Now Reading:

Για ένα μαχητικό και νικηφόρο Φοιτητικό Κίνημα!

Μία σύντομη ματιά στην μέχρι τώρα κατάσταση

Μετράμε ήδη 6 εβδομάδες γενικών συνελεύσεων στους φοιτητικούς συλλόγους, μαζικών κινητοποιήσεων και κυλιόμενων καταλήψεων από την στιγμή που η νέα υπουργός ανακοίνωσε την πρόθεση της να προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Μια σειρά κινητοποιήσεων που συγκροτήθηκαν κατά κύριο λόγο σε υλικά ζητήματα όπως οι διαγραφές, η εξίσωση των πτυχίων με τα ιδιωτικά κολέγια, ζητήματα μέριμνας στις σχολές της επαρχίας αλλά και ενάντια στην περαιτέρω αυταρχικοποίηση του κράτους (κατάργηση ασύλου, εκκενώσεις καταλήψεων προσφύγων, αυξημένη καταστολή). Μία καταστολή όπου χθες 11/11 έφτασε σε ένα κρεσέντο, με την αστυνομία να εισβάλλει στην ΑΣΣΟΕ με χημικά, κρότου λάμψης και ξύλο εναντίον των εγκλωβισμένων φοιτητών που υπερασπίζονταν το άσυλο. Την ίδια μέρα μάλιστα πραγματοποιήθηκαν 2 συλλήψεις και 1 προσαγωγή αγωνιστών. Σίγουρα υπάρχει απάντηση, η οποία εκφράζεται μέσα από τις μαζικές κινητοποιήσεις οι οποίες ήταν πολύ ελπιδοφόρες αφού συμμετείχαν σε αυτές ακόμα και σύλλογοι στους οποίους παραδοσιακά επικρατούν αντιδραστικές δυνάμεις (π.χ. ΑΣΣΟΕ,ΠΑΝΤΕΙΟΣ,ΠΑΠΕΙ). Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να μιλάμε ακόμη για ένα φοιτητικό κίνημα, τόσο σε όρους μαζικότητας όσο και σε όρους διάρκειας. Ήδη από πολύ νωρίς εμφανίστηκαν σε αρκετές σχολές μπλοκ αντικατάληψης που εκφράζονται, είτε μέσω των πολιτικών δυνάμεων (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ), είτε μέσω ανεξάρτητων κινήσεων, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις κατάφεραν να κερδίσουν συνελεύσεις, δείχνοντας ότι ο αρνητικός συσχετισμός που υπάρχει -και μέσα στις σχολές κυρίαρχα- ως προς την ηγεμονία του ατομικού δρόμου και του δόγματος ΤΙΝΑ, δεν έχει αναστραφεί. Ακόμη δεν είναι λίγες οι σχολές όπου έχουν απομαζικοποιηθεί σημαντικά,  ειδικά σε συλλόγους που δεν υπάρχει ή έχει σταματήσει να εκφράζεται το αντιδραστικό μπλοκ.

Πως συνεχίζουμε

Όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η κατεύθυνση που θα πρέπει να κινούμαστε αυτή την στιγμή είναι προς την ανατροπή αυτού του συσχετισμού που θα οδηγήσει τόσο στην μαζικοποίηση των κινητοποιήσεων και την ενίσχυση των ήδη αγωνιζόμενων για την αναγκαιότητα να παλέψουν , αλλά και στην δυνατότητα ανατροπής των σχεδίων της κυβέρνησης. Για να γίνει ωστόσο αυτό, χρειάζεται η αναζήτηση των ζητημάτων που μπορούν να ανατροφοδοτήσουν αυτή την στιγμή τις κινητοποιήσεις. Η μεγάλη μείωση των εισακτέων και οι ταξικοί φραγμοί  που θα αυξηθούν ως αποτέλεσμα της  βάσης εισαγωγής του 10 και του καθορισμού των εισακτέων από το εκάστοτε τμήμα αλλά και τα μεγάλα προβλήματα από την μείωση της χρηματοδότησης  που φαίνεται ότι απασχολούν ακόμα και τα τμήματα και τις συγκλήτους, είναι κομβικά και μπορούν σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα ζητήματα να συνθέσουν μια συνολική εικόνα του πανεπιστημίου που έρχεται την επόμενη μέρα. Ένα πανεπιστήμιο υποβαθμισμένων πτυχίων (εξίσωση με ιδιωτικά, απόσπαση επαγγελματικών δικαιωμάτων από τον πρώτο κύκλο σπουδών ,γενικότερη κατεύθυνση για διάσπαση των πτυχίων στην λογική του εξωτερικού (bachelor-master) που θα είναι για όλο και λιγότερους (προώθηση των νέων προς την τεχνική εκπαίδευση και τις ιδιωτικές σχολές) ενώ παράλληλα θα χειροτερεύουν κι οι όροι φοίτησης για τους λίγους που θα βρίσκονται σε αυτό (υποχρηματοδότηση, εντατικοποίηση,ν+2). Η “αναγκαία” για την κυβέρνηση αλλαγή και  διαμόρφωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στα πλαίσια των Ευρωπαϊκών προτύπων αλλά και των community colleges, θα επιτευχθεί μέσω της μείωσης των εισακτέων στα πανεπιστήμια και συνάμα ταξικών φραγμών που θα επιβληθούν από μια σειρά διατάξεων που ετοιμάζει το Υπουργείο. Ακόμα η επαναφορά της τράπεζας θεμάτων στη βαθμίδα του αλλά και γενικότερη πολιτική της ΝΔ είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο στοίχημά της ώστε να πετάξει και να στρέψει το μεγαλύτερο μέρος των μαθητών στην Τεχνική Εκπαίδευση ή στα Ιδιωτικά Κολλέγια, στα διετή προγράμματα σπουδών, στην απόκτηση δεξιοτήτων και όχι στην ολόπλευρη μόρφωση, καθώς επίσης και στην αγορά εργασίας όσο πιο γρήγορα και με τα ελάχιστα εργατικα-επαγγελματικά δικαιώματα.

Παράλληλα η διάρκεια των κινητοποιήσεων, η οποία είναι και αναγκαία λόγω και των ελιγμών του Υπουργείου να καθυστερεί την κατάθεση του νομοσχεδίου με σκοπό την δημιουργία συμμαχιών -είτε με την Πανεπιστημιακή κοινότητα, είτε με άλλα αστικά κόμματα- δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν υπάρξει πραγματικά ενεργός συμμετοχή του κόσμου των συλλόγων σε όλα τα στάδια για την ανασυγκρότηση του κινήματος. Ενός κινήματος όπου για εμάς θα  ξεκινά πρώτα και κύρια από τη συμμετοχή αυτού του κόσμου στην συγγραφή των αγωνιστικών πλαισίων αλλά και την συμμετοχή του στις συνελεύσεις. Να καταφέρουμε να γίνει αυτός ο κόσμος, ζωντανή σκέψη μέσα στα συντονιστικά των γενικών συνελεύσεων και των δελτίων τύπου, ζωντανή σκέψη για την πρωτοβουλία των δράσεων και του σχεδιασμού για την συνέχιση του αγώνα πάντα γεφυρωμένα με τους ίδιους τους συλλόγους και γειωμένα με τον κόσμο.  Από την εμπλοκή του στις επιτροπές υλοποίησης των δράσεων μέχρι τις δράσεις που θα αποφασιστούν, να έχει ενεργή παρουσία στο δρόμο και στα μπλοκ των συλλόγων, ρόλο στα συνθήματα και στα πανό τους, ρόλο στην ίδια τη διαδρομή και τις μορφές πάλης που θα επιλέξουν. Από την περιφρούρηση των μπλοκ μέχρι και την στήριξη σε καταλήψεις ιδρυμάτων η εμπλοκή του κόσμου στις δράσεις τις αποφάσεις των συντονιστικών , να γίνει κύριο μέλημα μας. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει έχουμε ως στόχο την ανάδειξη αιρετών και ανακλητών σε κάθε σύλλογο με την συμμετοχή και των αγωνιστικών πλαισίων που μειοψήφησαν στους συλλόγους. Όσον αφορά όμως δε τις καταλήψεις, πρέπει να αντιληφθούμε τις αναβαθμισμένες δυνατότητες που ανοίγονται προκειμένου να δημιουργηθούν  χώροι πολιτικοποίησης και ανάπτυξης πραγματικών συλλογικών σχέσεων κόντρα στη λογική του ατομικού δρόμου και του μοναχικού αγώνα για την επιβίωση. Η Αριστερά έχει να διδάξει και να διδαχθεί μέσα από αυτή τη διαδικασία: να δείξει ξανά δρόμους συνολικής ριζοσπαστικής στράτευσης, να γίνει φορέας της μνήμης του κινήματος και των προηγούμενων σημαντικών συγκρούσεων αλλά και να επαναξετετάσει την αντίληψη της για το πώς συγκροτούνται, στην πραγματικότητα, ρεύματα αμφισβήτησης στην τωρινή περίοδο.

Ο ρόλος της κοινωνίας στην επιτυχία του φοιτητικού κινήματος και οι συμμαχίες που αυτό μπορεί να επιτύχει

Η σημασία της κοινωνίας και της στάσης που κρατάει εκείνη μπροστά στην εμφάνιση ενός κινήματος είναι πάντα καθοριστική για το κατά πόσο αυτό μπορεί να είναι νικηφόρο. Η στήριξη των κινητοποιήσεων των φοιτητικών συλλόγων από ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια είναι αυτή που μπορεί να ανοίξει πραγματικά τριγμούς στην κυβέρνηση και στην εικόνα παντοδυναμίας που προσπαθεί να δημιουργήσει, και να την οδηγήσει στην υποχώρηση και τελικά στην μη εφαρμογή των αναδιαρθρώσεων. Ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε αυτό το κομμάτι προς το παρόν έχουμε αποτύχει. Οι λόγοι που οι φοιτητές βρίσκονται στον δρόμο αποκρύπτονται συνειδητά από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, τα οποία εμφανίζουν τους φοιτητικούς συλλόγους σαν μικρές ομάδες που διαμαρτύρονται μόνο για την κατάργηση του ασύλου. Και είναι λογικό να εμφανίζονται έτσι καθώς σε αυτό το κομμάτι της αναδιάρθρωσης η κυβέρνηση έχει με έναν τρόπο την λαϊκή νομιμοποίηση, μέσω τόσων ετών προπαγάνδας περί εγκληματικότητας και εμπορίου ναρκωτικών στον χώρο των πανεπιστημίων. Με αυτά τα δεδομένα είναι φανερό ότι χρειάζονται άμεσα εξωστρεφείς δράσεις που θα αναδείξουν τα αιτήματα των φοιτητών ενώ κρίνεται αναγκαία και η κοινή δράση και προπαγάνδιση των αγώνων των φοιτητών με τους μαθητές που πλήττονται μάλιστα και περισσότερο μέσω των επικείμενων αλλαγών. Αλλαγών, που θα οδηγήσουν τόσο στην στέρηση της δυνατότητας σε πολλούς να σπουδάσουν αλλά και στην περαιτέρω εντατικοποίηση τους. Παράλληλα για όσους καταφέρουν να μπουν στο πανεπιστήμιο, τους περιμένουν όλες οι αλλαγές που έρχονται σε αυτό, και μάλιστα στην ολότητα τους, χωρίς μεταβατικές διατάξεις κ.α.. Ακόμη πέρα της σφοδρότητας της επίθεσης, η σύνδεση του αγώνα των φοιτητικών συλλόγων με τους μαθητές είναι κομβική και για το πλατύ άνοιγμα των αιτημάτων προς την κοινωνία, καθώς η ελληνική οικογένεια είχε πάντα μεγάλη ευαισθησία προς την δυνατότητα των παιδιών να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο, κάτι που έχει φανεί και στις όποιες προσπάθειες έχουν γίνει στο παρελθόν για αναστροφή των ποσοστών εισροής ανάμεσα στην τεχνική εκπαίδευση και τα πανεπιστήμια. Τέλος ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης η συμμετοχή και των εκπαιδευτικών (και ιδιαίτερα των αναπληρωτών) που υφίστανται κι αυτοί τα αποτελέσματα μιας συνολικής πολιτικής διάλυσης των κατακτήσεων δεκαετιών στον χώρο της εκπαίδευσης.   

Η ανάγκη δημιουργίας ενός ενιαίου κέντρου αγώνα

Έχει ιδιαίτερη σημασία να αναγνωρίσουμε την παρουσία και τον ρόλο του ΜΑΣ στις κινητοποιήσεις που έγιναν μέχρι στιγμής. Παρά την αρχική λάθος λογική της μη άμεσης κινητοποίησης της, είναι φανερό ότι πλέον κινείται σε αγωνιστική κατεύθυνση ακόμα κι αν αυτό έγινε λόγω πίεσης προς τις δυνάμεις του. Η παρουσία του μάλιστα σε πορεία την ίδια ημέρα και ώρα με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους στις 24 Οκτώβρη αλλά και η αδυναμία του να δικαιολογήσει την μη συμμετοχή του στα κοινά πλαίσια είναι σημάδια της πίεσης που δέχεται από τον κόσμο για ενότητα των αγωνιζόμενων δυνάμεων. Παρόλα αυτά η εικόνα στη πανελλαδική κινητοποίηση της 31 Οκτώβρη όπου έγιναν δύο ξεχωριστές κινητοποιήσεις που κατέληξαν σε διαφορετικά συντονιστικά ήταν σίγουρα απογοητευτική καθώς χάθηκε τόσο η ευκαιρία για μια μαζική και ενιαία εμφάνιση των φοιτητών στο δρόμο αλλά και η δυνατότητα πανελλαδικού συντονισμού όλων των σχολών που θα έδινε άλλη δυναμική αλλά και διάθεση στον κόσμο να συνεχίσει. Πρέπει να συνεχιστεί και να αυξηθεί η πίεση προς τις δυνάμεις του ΜΑΣ προχωρώντας και σε κοινό συντονιστικό που θα γίνει κέντρο αγώνα και θα χρησιμοποιηθεί και σαν μοχλός πίεσης με απώτερο στόχο  την από κοινού εμφάνιση όλων των αγωνιστικών δυνάμεων στις συνελεύσεις. Η ανάγκη για την συγκρότηση ενός ενιαίου και μαζικού φοιτητικού κινήματος που θα χωρά κάθε αγωνιστική δύναμη, θα συνδέεται με όλα τα στρώματα της κοινωνίας είναι και κύριος στόχος για εμάς τους ίδιους.

Η πολιτική σημασία του αγώνα – η προσπάθεια για την πρώτη ήττα της κυβέρνησης

Μετά τις διπλές εκλογές του τελευταίου χρόνου η κυβέρνηση της ΝΔ έχει προχωρήσει ήδη σε πολύ επιθετικές κινήσεις (κατάργηση ασύλου, αντισυνδικαλιστικός νόμος, επίθεση στα Εξάρχεια, νέος νόμος περί ασύλου) παρουσιάζοντας τον εαυτό της στον κόσμο ως τον εκφραστή της κοινωνικής πλειοψηφίας που έχει την νομιμοποίηση να περάσει όλο το φάσμα της ατζέντας της. Η πραγματικότητα προφανώς είναι διαφορετική. Η νέα δημοκρατία δεν εκφράζει την κοινωνική πλειοψηφία η οποία είναι συνολικά απογοητευμένη από το πολιτικό σύστημα. Παρόλα αυτά συγκροτεί ένα αρκετά συνεκτικό σύνολο που αποτελείται από ένα ακροδεξιό κοινό που έρχεται να ικανοποιήσει με μία σειρά μέτρων αλλά και μίας μικροαστικής μάζας που είδε το εισόδημα της να συρρικνώνεται και θεωρεί ότι τώρα μπορεί να πάρει ρεβάνς στις πλάτες των πιο πληττόμενων εργαζόμενων μαζών. Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, μία νίκη του φοιτητικού κινήματος η οποία θα βάλει φραγμό στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση μπορεί να αναδείξει την εύθραυστη ηγεμονία της νέας κυβέρνησης στην κοινωνία και να είναι ο πρώτο βήμα για να σταματήσει η ήδη εφαρμοζόμενη επίθεση συνολικά (εργατικό, ιδιωτικοποιήσεις, δημοκρατικά δικαιώματα , προσφυγικό).

Ανάγκη μιας νέας αριστεράς

Η τελευταία 5ετία έδειξε ότι σε μία σειρά περιπτώσεων -με κύριο λόγο στην Ευρώπη- όπου στην εξουσία αναδείχθηκαν στα λόγια αριστερές δυνάμεις και ρεφοριμιστικά ρεύματα, και δεν κατάφεραν να βελτιώσουν τη ζωή της εργατικής τάξης και της νεολαίας, εν τέλει επανάφεραν την παραδοσιακή Δεξιά, ενισχυμένη. Η επικράτηση όμως νεοφιλελεύθερων και αυταρχικών καθεστώτων και των πολιτικών τους ,όπως αυτές μεταφράστηκαν στην Χιλή και τον Ισημερινό, δημιούργησε κοινωνικό αναβρασμό και αμφισβήτηση ως προς αυτές τις πολιτικές. Αναγνωρίζοντας τις ομοιότητες με την πραγματικότητα που βιώνουμε στην Ελλάδα, είναι λογικό τέτοια αμφισβήτηση να υπάρχει και εδώ, η οποία δείχνει να ξεκινά μέσα στου χώρους των αμφιθεάτρων , μέσα στους χώρους δουλειάς αλλά και  στην πλατεία των Εξαρχείων και σε όλους τους αγώνες για δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες.

Είναι δεδομένο ότι, συνθήκες αδυναμίας της ανατρεπτικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να επωφεληθεί από την άνοδο των αγώνων για να ενισχύσει την -ιδιαίτερα ασθενή αυτή τη στιγμή- αντιπολιτευτική θέση του. Για μας είναι ξεκάθαρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δυνάμεις του στις σχολές, όπως το Bloco, δεν αποτελούν συνομιλητές ή δυνητικούς συμμάχους στην ανάπτυξη των αγώνων. Αντιθέτως, οι πολιτικές τους πρέπει να βρεθούν στο στόχαστρο της πάλης καθώς αυτές -όπως ο νόμος Γαβρόγλου- έστρωσαν το δρόμο για την κλιμάκωση της επίθεσης από τη νέα κυβέρνηση. Όμως γνωρίζουμε ότι αυτό δεν αρκεί. Για να βρει πολιτική έκφραση και στόχους, το αναδυόμενο κίνημα της νεολαίας και των εργαζομένων, απαιτείται μία επίπονη διαδικασία αυτοκριτικής, αναδιάταξης και νέας εκκίνησης της ανατρεπτικής Αριστεράς. Προκειμένου να τεθεί με μαζικούς όρους το ζήτημα της ρήξης, χρειάζεται να ανασυγκροτηθούν κοινές πρακτικές και προγραμματικές επεξεργασίες μέσα από μετωπικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Ως Αναμέτρηση, επιχειρούμε να συμβάλλουμε σε αυτή την κατεύθυνση τόσο μέσα από την πρωτοβουλία που πήραμε μαζί με τις οργανώσεις ΑΡΑΝ, ΔΕΑ και Συνάντηση όσο και μέσα από την παρουσία μας στο Συντονισμό Δράσης και Διαλόγου Κομμουνιστικών Δυνάμεων. Μέσα από την ανάπτυξη και σύγκλιση τέτοιων πρωτοβουλιών, επιδιώκουμε να συμβάλλουμε στην επόμενη μέρα που θα βρει το μπλοκ της ρήξης ανασυγκροτημένο και επικίνδυνο για την κυρίαρχη πολιτική. Διαφορετικά, η λογική του «μικρότερου κακού», θα επανέρχεται διαρκώς και θα στοιχειώνει τα κινήματα.

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.