κεφαλαίου στους χώρους εργασίας έχει οδηγήσει στην υποχώρηση του εργατικού κινήματος. Μέσα από αυτό το πρίσμα θεωρούμε ότι είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να επικρατήσει ένα δίπολο μεταξύ μια ακροδεξιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής και ενός υποτιθέμενου προοδευτικού πόλου που θα αποκόψει την κοινωνία από τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς συνολικά. Ο δυσμενής για τις δυνάμεις της χειραφέτησης συσχετισμός που συγκροτούν αυτές οι κινήσεις οφείλει να κατανοηθεί και να συζητηθεί σε βάθος.

Παρόλα αυτά δεν έλειψαν μικρά κινηματικά ξεσπάσματα ανά περιόδους και τόπους, τα οποία ωστόσο δεν κατάφεραν σε καμία περίπτωση να λάβουν διάρκεια και μαζικά χαρακτηριστικά . Κινήματα που ξέσπασαν, στην επαρχία κυρίως λόγω των εντεινόμενων ταξικών φραγμών (σίτιση, στέγαση, μεταφορές) και στην Αθήνα λόγω της επιχειρούμενης επίθεσης στα επαγγελματικά δικαιώματα σε μία σειρά από σχολές (διδακτική επάρκεια, προσοντολόγιο, τεε), αν και συσπείρωσαν ένα αυθόρμητο δυναμικό, δεν κατάφεραν να αφήσουν πίσω τους αναζωογονημένους φοιτητικούς συλλόγους και να στήσουν ένα φράγμα στην διαρκή πορεία προς την αποπολιτικοποίηση του πανεπιστημίου. Ιδιαίτερο βάρος πρέπει συλλογικά να δοθεί στην κατανόηση της διαφορετικής χρονικότητας της επίθεσης σε επιμέρους σχολές , όπως και στον αυξανόμενο βαθμό επίθεσης που βιώνουν οι σχολές της επαρχίας σε αυτό που θα μπορούσαμε συνεκτικά να περιγράψουμε ως εγκαταστάσεις-εστίες-μεταφορές-σίτιση. Παράλληλα με τις σχετικά αυτοτελείς φοιτητικές κινητοποιήσεις , ξέσπασε και ο αγώνας των αναπληρωτών, η πρυτανεία έγινε κέντρο αγώνα για παραπάνω από μία εβδομάδα, γέννησε μια νέα αυτοπεποίθηση και ελπίδες ενώ έδωσε και μια εν δυνάμει ευρύτερη δυνατότητα κινητοποίησης αυτού του οποίου θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως μπλοκ της εκπαίδευσης και της επισφαλούς εργασίας. Αλλά πρέπει να αναμετρηθούμε με την πραγματικότητα και όχι με δικές μας κατασκευές. Ο αγώνας αυτός παρά της ηρωικές προσπάθειες των συντρόφων μας καθηγητών αδυνάτισε να πάρει πλατιά πανεκπαιδευτικά χαρακτηριστικά (βλέπε μικρή συμμετοχή μαθητών , φοιτητών και μονίμων καθηγητών) γεγονός με το οποίο ως σύνολο η ΕΑΑΚ πρέπει να προβληματιστεί. Είναι σημαντικό να δούμε το πρόβλημα στα μάτια και να γίνει ουσιαστική συζήτηση μεταξύ των σχημάτων για όλα τα παραπάνω αλλά και μία βαθιά αναζήτηση αυτού που θα έκανε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες να ξαναδούν τις σχολές τους σαν τον κοινωνικό τους χώρο και να ξαναζωντανέψουν τους συλλόγους τους, ακόμα και σε περιόδους που δεν υπάρχει εμφανές κίνημα.

Πάρα τα υπαρκτά ζητήματα που υπήρξαν ολόκληρη την προηγούμενη χρονιά , μετά από πολλά χρόνια οι σημερινοί εαακίτες/εαακίτισσες είμαστε πολύ κοντά στο να καταφέρουμε να μην γίνει ούτε ένα πανελλαδικό συντονιστικό ΕΑΑΚ όλη τη χρονιά, και όχι απλά θα το καταφέρουμε αλλά στην πραγματικότητα δεν το επιδιώξαμε μέχρι στιγμής . Η συγκεκριμένη κατάσταση είναι αποτέλεσμα της γενικότερης λογικής που επικρατεί στην ΕΑΑΚ αυτή την στιγμή όπου η συζήτηση των σχημάτων, η σύνθεση των αντιλήψεων και η κατάληξη σε έναν κοινό σχεδιασμό της είναι πράγματα τα οποία έχουν χαθεί στο παρελθόν μας. Θεωρούμε λάθος το οτί κανείς μη εξαιρουμένου και του εαυτού μας δεν είχε την πολιτική βούληση όλη τη χρονιά να συζητήσει η ΕΑΑΚ και αυτό δεν ξεπερνιέται και αν γίνονται προσπάθειες τις τελευταίες μέρες. Ας μην κρύβουμε λοιπόν άλλο τα προβλήματα κάτω απ΄το χαλάκι και ας κοιτάξουμε στα μάτια το πρόβλημα που έχει φέρει την ΕΑΑΚ σε αυτό το σημείο. Οι ευθύνες σίγουρα δεν μπορούν να είναι μεμονωμένες, αλλά δεν μπορούν να μοιραστούν και με τον ίδιο τρόπο. Είναι φανερό από τη μία ότι συγκεκριμένες πολιτικές αντιλήψεις δεν ενδιαφέρονται για το αν θα πραγματοποιηθεί το διήμερο και με την κάθε ευκαιρία βάζουν κόλλημα στην όποια προσπάθεια διεξαγωγής του. Από την άλλη, θεωρούμε προβληματική μία αντίληψη που ενώ αναγνωρίζει έστω και την τελευταία στιγμή την αναγκαιότητα να γίνει το διήμερο, αφήνει να εννοηθεί οτι αυτό θα το διεξάγει αν χρειαστεί ακόμα και μόνη της , γεγονός το οποίο έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν, και ειδικά σε αυτή την περίοδο της γενικευμένης κρίσης της ΕΑΑΚ δεν θα βοηθήσει σε ένα θετικό βήμα υπέρβασης της , αλλά σε μια αρνητική στροφή βαθέματος αυτής της κρίσης . Έστω και τώρα πάρθηκε η πρωτοβουλία να καλεστεί το διήμερο στις 22-23 Μάρτη για να γίνει επιτέλους μια συζήτηση στα αμφιθέατρα της ΕΑΑΚ όσον αφορά το τρέχων αλλά και το γενικότερο πολιτικό σκηνικό. Μία συζήτηση η οποία θεωρούμε πως είναι επιτακτική ανάγκη να πραγματοποιηθεί, αλλά με όριο για εμάς την συμμετοχή όλων τα σχημάτων του μορφώματος.

Για την αποφυγή τέτοιων καταστάσεων στο μέλλον από την πλευρά μας θα προσπαθήσουμε να καταθέσουμε ένα σχέδιο επιστροφής των αποφάσεων στα σχήματα και στους αγωνιστές τους. Ένα σχέδιο που θα περνάει μέσα από κλαδικούς συντονισμούς ανά κοινωνικούς χώρους , συντονισμούς πραγματικής κουβέντας όπου ο κάθε αγωνιστής του μορφώματος θα έχει το δικαίωμα τοποθέτησης και λόγου , συντονισμούς που θα προσπαθούν να παράγουν σχεδιασμό , να παίρνουν αποφάσεις , καταφέρνοντας να υπερβαίνουν όσο είναι δυνατόν την γραμμική μεταφορά της γραμμής της εκάστοτε οργάνωσης.

Κλείνοντας καλούμε όλους τους σχηματίες και όλες τις οργανώσεις να αναγνωρίσουν την κρισιμότητα της κατάστασης και να συνειδητοποιήσουν πόσο σημαντικό είναι να μεταφερθεί στο αμφιθέατρο μας, η εμπειρία όλων των σχημάτων από την φετινή χρονιά. Πόσο σημαντικό είναι ένα συντονιστικό το οποίο θα βγάλει συμπεράσματα από το φετινό φοιτητικό κίνημα, θα κρίνει για το πως έχει διαμορφωθεί το φοιτητικό υποκείμενο στις μέρες μας και θα καταλήγει σε μια μάχιμη και αγωνιστική γραμμή για τις φοιτητικές εκλογές. Είμαστε βαθιά πεπεισμένοι ότι όλοι οι σύντροφοι μας στην ΕΑΑΚ αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και ότι παρά τις επιμέρους ουσιαστικές διαφωνίες θα βάλουν πλάτη για ένα βήμα υπέρβασης αυτής της κατάστασης. Ας σταματήσουμε να κάνουμε κύκλους γύρω από την ουρά μας και ας πορευτούμε με τα μάτια στραμμένα προς το κίνημα και την ανασυγκρότησή του.

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.