Now Reading:

Στο Δρόμο του Νοέμβρη: Να σπάσουμε την κανονικότητα!

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ: ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ Της κρατικής καταστολής, της αντεργατικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, του κρατικού / παρακρατικού ρατσισμού, των ιμπεριαλιστικών πολέμων

Στο καιρό  του κυρίαρχου φόβου…

Μετά από μία δεκαετία κρίσης, λιτότητας και κοινωνικών αγώνων, οι βασικές κατευθύνσεις και θεσμοί της κυρίαρχης πολιτικής κλονίστηκαν βαθύτατα αλλά δεν ανατράπηκαν. Η Αριστερά «ψήλωσε» μέσα στα κινήματα, ανατρεπτικές λέξεις και σύμβολα ξανά βγήκαν στο προσκήνιο αλλά δεν κατάφεραν να φτάσουν μέχρι το τέλος. Η άρχουσα τάξη δέχθηκε πλήγματα και αναζήτησε λύσεις στην ένταση του συντηρητισμού, του ρατσισμού και του κοινωνικού αυτοματισμού. Οι εικόνες των ρατσιστικών συγκεντρώσεων στα Διαβατά και τα Γιαννιτσά δεν είναι τυχαίες. Δεν είναι κάποια ακραία περιστατικά μέσα σε ένα κόσμο ομαλότητας. Εκφράζουν τις κυρίαρχες τάσεις της εποχής μας. Συναντιούνται με διεθνή ρεύματα αντίδρασης και σκοταδισμού, από τον Τραμπ και τον Μπολσονάρο, από τη νέα ακροδεξιά απειλή που απλώνεται στην Ευρώπη μέχρι και τη χώρα μας όπου η νέα κυβέρνηση εκμεταλλεύεται το δρόμο που της έστρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ για να επιτεθεί αποφασιστικά στα δικαιώματα των εργαζομένων και των μεταναστών και σε κάθε τι που μπορεί να θυμίζει αγώνα και συλλογική διεκδίκηση.

Η μείξη ακραίου συντηρητισμού και νεοφιλελευθερισμού διαπερνά την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την έχει καταστήσει την εκλεκτή της άρχουσας τάξης και του συνόλου των ΜΜΕ του συστήματος. Ο συντονισμός τηλεοπτικών καναλιών-αστυνομίας-υπουργείων δημιουργεί ένα νέφος προπαγάνδας και καταστολής που απειλεί να πνίξει κοινωνικούς χώρους, ξεκινώντας από τα Εξάρχεια. Η παράκρουση για τους τρομοκράτες των καταλήψεων πάει πακέτο με τα «αναπτυξιακά» νομοσχέδια που θέτουν εκτός νόμου κάθε δικαίωμα των εργαζομένων, κάθε μέριμνα για τα δημόσια αγαθά και το περιβάλλον.

Να γίνουμε ο αστάθμητος παράγοντας

Είναι τέτοιο το βάθος των αδιεξόδων του συστήματος, ώστε κάθε «κανονικότητα» να χτίζεται σε εύθραυστα θεμέλια, κάθε επιτυχία της άρχουσας τάξης να είναι ασταθής. Στις αρχές του 2019, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έθεσε σε εφαρμογή ένα σχέδιο για να ανατρέψει και τις τελευταίες αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, προκειμένου να ολοκληρώσει τις επιτυχίες των συμμάχων του σε Βραζιλία και Αργεντινή. Το πραξικόπημα του Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα φάνταζε ως το τελειωτικό χτύπημα στην αριστερή πολιτική που είχε βελτιώσει ριζικά τη ζωή των λαών και είχε προκαλέσει πολλαπλούς πονοκεφάλους στις ΗΠΑ. Μερικούς μήνες μετά και παρά το πραξικόπημα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Μοράλες, η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική από τα σχέδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Οι εξεγέρσεις σε Χιλή και Ισημερινό ανέτρεψαν τα πακέτα λιτότητας και τη νέα εμπλοκή του ΔΝΤ στην περιοχή ενώ στις εκλογές της Αργεντινής, ο εκλεκτός των ΗΠΑ, Μάκρι, ηττήθηκε.

Αλλά και πέρα από τη Λατινική Αμερική, στη Μέση Ανατολή, τα σχέδια διαμελισμού της Συρίας και μεταφοράς του πολέμου στο Ιράν έχουν φτάσει σε αδιέξοδο. Όλα αυτά δημιουργούν εντείνουν τις εσωτερικές αντιφάσεις του αμερικανικού κράτους και δημιουργούν νέους κινδύνους για την παγκόσμια ειρήνη, αφού τα πιο φιλοπολεμικά τμήματα του Πενταγώνου ετοιμάζονται για ένα νέο γύρο πραξικοπημάτων και επεμβάσεων.  Συγχρόνως, όμως, δημιουργούν αυτοπεποίθηση στους λαούς και τσαλακώνουν την εικόνα της πανίσχυρης Αυτοκρατορίας.

Ακόμα και στην Ελλάδα της αυτοδύναμης ΝΔ, τα κυβερνητικά επιτελεία έρχονται προ εκπλήξεως όταν βλέπουν ότι τα σχέδια τους δεν θα περάσουν με την ευκολία που νόμιζαν. Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών, οι μαζικές διαδηλώσεις και δράσει υπεράσπισης κοινωνικών και πολιτικών χώρων απέναντι στην καταστολή και οι διάσπαρτες -αλλά αδύναμες ακόμη- απεργίες και εργατικές διεκδικήσεις συνθέτουν μία γραμμή αντίστασης που μπορεί να είναι -για την ώρα- αναντίστοιχη της επίθεσης αλλά δημιουργεί τις πρώτες κινήσεις ανασυγκρότησης στο στρατόπεδο των «από κάτω».

Με μία νέα Αριστερά της ρήξης!

Η ανατρεπτική Αριστερά βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις , χωρίς να έχει προλάβει να στοχαστεί αυτοκριτικά πάνω στην ήττα της προηγούμενης περιόδου. Το μεγαλύτερο μέρος του δυναμικού της παρακολουθεί αποστρατευμένο τις εξελίξεις, ενώ οι υπάρχουσες ηγεσίες, αν και αποδυναμωμένες, διατηρούν την πρωτοβουλία των κινήσεων και «εγγυώνται» την αναπαραγωγή των ίδιων πρακτικών και πολιτικών σχεδίων. Όσο διατηρείται αυτή η συνθήκη, κάθε άνοδος των αγώνων θα εγκλωβίζεται στα ίδια όρια, κάθε νέα γενιά στράτευσης και ριζοσπαστικοποίησης θα έρχεται αντιμέτωπη με τα ίδια αδιέξοδα, αδυνατώντας να γεννήσει νέες ηγεσίες και επεξεργασίες. Ο δρόμος της ανασύνθεσης της Αριστεράς περνάει σήμερα μέσα από μία επίπονη διαδικασία αυτοκριτικής, αναδιάταξης και επανεκκίνησης. Προκειμένου να τεθεί με μαζικούς όρους το ζήτημα της ρήξης, χρειάζεται να ανασυγκροτηθούν κοινές πρακτικές και προγραμματικές επεξεργασίες μέσα από μετωπικές και δημοκρατικές διαδικασίες.

Ως Αναμέτρηση, επιχειρούμε να συμβάλλουμε σε αυτή την κατεύθυνση τόσο μέσα από την πρωτοβουλία που πήραμε μαζί με τις οργανώσεις ΑΡΑΝ, ΔΕΑ και Συνάντηση, το προηγούμενο καλοκαίρι, ώστε να εκκινήσει μια διαδικασία κοινής συζήτησης προοδευτικά διευρυνόμενης, όσο και μέσα από την παρουσία μας στο Συντονισμό Δράσης και Διαλόγου Κομμουνιστικών Δυνάμεων. Είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να συγκροτήσουμε στα επίπεδα που του αντιστοιχεί ένα χώρο που θα συναντηθούμε ξανά, για να δώσουμε μαζί, όλες και όλοι, στο ύψος των περιστάσεων, τις μάχες που έρχονται.

Ενωτικό – μαχητικό κίνημα στο δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης

Η παντοδυναμία των συσχετισμών, η σιγουριά των «από πάνω», οι λογικές του εφικτού γρήγορα θα αποδειχθούν χάρτινες τίγρεις. Το Πολυτεχνείο μας δείχνει το δρόμο. Παραμένει επικίνδυνο για τους κυρίαρχους και φωτεινό παράδειγμα για τους καταπιεσμένους. Είναι  ανατρεπτικό κυρίως γιατί αποτελεί σημείο αναφοράς των σύγχρονων αγώνων. Η εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008 το επανοικειοποιείται και μια σειρά σύγχρονων αγώνων μέχρι και τα πρόσφατα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ το τοποθετούν ως σημείο αναφοράς. Δεν είναι απλό σύμβολο, σηματοδοτεί την δυνατότητα για τις σύγχρονες εξεγέρσεις, για την σύγχρονη, απελευθερωτική προοπτική. Την υπόσχεση και την προσπάθεια να συνεχιστεί ο αγώνας που έμεινε ανολοκλήρωτος, «ενάντια στις αιτίες που γεννούν και στηρίζουν δικτατορίες». Την δυναμική που έχει η ταξική πάλη, κόντρα στην ηττοπαθή βεβαιότητα των επιτελείων, στον ρεαλισμό της υποχώρησης και της συνθηκολόγησης.

Ας γίνει ο φετινός εορτασμός του Πολυτεχνείου σημείο αναφοράς ενός νέου γύρου αγώνων που θα κλιμακώσουν την αντίσταση στη νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά κανονικότητα που με περισσή αλαζονεία επιχειρεί να επιβάλλει η νέα κυβέρνηση. Για μια συνολική αντεπίθεση του κινήματος της νεολαίας και των εργαζομένων κόντρα σε φασισμό – ιμπεριαλισμό – καπιταλισμό που να διεκδικεί ζωή με αξιοπρέπεια, ισότητα και ελευθερία!

Το Πολυτεχνείο δεν τέλειωσε για μας. Στο δρόμο του Νοέμβρη μέχρι τη νίκη.

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.