Now Reading:

Απόφαση Πανελλαδικής Ολομέλειας της Αναμέτρησης, 12-13/12/2020

(εκτεταμένα αποσπάσματα για δημοσιοποίηση)

Ενότητα 1: Ο κόσμος της πανδημίας

Η περίοδος που διανύουμε εδώ και αρκετούς μήνες καθορίζεται απόλυτα από την εξέλιξη και τις καταστροφικές συνέπειες της πανδημίας του κορονοϊού. Στην ιστορία, είναι πολύ σπάνιες οι στιγμές που ένα «φαινόμενο» επιδρά τόσο ολοκληρωτικά στο σύνολο της ανθρωπότητας και με αυτό τον τρόπο «ενώνει» όλες τις χώρες και τα πολιτικά συστήματα.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, που ο κόσμος ενώνεται καθώς αντιμετωπίζει έναν κοινό κίνδυνο, είναι στην πραγματικότητα περισσότερο από ποτέ χωρισμένος, διαιρεμένος. Οι επιπτώσεις της πανδημίας, όπως και οι πολιτικές αντιμετώπισής της είναι εξαιρετικά διαφοροποιημένες γεωγραφικά και άνισες κοινωνικά, ταξικά. Η ηγέτιδα του παγκόσμιου καπιταλισμού, οι ΗΠΑ, βρίσκονται με διαφορά πρώτες στον αριθμό κρουσμάτων και νεκρών και σταθερά στην πρώτη δεκάδα στην αναλογία νεκρών προς πληθυσμό. Οι ΗΠΑ φαίνονται παντελώς αδύναμες να διαχειριστούν τη σημερινή κατάσταση και να προστατεύσουν την υγεία των πολιτών. Σε αυτό δεν ευθύνεται μόνο η δολοφονική πολιτική του (πλέον απερχόμενου) προέδρου Τραμπ και η συνειδητή συνδιαλλαγή του με το ρεύμα των «αρνητών» του κορωνοϊού. Πάνω από όλα, αποδεικνύεται η απάνθρωπη πραγματικότητα που ζει η κοινωνική πλειοψηφία εντός της παγκόσμιας υπερδύναμης. .

Αντίστοιχα, σε χώρες «πρωτοπόρες» της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης όπως η Αγγλία, χώρες «πρότυπα» του ευρωπαϊσμού όπως το Βέλγιο και ιστορικές χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα όπως η Γαλλία, χιλιάδες άνθρωποι χάνουν καθημερινά τη ζωή τους σε έναν τραγικό χορό που δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα, παρά τις διαρκείς διαβεβαιώσεις για την επικείμενη έλευση του εμβολίου. Πλάι σε αυτές και η Ελλάδα, που οι εγκληματίες της κυβέρνησης της ΝΔ την οδήγησαν στον «μαύρο Νοέμβρη», των 1700 νεκρών.

Στις χώρες του δυτικού καπιταλισμού έχει επιλεγεί ένα μείγμα πολιτικής που περιλαμβάνει ανάλογα τον κοινωνικό σχηματισμό διαφορετικές δόσεις από κοινά υλικά: α) απαγορεύσεις μετακινήσεων και περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων, β) αντιμετώπιση της ενίσχυσης των συστημάτων υγείας ως “αναγκαίων βαριδιών” που γίνονται με μέτρο, γ) προτεραιότητα στην οικονομία, δ) κυνισμός απέναντι στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ε) επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και περιορισμός παλαιότερων κατακτήσεων.

Παρότι είναι ακόμα νωρίς για μια συνολική αποτίμηση, αποδεικνύεται με τον πιο απόλυτο τρόπο ότι οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν σε όλες τις παραπάνω χώρες όχι μόνο δεν έχουν περιορίσει, αλλά έχουν συμβάλλει στην αύξηση των θυμάτων. Η άρνηση στήριξης της δημόσιας υγείας, η ευλαβική εστίαση στη συνέχιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας σε συνδυασμό με τα επαναλαμβανόμενα οριζόντια λοκντάουν αποτελούν μια αποτυχημένη συνταγή. Από την άλλη μεριά, η διαχείριση που επιλέχτηκε σε άλλες χώρες έχει φέρει διαφορετικά αποτελέσματα. Η περήφανη Κούβα που βιώνει ένα αιματηρό εμπάργκο δεκαετιών, έχει καταφέρει σχεδόν να εκμηδενίσει τις ανθρώπινες απώλειες. Δεν αποτελεί μια ιδεολογική επιβεβαίωση, αλλά μια απολύτως υλική πραγματικότητα, ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι μια τεράστια απειλή για την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Τα καπιταλιστικά κράτη έχουν πλέον απεκδυθεί κάθε ρόλο εγγύησης της επιβίωσης, της προστασίας του κοινωνικού συνόλου, κάθε ίχνος αναδιανομής και πρόνοιας.

Την ίδια στιγμή που απουσιάζουν για να σώσουν τα φτωχότερα στρώματα, είναι διαρκώς παρόντα για να οχυρώσουν την καπιταλιστική κερδοφορία και την αυταρχική θωράκιση του συστήματος. Στην πλειοψηφία των χωρών και ειδικά στην Ελλάδα, η περίοδος της πανδημίας έχει συνοδευτεί με μια σκληρή αυταρχική στροφή ελέγχου των ζωών, καταστρατήγησης ελευθεριών και δικαιωμάτων και ακραίας καταστολής, με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας.

Ο κόσμος της πανδημίας δεν είναι μόνο ο κόσμος της αρρώστιας, της μοναξιάς και του αυταρχισμού. Είναι και ο κόσμος της αλληλεγγύης, της ανιδιοτελούς αυτοθυσίας των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού, των εθνικών και διεθνών δικτύων αλληλοβοήθειας και εναλλακτικής ενημέρωσης. Ένας άλλος κόσμος διεθνούς συνεργασίας είναι αναγκαίο να αναδυθεί πάνω στα συντρίμμια του καπιταλισμού της κλιματικής κατάρρευσης και των πανδημιών.

Μπορεί να βρισκόμαστε μακριά από ένα διεθνές επαναστατικό κύμα που θα θέσει αποφασιστικά μια τέτοια διεκδίκηση, όμως αγωνιστικά και εξεγερτικά γεγονότα συγκλονίζουν ήδη διαφορετικά σημεία του πλανήτη. Όσο και αν τα ΜΜΕ προσπαθούν να ταυτίσουν τους αγωνιζόμενους σε όλα τα μήκη του πλανήτη με «ψεκασμένους» και «αρνητές του ιού», η πραγματικότητα είναι ριζικά διαφορετική από τις ΗΠΑ του Black Lives Matter μέχρι τη Γαλλία των διαδηλώσεων ενάντια στην καταστολή και από το Περού που έχουν ήδη ανατραπεί δύο πρόεδροι στην Πολωνία όπου ηττήθηκε το νομοσχέδιο απαγόρευσης των εκτρώσεων Ειδικότερα στη Βολιβία η θριαμβευτική επιστροφή MAS στην εξουσία σηματοδοτεί μια ισχυρή αντεπίθεση στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Τα εκλογικά αποτελέσματα στη Βενεζουέλα πιστοποιούν την ολοκληρωτική ήττα του πραξικοπήματος και τον πλήρη κατακερματισμό και κρίση της δεξιάς αντιπολίτευσης, χωρίς βέβαια να ξεπερνιούνται συνολικά τα οικονομικά προβλήματα που μαστίζουν τον βενεζολάνικο λαό.

Σε κάθε χώρα, τα ειδικά θέματα που προκαλούν συγκρούσεις είναι φυσικά διαφορετικά, όμως η συνθήκη της πανδημίας αναδιαμορφώνει το έδαφος που συντελούνται. Ο κλονισμός του νεοφιλελευθερισμού αποτυπώθηκε σε αγωνιστικές πρακτικές στον δρόμο, σε ριζοσπαστικά αιτήματα και σε πρωτότυπες μορφές αγώνα. Δεν έχουμε καμία αφελή αισιοδοξία. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα και οι υγειονομικές συνθήκες κάνουν τρομερά δύσκολη την αγωνιστική αναδιάταξη διεθνώς και στην Ελλάδα. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η περίοδος, παρά τις προφανείς δυσκολίες της, προσφέρεται για το άνοιγμα μιας ευρύτερης συζήτησης για το παρόν και το μέλλον των κοινωνιών μας. Η πανδημία αναδεικνύει με τον πιο προφανή και τραγικό τρόπο την εγκληματική φύση του σύγχρονου καπιταλισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Ένα πρόγραμμα με κέντρο την υγεία, το εισόδημα, τα κοινά αγαθά, το περιβάλλον, την ελευθερία και την ισότητα που θα συνοδευτεί με ένα νέο κύμα αγώνων και στρατεύσεων μπορούν να είναι η ελπίδα για το μέλλον.

Ενότητα 2: Πολιτική συγκυρία στην Ελλάδα – πού βρισκόμαστε τώρα;

Από τον Μάιο μέχρι σήμερα, το πολιτικό κλίμα έχει αντιστραφεί ριζικά. Η κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη με έναν γενικευμένο κλονισμό εμπιστοσύνης που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη συντριπτική νομιμοποίηση που απολάμβανε μετά το πρώτο λοκντάουν.

Υγειονομικά, η κυβέρνηση πήρε ένα μεγάλο ρίσκο με το άνοιγμα του τουρισμού το καλοκαίρι, ειδικά με τον τρόπο που το έκανε. Το ίδιο ρίσκο πήρε σε σχέση με το ΕΣΥ προσπαθώντας σε κάθε περίπτωση να αποφύγει δαπάνες που θα είχαν μόνιμη διάρκεια, π.χ. προσλήψεις γιατρών. Τα παραπάνω οδήγησαν σε μία επιτάχυνση του δεύτερου κύματος στην Ελλάδα και διέψευσαν με τραγικό τρόπο τις κρυφές προσδοκίες της κυβέρνησης ότι η πανδημία θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο με κατασταλτικά μέτρα. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί η πλήρης άρνηση για σοβαρά και συστηματικά μέτρα οικονομικής στήριξης των πληγέντων από την πανδημία. Η κυβέρνηση έδειξε ακόμα μία φορά ότι η πανδημία αποτελεί ευκαιρία για καταπάτηση των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, ενώ άφησε εκτεθειμένα κοινωνικά στρώματα. Η προσπάθεια της κυρίαρχης πολιτικής να εμφανιστεί ως αποκλειστικός εκπρόσωπος του «ορθολογισμού» πείθει όλο και λιγότερο.

Τους τελευταίους μήνες αναδύθηκε μία προοδευτική και δυνητικά ριζοσπαστική αμφισβήτηση της κυβέρνησης. Πάτησε πάνω στην εγκληματική κυβερνητική αμέλεια στα ΜΜΜ και τα σχολεία και διογκώθηκε με το κύμα των μαθητικών καταλήψεων και, με διαφορετικό τρόπο, με τη συγκέντρωση στο Εφετείο. Το ρεύμα αυτό αμφισβήτησε την κυβερνητική θέση περί «ατομικής ευθύνης», διεκδίκησε ενίσχυση του ΕΣΥ, στήριξη των κοινωνικά αδύναμων, μέτρα προστασίας για τα σχολεία, τους χώρους δουλειάς και τα μέσα μεταφοράς.

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, η κυβέρνηση έχει συσπειρώσει γύρω της το σύνολο του αστικού κόσμου και ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Η συρρίκνωση της πολιτικής έκφρασης της Ακροδεξιάς (αλλά όχι του αντίστοιχου δυναμικού μες την κοινωνία) τροφοδοτεί τη ΝΔ με υποστηρικτές αλλά και την πιέζει για ακόμα πιο αυταρχική και αντι-αριστερή μετατόπιση.

Ένας νέος γύρος αγώνων: προκλήσεις και ανοιχτά ερωτήματα

Το μείγμα αυταρχισμού, λιτότητας και διαχείρισης της πανδημίας κάνει την κυβέρνηση της ΝΔ ιδιαίτερα επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία, τα εργατικά δικαιώματα και τις στοιχειώδεις λαϊκές ελευθερίες. Υπάρχουν οι όροι για μια ανασυγκρότηση του κινήματος σε ανατρεπτική και αντικυβερνητική κατεύθυνση με κέντρο τους φορείς του κινήματος σε διαρκή αλληλεπίδραση με τις δυνάμεις της Αριστεράς. Υπό αυτή την έννοια, είναι αναγκαίο να ανέβουν οι τόνοι από την Αριστερά και το μαζικό κίνημα απέναντι στη ΝΔ. Επιπλέον, το αίτημα της παραίτησης συγκεκριμένων στελεχών πιέζει την κυβέρνηση και την ωθεί να ταυτιστεί με τις πιο ακραίες πολιτικές και τους εκπροσώπους τους.

Οι καταστροφικές επιπτώσεις του εν εξελίξει δεύτερου κύματος της πανδημίας στην Ελλάδα, δεν αναδεικνύει μόνο την εξοργιστική ανικανότητα της κυβέρνησης. Τα θύματα της πανδημίας είναι και θύματα της μνημονιακής δεκαετίας που προηγήθηκε και της διάλυσης της δημόσιας υγείας και ευρύτερα του κρατικού μηχανισμού. Η νέα οικονομική κατάρρευση κλονίζει την ήδη καταρρακωμένη ελληνική οικονομία και κοινωνία, με τη μόνιμη ανεργία και την ύπαρξη ενός τεράστιου όγκου ανθρώπων στον ωκεανό της ελαστικής και μαύρης εργασίας που βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης.

Στην Ελλάδα το εκρηκτικό μείγμα νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς πολιτικής διαχείρισης έχει επιφέρει ένα κλίμα έντονης πόλωσης στη χώρα. Αποδείχθηκε πως από την κατάργηση του ασύλου στην κατάργηση του συντάγματος ήταν μια υγειονομική αφορμή δρόμος. Επικυριαρχία και εκδίκηση επί των ηττημένων που αμφισβήτησαν ποιος κάνει κουμάντο στον τόπο, συνδυασμένος με βαθύτερη πρόσδεση στο ΝΑΤΟϊκό άρμα και διαρκής ενίσχυση του στρατιωτικού/κατασταλτικού βραχίονα για ενδεχόμενη αντιμετώπιση όποιου εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού. Το ξαναγράψιμο της ιστορίας σχετικά με την αντίσταση και το πολυτεχνείο, η προσπάθεια διεύρυνσης των ψηφοφόρων προς τα ακροδεξιά έχουν δημιουργήσει μια συνθήκη ασφυξίας σε κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο. Κομμάτι αυτής της διαδικασίας είναι η ποινικοποίηση και στοχοποίηση των πιο ριζοσπαστικών πρακτικών των κινημάτων και συγκεκριμένα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που συνεχίζει να τις υπερασπίζεται.

Αναμφίβολα, τα ζητήματα της πορείας της χώρας (μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, χρέος, ευρώ κ.α.) δεν συζητιούνται με τον ίδιο τρόπο, όπως στην «αντιμνημονιακή πενταετία» 2010-2015, καθώς η μνημονιακή προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ ενίσχυσε την ελληνική εκδοχή του TINA και έσπειρε την απογοήτευση σε ευρύτερες αγωνιστικές λαϊκές δυνάμεις. Ωστόσο, η σημερινή πραγματικότητα αναγκαστικά ανοίγει και πάλι ζητήματα που δεν έκλεισαν ποτέ. Πώς θα προστατευτεί η κοινωνία, πώς θα ανασυγκροτηθεί η οικονομία μετά την πρωτοφανή κατάρρευση, πώς θα μειωθεί η ανεργία και θα περιοριστεί η εξάρτηση από τον τουρισμό και το εμπόριο, αν δεν αμφισβητηθούν τα ίδια τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η μεταμνημονιακή Ελλάδα;

Τα παραπάνω οφείλουν να εξοπλίσουν τις δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς χωρίς να την οδηγούν σε μια γενικόλογη φλυαρία έξω από τις απαιτήσεις των στιγμών. Το κρίσιμο είναι ο συνδυασμός της ειδικής επιχειρηματολογίας με τη συνολική αντίληψη και όραμα, τα συγκεκριμένα αιτήματα για την περίοδο μαζί με τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου μεταβατικού προγράμματος, καθώς και τα απτά βήματα αγώνα, διεκδίκησης και αλληλεγγύης. Σε αυτή την κατεύθυνση, προκύπτουν νέα ερωτήματα και προκλήσεις για την Αριστερά.

Ενότητα 3: Εξελίξεις και προκλήσεις για την Αριστερά

Η περίοδος αναδεικνύει ξανά και θέτει νέα ερωτήματα για την Αριστερά. Παρότι το κενό αριστερής, ανατρεπτικής αντιπολίτευσης είναι παραπάνω από ορατό και οι υγειονομικές συνθήκες κάνουν δύσκολη μια αγωνιστική έκρηξη το επόμενο διάστημα, η αύξηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβερνητική πολιτική συνοδεύεται από μια επανεμφάνιση της αριστερής αντιπολίτευσης. Σε πρώτο πλάνο, το ΚΚΕ κατακτά έναν αναβαθμισμένο ρόλο, ειδικά με τη στάση του στην επέτειο του Πολυτεχνείου (διαδήλωση, πρωτοβουλία για το κοινό κείμενο κ.α.). Δεν υπάρχουν σημάδια που να αποδεικνύουν ότι η ενωτική πρωτοβουλία που πήρε θα παγιωθεί ούτε ότι θα στραφεί με ιδιαίτερη ζέση προς ό,τι κινείται στα Αριστερά του. Επιπλέον, αποδεικνύεται ότι η μετωπική πολιτική δεν αναιρεί τη μαχητικότητα: το ΚΚΕ, αφού έβγαλε το κοινό κείμενο, προχώρησε σε ανυπακοή στις απαγορεύσεις και έκανε δύο συγκεντρώσεις (πρεσβεία, Προπύλαια), τη μέρα του Πολυτεχνείου. Τα βήματα που έχουν ήδη γίνει και η συσπείρωση που πέτυχαν αποτελούν παρακαταθήκες με βάση τις οποίες πρέπει να πιεστεί το ΚΚΕ.

Φυσικά, το ζήτημα της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, ειδικά όπως αναδείχθηκε με το Πολυτεχνείο, φέρνει μαζί του και το ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει δρόμο να επιστρέψει στο προσκήνιο, μετά από μήνες αποτυχημένης αντιπολίτευσης και η συμπαράταξη δυνάμεων ενάντια στη ΝΔ αποτελεί εύφορο πεδίο. Θα ήταν αφελές να θεωρηθεί ότι από την άνοδο του κινήματος δεν θα αποκομίσει πολιτικά οφέλη η αξιωματική αντιπολίτευση. Η άνοδος της πόλωσης θα δώσει ευκαιρίες στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά, συγχρόνως, θα ανοίξει και έναν άλλο δρόμο, δημιουργώντας τη δυνατότητα να κλονιστεί η ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα λαϊκό και νεολαιίστικο, προοδευτικό δυναμικό που αναζητά τρόπους έκφρασης.

Η Ανατρεπτική, Αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει να σηκώσει το γάντι της σύγκρουσης, να προετοιμαστεί για μία περίοδο υψηλών απαιτήσεων, να επεξεργαστεί πολιτικό σχέδιο για να ριζοσπαστικοποιήσει και να ανασυνθέσει δυνάμεις. Θεωρούμε ορθή την υπογραφή του κοινού κειμένου από συνδικαλιστές, δημοτικούς και περιφερειακούς συμβούλους και στελέχη του χώρου μας. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι η πάγια τακτική την επόμενη περίοδο. Η ίδια η ζωή θα αναδείξει με «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» ένα πλούτο διαφορετικών συγκυριών όπου θα επιλεγεί ή θα αποφευχθεί συνύπαρξη με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις δυνάμεις του, χωρίς να υποστέλλεται η κριτική και η αντιπαράθεση με την «Αριστερά των μνημονίων».

Τέλος, σε σχέση με την ίδια την Αντικαπιταλιστική, Ανατρεπτική Αριστερά, αναδεικνύεται πόσο αναγκαία αλλά και εφικτή είναι η κοινή δράση και ο πολιτικός συντονισμός. Οι δυνάμεις αυτού του χώρου απέδειξαν ότι μπορούν να έχουν έναν κρίσιμο ρόλο σε ιδιαίτερα σημαντικές στιγμές. Αφενός, οι αγωνιστές και αγωνίστριες σε κρίσιμους τομείς (υγεία, παιδεία κ.α.) πρωτοστατούν στην κοινωνική αναμέτρηση, αφετέρου οι πολιτικές δυνάμεις συγκρούστηκαν επιτυχημένα με το αυταρχικό κυβερνητικό δόγμα. Συγχρόνως, η ανάγκη στοιχειώδους ορατότητας ωθεί στο συντονισμό και τη συνεργασία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε σε περίοδο που επίκειται μία πολιτική συμφωνία και ένα μέτωπο όλου του εξωκοινοβουλευτικού χώρου. Ο κατακερματισμός και ο ανταγωνισμός συνεχίζεται και διαφορετικές δικτυώσεις και συνεργασίες αναδεικνύονται. Όμως, η περίοδος στην οποία είμαστε και οι ανακατατάξεις που έρχονται, διαμορφώνουν τους όρους για μία επόμενη στροφή όπου θα τεθεί εκ νέου το ζήτημα της μετωπικής πολιτικής και του ριζοσπαστικού προγράμματος.

Από τη μεριά μας, την ανάγκη κοινής δράσης της Αριστεράς και συγκρότησης ενός μετώπου ρήξης και ανατροπής ικανού να καθοδηγήσει μια νέα πορεία για τη χώρα και την κοινωνία δε θα σταματήσουμε να την αναγνωρίζουμε και επαναλαμβάνουμε. Στην υπόθεση της ενότητας και της ανασυγκρότησης έχουμε ταχθεί και δεν το αναιρούμε. Ωστόσο, έχει προ πολλού περάσει η εποχή που αρκεί να διατυπώνεις κάποιες ορθές απόψεις αναμένοντας να υλοποιηθούν από άλλους. Σε αυτό το πλαίσιο κάνουμε την αυτοκριτική μας και προχωράμε σε συγκεκριμένες αποφάσεις τόσο σε σχέση με τα επιμέρους μέτωπα όσο και σε σχέση με τη γενική πολιτική κατεύθυνση της Αναμέτρησης .

Ενότητα 4: Για ένα σχέδιο αγώνα και στράτευσης βασισμένο στις πραγματικές ζωές των ανθρώπων

Υπάρχει μια πραγματική αντίθεση ανάμεσα στο επίπεδο της κοινωνικής ασφυξίας και της συνεπαγόμενης λαϊκής δυσαρέσκειας και στο επίπεδο της πολιτικής και οργανωτικής προετοιμασίας του ευρύτερου δυναμικού της Αριστεράς για να επιδράσει και θα συμβάλλει στον ριζοσπαστισμό των νέων δυναμικών που αναπτύσσονται. Ο κόσμος που κατεβαίνει ολοένα και πιο μαζικά στις συγκεντρώσεις ολοένα και λιγότερο στοιχίζεται πίσω από τα φθαρμένα πολιτικά μπλοκ της περασμένης δεκαετίας.

Είναι ανάγκη το κίνημα να διοχετευθεί με μάχιμα αιτήματα πάλης και με πολιτική προοπτική που θα υποστηρίζει και θα ολοκληρώνει τους επιμέρους αγώνες του. Ο κόσμος του αγώνα έχει ανάγκη από ένα πρόγραμμα μάχης εναρμονισμένο με τα συμφέροντα του, αντιλαμβανόμενος πως ο αγώνας για αυτά θα αποτελεί αγώνα για την ανακούφιση, την ευημερία και την προοπτική μιας καλύτερης ζωής για αυτόν και τους γύρω του. Το άμεσο ζητούμενο είναι ένα πολιτικό σχέδιο που να συνδέει τις προτάσεις αντιμετώπισης της πανδημίας με μέτρα αντίστασης και διεκδίκησης απέναντι στην οικονομική λεηλασία που θα εξαπολύσει το κεφάλαιο στη συνέχεια. Επιπλέον, η ήττα του νεοφιλελεύθερου ρεβανσισμού περνάει εκτός των άλλων από την ήττα της καταστολής και της μονιμοποίησης της αντιδημοκρατικής εκτροπής.

Όμως όλα αυτά για να μπορούν να είναι αποτελεσματικά και αποδοτικά οφείλουν να βασίζονται στη μαζική επανεξόρμηση της αριστερής πολιτικής, με ειδικό στόχο τις νέες γενιές. Ένα αριστερό πολιτικό όχημα ή μια ενεργή συνολική κινηματική καμπάνια οφείλει να έρθει σε επαφή, να ακούσει και να στρατεύσει τη νεολαία που βγαίνει στο δρόμο μέσω μαθητικών κινημάτων.

Αντίστοιχα, χρειάζεται να υιοθετηθούν νέες μέθοδοι μαζικής παρέμβασης. Οι διάφορες καμπάνιες αλλά και η συλλογική και ατομική πολιτική δημιουργικότητα έδειξαν το δρόμο σε μια σειρά από νέες επεξεργασίες και μέσα ηλεκτρονικής προπαγάνδας. Είναι ανοιχτό το πώς μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα στη συγκρότηση δικτύων αντι-πληροφόρησης και μίας ριζικά διαφορετικής χρήσης των μέσων.

Συνολικά, απέναντι στο νέο δυστοπικό πρότυπο που βασίζεται στο τρίπτυχο «δουλειά – κατανάλωση – ύπνος», το κίνημα πρέπει να εκπροσωπεί και έναν νέο τρόπο συνύπαρξης. Αυτό περνά από την ειδική απεύθυνση, συμπερίληψη και στράτευση των πολλαπλών ταυτοτήτων και καταπιέσεων που δέχονται τα υποκείμενα.

Άμεσα βασικά μέτωπα της περιόδου:

Μάχη για το δικαίωμα στον αγώνα. Η ΝΔ ξεκινώντας από την αρχή της θητείας της και συνεχίζοντας ακάθεκτη εξαπολύει επίθεση σε κάθε κατοχυρωμένο δικαίωμα του λαού στη διαδήλωση και στον αγώνα. Η κατάργηση του ασύλου και το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις αποτελούν το ασφυκτικό νομοθετικό πλαίσιο που στήνει η κυβέρνηση στην προσπάθεια της για περιορισμό κάθε πιθανής αντίδρασης.

Το δικαίωμα του λαού να αγωνίζεται μπαίνει στο στόχαστρο. Στόχος είναι η παγίωση που όποιοι λίγοι σηκώνουν κεφάλι θα χτυπιούνται και θα τιμωρούνται παραδειγματικά. Η άμεση οργανωτική βελτίωση και η συνειδητή προσπάθεια ώστε το κίνημα να αποκτήσει πάλι εκείνα τα συλλογικά αντανακλαστικά που δημιουργήθηκαν εντός των διεργασιών της κρίσης και τώρα δείχνουν να εκλείπουν, είναι η μόνη οδός που θα καταφέρει να το κρατήσει ζωντανό.

Πέραν αυτού αναγκαία είναι η συγκρότηση δομών αλληλεγγύης που θα εξυπηρετούν πλατύτερα την κοινωνία και θα προσπαθούν να απαντήσουν και να διεκδικήσουν με βάση τα προβλήματα της. Ειδικότερα στην κατάσταση όπως αυτή διαμορφώνεται την περίοδο της πανδημίας οι ανισότητες όλο και οξύνονται. Ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων βρέθηκε χωρίς δουλειά και με πενιχρά ή και καθόλου επιδόματα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ταυτόχρονα καλούνται να ζήσουν, να πληρώσουν ενοίκια, λογαριασμούς, σουπερμάρκετ.

Το παραπάνω αφορά σαφώς και την ένταση της διεκδικητικότητας απέναντι στο κράτος. Αυτό σημαίνει αγώνα για μέτρα στήριξης των εργαζομένων, της νεολαίας και εν γένει όλων των ευάλωτων κοινωνικών κομματιών. Από κοινού με τις άλλες δυνάμεις και πάντα υπό την κρίση του μαζικού κινήματος, πρέπει να δουλέψουμε στην κατεύθυνση ενός νέου προγράμματος για ριζική βελτίωση της ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία θα ενεργοποιηθούν εκ νέου τα μεγάλα πολιτικά ερωτήματα που σφράγισαν την ταξική πάλη στην Ελλάδα την περίοδο 2010-2015. Κόμβοι ενός τέτοιου προγράμματος μπορεί να γίνουν ζητήματα όπως ο κρατικός έλεγχος του ενοικίου, η δωρεάν παροχή δημοσίων αγαθών για τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα πανδημίας για όσο καιρό αυτή διαρκεί.

Ενότητα 5: Για τις μάχες και τα μέτωπα του επόμενου διαστήματος.

Εργατικό κίνημα

Η εργατική τάξη είναι αυτή που χτυπιέται σφοδρά και δυσανάλογα από την πανδημία, παγκόσμια και στη χώρα μας. Το 1/3 των θέσεων εργασίας στην Ελλάδα αφορά κλάδους που επλήγησαν και πλήττονται άμεσα όπως ο τουρισμός, η εστίαση και το λιανικό εμπόριο, έτσι μια μερίδα εργαζόμενων έχασε και εξακολουθεί να χάνει πλήρως ή μερικώς την εργασία της. Μια δεύτερη κατηγορία εργαζόμενων στην περίοδο της πανδημίας είναι αυτοί που είχαν και έχουν τη δυνατότητα εργασίας από το σπίτι. Η άρση του διαχωρισμού μεταξύ ιδιωτικής και εργασιακής σφαίρας αποτυπώνεται στον ευέλικτο χαρακτήρα του εργάσιμου χρόνου, χώρου, στα μέσα εργασίας, συνολικά στην οργάνωση και περιεχόμενο της εργασίας αλλά και στο φόβο για την απώλεια των θέσεων εργασίας ή τις μειώσεις μισθών. Τέλος, μέσα στην πανδημία υπάρχουν και αυτοί/αυτές που συνέχισαν και συνεχίζουν να εργάζονται κανονικά, είτε με περισσότερο είτε με λιγότερο φόρτο εργασίας, για τους/τις οποίους/-ες η επισφάλεια έχει ένα χαρακτήρα περισσότερο υγειονομικό, καθώς καλούνται να εργαστούν με νέους κανόνες ασφαλείας ή συχνότερα με έλλειψη μέτρων ασφαλείας. Η κυβέρνηση αξιοποιεί την πανδημία ως ευκαιρία για να φέρει επιθετικά μέτρα ενάντια στα εργατικά δικαιώματα, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, το ίδιο το δικαίωμα στην απεργία και τον αγώνα. Σχέδιο Πισσαρίδη

Το σχέδιο Πισσαρίδη κλιμακώνει την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, προωθώντας την παραπέρα μείωση των μισθών, τη διευκόλυνση των απολύσεων, ενώ στο στόχαστρο μπαίνουν και τα επιδόματα ανεργίας. Βασική αιχμή του κυβερνητικού σχεδίου σε ότι αφορά το ασφαλιστικό σύστημα είναι η είσοδος του ιδιωτικού τομέα αλλά και η ριζική αλλαγή της φιλοσοφίας του με μείωση του αναδιανεμητικού του χαρακτήρα και ενίσχυση του κεφαλαιοποιητικού.

Νομοσχέδιο Βρούτση

Βασική αιχμή του νομοσχεδίου Βρούτση είναι η νομική κάλυψη των –ήδη υφιστάμενων– απλήρωτων υπερωριών και η θεσμική κατάργηση του 8ωρου. Μαζί έρχεται και το σύστημα του «ψηφιακού ωραρίου» με εφαρμογή της ηλεκτρονικής κάρτας του εργαζόμενου, που θα αποτελέσει όπλο στη φαρέτρα της εργοδοσίας για την περαιτέρω εντατικοποίηση και τον περιορισμό των απαραίτητων διαλλειμάτων. Επιχειρείται, τέλος, να επεκταθεί η κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας σε όλο τον κλάδο του εμπορίου.

Συνδικαλιστικά Δικαιώματα

Οι αλλαγές στα συνδικαλιστικά δικαιώματα έχουν ως στόχο να επέμβουν στην οργάνωση των εργαζομένων, να εμποδίσουν τη δυνατότητα οργάνωσης και αγώνα.

Οι μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας πρέπει να βρουν τις ταξικές δυνάμεις ενωμένες. Ο ρόλος της ριζοσπαστικής αριστεράς σε αυτό είναι καίριος, ο συντονισμός και το κοινό επιτελείο κόντρα στον κατακερματισμό του προηγούμενου διαστήματος προβάλει πλέον ως όρος ύπαρξης. Οι κοινές συσκέψεις των εργατικών σχημάτων εν όψει την απεργίας στις 26 Νοέμβρη και η κοινή απεργιακή συγκέντρωση επικοινωνούν με αυτή την αναγκαιότητα. Ο ενιαίος συντονισμός σχημάτων και αγωνιστών/-στριών του αντικαπιταλιστικού δυναμικού, η δικτύωση και η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συσπείρωση δυνάμεων πρέπει να προχωρήσουν και να συγκροτήσουν ένα πρόγραμμα πάλης για:

1. την υγειονομική προστασία και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς μέσα στην πανδημία

2. την προστασία του εργατικού εισοδήματος, την απαγόρευση των απολύσεων, την προστασία των ανέργων

3. την υπεράσπιση των συνδικαλιστικών ελευθερίων, του δικαιώματος στην απεργία και τη διαδήλωση

Στην κατεύθυνση αυτή βλέπουμε θετικά τα υφιστάμενα οχήματα τόσο του ΜΕΤΑ όσο και της Ταξικής Κίνησης, καθώς και το ενιαίο συνδικαλιστικό όχημα που προτείνουν. Θέλουμε να επιμείνουμε στη φυσιογνωμία που θα πρέπει να έχει ένα τέτοιο όχημα σε επίπεδο λειτουργίας και επικοινωνίας, να είναι ένα ζωντανός, μαχητικός και θελκτικός οργανισμός, που θα επιδιώκει να εμπλέξει με μαζικούς όρους ειδικά τη νεολαία της επισφάλειας που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα.

Φοιτητικό κίνημα

Τα πανεπιστήμια, ένας χώρος που ανέκαθεν ήταν σημαντικός για την κοινωνικοποίηση αλλά και την πολιτιστική και πολιτική έκφραση της νεολαίας, παραμένουν κλειστά ήδη από τον Μάρτιο και λειτουργούν σε αντίξοες συνθήκες τηλε-εκπαίδευσης. Τα παραπάνω έχουν προκαλέσει μία ασφυκτική κατάσταση για τους/τις φοιτητές/φοιτήτριες καθώς πρέπει να προσαρμόσουν τη ζωή τους σε μία νέα καθημερινότητα. Από τη μία ο φόβος του κορονοϊού αλλά και το ίδιο το λοκντάουν και η συνεχώς αυξανόμενη καταστολή, έχουν δημιουργήσει μία τρομερά δύσκολη κατάσταση για οποιονδήποτε προσδοκούσε στη συλλογική πάλη και διεκδίκηση. Από την άλλη, το κλείσιμο των σχολών έφεραν και την απουσία οποιασδήποτε συλλογικής διαδικασίας μέσα στα πανεπιστήμια εδώ και περίπου 9 μήνες.

Η περσινή χρονιά ανέδειξε δυνατότητες για το φοιτητικό κίνημα να σηκώσει κεφάλι με μαζικότητα και διάρκεια. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, στον πρώτο χρόνο της εκλογής της πέρασε μερικές από τις πιο αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις (αξιολόγηση, εξίσωση πτυχίων δημόσιων πανεπιστημίων με ιδιωτικά κολέγια, ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών). Τα σχήματα της ΕΑΑΚ, αλλά και η ΑΡΕΝ (παρασύροντας και την ΚΝΕ σε μια πιο αγωνιστική τροχιά σε σχέση με παλιά), έπαιξαν πρωτοπόρο ρόλο, ηγεμόνευσαν σε γενικές συνελεύσεις και πρωταγωνίστησαν σε πορείες ιδιαίτερα μαζικές για τα τελευταία χρόνια.

Από τον Μάρτιο, η κατάσταση άλλαξε ριζικά και οι υφιστάμενες αδυναμίες του φοιτητικού κινήματος οξύνθηκαν. Σε μία κατάσταση με κλειστά πανεπιστήμια και ανενεργούς φοιτητικούς συλλόγους, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το μεγάλο ερώτημα «ποια θα είναι η πρόταση μας» και ποια θα είναι τα νέα εργαλεία παρέμβασης που θα μας φέρουν κοντά στη φοιτητική κοινότητα. Χρειαζόταν μία αριστερά που θα προσπαθούσε να κάνει την καθημερινότητα όσο το δυνατόν λιγότερο πιεστική. Ωστόσο, η φοιτητική Αριστερά υστέρησε σε αυτό το καθήκον, τόσο στην εναντίωση σε πλευρές των αναδιαρθρώσεων εν μέσω του λοκντάουν, όσο και στη διατήρηση μίας ελάχιστης συλλογικής ζωής εντός των φοιτητών διαδικτυακά και στη διεκδίκηση για άνοιγμα των σχολών με τα κατάλληλα μέτρα.

Σε αυτές τις συνθήκες, το υπουργείο επιταχύνει τις προσπάθειες βίαιης αναίρεσης κεκτημένων των προηγούμενων δεκαετιών. Θέλουν να τελειώνουν με τις «ανορθογραφίες»: την ύπαρξη ζωντανών μαχητικών συλλόγων, τα όποια ψήγματα δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης έμειναν ζωντανά παρά τις επιθέσεις όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Η κυβέρνηση, προσπαθώντας να ικανοποιήσει το ακροδεξιό ακροατήριο της, εξαγγέλλει την πανεπιστημιακή αστυνομία. Στοχεύει σε θωράκιση απέναντι στη δράση των συλλόγων αλλά και στη μετατόπιση της συζήτησης στα πεδία όπου νιώθει ακόμα ισχυρή: στην τάξη και την ασφάλεια.

Τα τελευταία χρόνια έχει φανεί ότι τα σχήματα της ΕΑΑΚ δυσκολεύονται σε μεγάλο βαθμό να εκφράσουν τις ανάγκες και τις ανησυχίες των φοιτητών και φοιτητριών. Πρέπει να αναμετρηθούμε με το ερώτημα του πως θα έπρεπε να είναι τα σχήματα της Αριστεράς, ποια η φυσιογνωμία, ο τρόπος λειτουργίας και οι στόχοι της παρέμβασης τους στις σχολές. Τα σχήματα της ΕΑΑΚ έχουν μπροστά τους τη μάχη για το άνοιγμα των σχολών με τα κατάλληλα μέτρα προστασίας και την ενεργοποίηση των συλλόγων απέναντι στην πανεπιστημιακή αστυνομία, τα σχέδια για μείωση των εισακτέων, τη νέα προσπάθεια του υπουργείου για καταπάτηση των επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Οργανικό κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι η αλλαγή στη φυσιογνωμία και τη λειτουργία των σχημάτων ώστε να συμπεριληφθούν ουσιαστικά νέοι αγωνιστές και αγωνίστριες, διαπαιδαγωγημένοι μέσα στις συνθήκες της πανδημίας. Η αδυναμία των σχημάτων να εμπλέξουν τον ανένταχτο κόσμο των σχημάτων αλλά και γενικότερα των σχολών, στη διαδικασία αποφάσεων σε επίπεδο πολιτικού λόγου και πρακτικής αποτελεί παράγοντα που οδηγεί στην απομάκρυνση των σχημάτων από το φοιτητικό υποκείμενο. Επίσης, χρειάζεται μία διαφορετική προσέγγιση στη σχέση των σχημάτων της ΕΑΑΚ με άλλες αγωνιστικές δυνάμεις και ιδίως με τα σχήματα της ΑΡΕΝ που δεν αποτελούν απλώς συμμάχους στο κίνημα αλλά κρίσιμη δύναμη σε μία προσπάθεια ριζικής αναδιάταξης της Αριστεράς και του ριζοσπαστικού δυναμικού μες τις σχολές.

Αντιπολεμικό Κίνημα- Ελληνοτουρκικά

Η έξαρση των Ελληνοτουρκικών ανταγωνισμών και η πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου ή μιας πολεμικής σύρραξης δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Οι εργατικές τάξεις σε Ελλάδα και Τουρκία προορίζονται για “κρέας για τα κανόνια”, την ίδια ώρα που οι πιέσεις του Αμερικάνικου παράγοντα στην περιοχή οξύνονται. Με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός προσπαθεί να σταθεροποιήσει και να αυξήσει την ηγεμονία του στην Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια. Όταν δεν στήριξε ανοιχτά στρατιωτικές χούντες σε Ελλάδα και Τουρκία, χρησιμοποίησε τις κυβερνήσεις των δυο χωρών για την προώθηση των σχεδίων του. Οι Νατοϊκές βάσεις αλλά και η έξαρση του αντικομμουνισμού στις δυο χώρες κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αποτελούν αδιάψευστες αποδείξεις της Αμερικάνικης παρουσίας σε Ελλάδα και Τουρκία. Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης οι δυο χώρες έγιναν ορμητήρια των επεμβάσεων των Η.Π.Α στην Μέση Ανατολή, ενώ η ισχυροποίηση της Ρωσίας από το 2000 και η προσπάθεια των Η.Π.Α να την ανακόψουν γεωστρατηγικά, ενέτεινε ακόμα περισσότερο την πρόσδεση Ελλάδας και Τουρκίας στο Νατοϊκό άρμα. Η συνύπαρξη των δυο χωρών στην Βορειοατλαντική συμμαχία αποτελεί τεράστιο κίνδυνο για τους δυο λαούς. Οι μεταβολές στους συσχετισμούς μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, όπως απέδειξε και η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, δεν εκφράζονται απλά σε μια θεωρητική σκακιέρα, αλλά πληρώνονται με αίμα. Η όψιμη προσέγγιση των Αμερικάνων στην Ελλάδα, λόγω των επιλογών της κυβέρνησης Ερντογάν για σύναψη σχέσεων με την Ρωσία χαιρετίζεται με τραγική δουλοπρέπεια απο την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Αντίστοιχα “πανηγυρίζουν” για την σύναψη συμφωνιών μεταξύ Ελλάδας-Ισραήλ και Ελλάδας-Αιγύπτου. Η επιθετική ρητορική της κυβέρνησης Ερντογάν και οι ανάλογες κινήσεις στο Αιγαίο (Τουρκικές Navtex, “Oruc Reis”) δημιουργούν μια διελκυστίνδα που αυξάνει την ένταση και τις εθνικιστικές φωνές σε Ελλάδα και Τουρκία.

Όμως οι αστικές τάξεις και οι κυβερνήσεις τους, αν σε κάτι συμφωνούν είναι στην ένταση της καταπίεσης στο εσωτερικό των χωρών τους. Οι συλλήψεις και οι απελάσεις Τούρκων Κομμουνιστών δείχνουν πως “συνεργάζονται” οι κυβερνήσεις. Η μοναδική απάντηση των λαών σε Ελλάδα και Τουρκία είναι η δημιουργία και η ισχυροποίηση ενος αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού, φιλειρηνικού κινήματος που θα βάλει φραγμό στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς και θα απαιτήσει την αποδέσμευση των χωρών από το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Η επαναστατική αριστερά στις δυο χώρες πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες και να συμβάλλει με όλες τις δυνάμεις στην συγκρότηση του αντιπολεμικού κινήματος.

Αντιφασιστικό Κίνημα

Η μεγαλειώδης συγκέντρωση έξω από το Εφετείο στις 7 Οκτωβρίου έβαλε την σφραγίδα της στην αντιφασιστική πάλη, επιβάλλοντας την καταδίκη της φασιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής. Οι δεκάδες χιλιάδες στην Αθήνα αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις παρά τα κατασταλτικά χτυπήματα της αστυνομίας απέτρεψαν οποιαδήποτε προσπάθεια να πέσουν οι δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν στα “μαλακά”. Οι φασιστικές συμμορίες αποτέλεσαν μακρύ χέρι του συστήματος. Καμιά έκπληξη δεν προκαλεί το γεγονός ότι ο φασίστας Παππάς παραμένει ασύλληπτος τόσους μήνες, όπως έκανε στο παρελθόν για χρόνια ο Περίανδρος. Οι εκλεκτικές συγγένειες κράτους και παρακράτους δεν κρύβονται. Οι φασίστες πρόσφεραν διαχρονικά τις υπηρεσίες τους και επιστρατεύτηκαν από επιχειρηματίες και εφοπλιστές ως μηχανισμός τρομοκράτησης των εργαζομένων, από τις δυνάμεις καταστολείς κάνοντας όποτε χρειάζονταν την βρώμικη δουλειά στοχοποιώντας μετανάστες, νεολαίους, αγωνιστές και αγωνίστριες του κινήματος. Παράλληλα, λειτούργησαν ως εμπροσθοφυλακή για το χτύπημα εξεγέρσεων όπως τον Δεκέμβρη του 2008 στη Πάτρα, με εμπρηστικές επιθέσεις σε καταλήψεις και στέκια, με τα τάγματα εφόδου να προσπαθούν, χωρίς επιτυχία, να κερδίσουν την μάχη του δρόμου.

Παρά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής η αντιφασιστική πάλη πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα του κινήματος. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ, οι εφοπλιστές, οι καναλάρχες και το πολιτικό τους προσωπικό πριμοδοτούν ένα διάχυτο ρεύμα εκφασισμού της κοινωνίας ετοιμάζοντας το επόμενο πολιτικό όχημα που θα στραφεί ενάντια στους εργαζόμενους, τους κοινωνικούς αγώνες και την αριστερά. Η μονιμοποίηση του κράτους έκτακτης ανάγκης, οι απαγορεύσεις των διαδηλώσεων, η ποινικοποίηση των καταλήψεων, οι δολοφονίες των μεταναστών, η δημιουργία σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης όπως αυτό της Μόριας,  η διάλυση της υγείας που παγκόσμια αποδεικνύει πόσο ταξική είναι η πανδημία με εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες της τάξης μας να πεθαίνουν αβοήθητοι δείχνουν πόσο απάνθρωπο και δολοφονικό είναι αυτό το σύστημα. Το αντιφασιστικό κίνημα, έχοντας την εμπειρία του παρελθόντος, τις πολύμορφες δράσεις και μαχητικές πρακτικές που υιοθέτησε, τους ισχυρούς συντροφικούς δεσμούς που οικοδόμησε στο εσωτερικό του, θα συνεχίσει να βρίσκεται στο προσκήνιο δίνοντας καθημερινά την μάχη ενάντια στον φασισμό αλλά και στο σύστημα που γεννά, θρέφει, στηρίζει και στηρίζεται στον φασισμό.

Για το έμφυλο ζήτημα

Το τελευταίο διάστημα, οι πολλαπλές καταπιέσεις, που αφορούν φύλο, φυλή τάξη, σεξουαλικό προσανατολισμό, αναβαθμίζονται και επιδιώκεται μέσω αυτών να διαμορφωθεί μια νέα συνθήκη κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων, να αναιρεθούν κεκτημένα των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος.

Η δυναμική διεκδίκηση από πλευράς των γυναικών, των θηλυκοτήτων και των λοατκια+ υποκειμένων, δίνει το στίγμα της αντίστασης απέναντι στην καταπίεση πατριαρχίας και καπιταλισμού. Το ξέσπασμα φεμ αγώνων που παρατηρούμε την τελευταία τετραετία εκκίνησε στη Λατινική Αμερική και ακολούθησε στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ αλλά και γωνιές του μη «δυτικού κόσμου», με φεμινιστικές θεωρίες και πρακτικές που απευθύνονται σε γυναίκες μουσουλμανικών κοινοτήτων, επιδιώκοντας τη χειραφέτηση μέσα από την αφύπνιση τους και όχι μέσα από την επιβολή ενός «αποικιοκρατικού» άνωθεν μοντέλου. Παράλληλα, οι φεμ αγώνες αναπτύσσονται όχι αποκομμένοι αλλά σε σύμπνοια με τα κινήματα της εποχής. Οι νίκες των φεμινιστικών κινημάτων, δεν «κλείνουν έναν κύκλο» διεκδίκησης αλλά διατηρούν δυνάμεις και συγκροτούν εκ νέου διεκδικήσεις. Αιτήματα που για καιρό έμεναν στο απυρόβλητο ή αποτελούσαν συνθηματολογία των φεμινιστριών και των γυναικείων συλλογικοτήτων, αποκτούν πλατιά κοινωνική αποδοχή. Αιτία γι’ αυτό είναι η διαφορετική εικόνα συλλογικοποίησης που δείχνει το φεμινιστικό κίνημα, οι αναπαραστάσεις νικών, καθώς και το πως γίνεται αντιληπτό το συλλογικό βίωμα.

Βέβαια, η έλλειψη μιας σταθερής, πλατιάς φεμινιστικής συνέλευσης/συλλογικότητας και η μη δυνατότητα προχωρήματος για τις ήδη υπάρχουσες, περιορίζει το πεδίο δυνατοτήτων που θα μπορούσε να δημιουργηθεί. Όπως εκτιμούσαμε ως ομάδα έμφυλου της Αναμέτρησης μια τέτοια διεργασία μέσα από οριζόντιο συντονισμό θα κατάφερνε να απαντήσει όχι μόνο στα περιστατικά σεξισμού εντός του κινήματος, αλλά να επαναφέρει τη συζήτηση για το γυναικείο και ΛΟΑΤΚΙ κίνημα στο πεδίο ορατότητας που του αντιστοιχεί. Θα έδινε έναν σταθερό και μαζικό λόγο στις φεμινιστικές και ΛΟΑΤΚΙ ομαδοποιήσεις και οργανώσεις, δημιουργώντας ακόμη πιο βαθιές σχέσεις αλληλοτροφοδότησης και εμπλοκής τμημάτων της κοινωνίας. Στα πλαίσια του τέλματος που βρίσκονται οι δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος αυτή η προσπάθεια δεν ευόδωσε, πράγμα που φυσικά αποτιμάται αρνητικά, ωστόσο δεν άφησε τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις που άλλες τέτοιες διαδικασίες αφήνουν.

Μια προσέγγιση που δίνει χώρο και ορατότητα, δεν μπορεί παρά να έχει στον πυρήνα της απόλυτο σεβασμό προς την προσωπική και συλλογική φυσιογνωμία που αναπτύσσουν οι γυναίκες και η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Επίσης, δεν μπορεί παρά να εμπνέεται από τους πολλές φορές πρωτόγνωρους – για το σύγχρονο κίνημα – όρους συντροφικότητας των φεμινισμών και να επιδιώκει να αναπτύξει ειδικά σε καιρούς πανδημίας πολιτικές συλλογικής φροντίδας. Στόχος μας είναι η υιοθέτηση ενός διαθεματικού φεμινισμού αντικαπιταλιστικού, αντιφασιστικού, αντιιμπεριαλιστικού και οικο-σοσιαλιστικού.

Στα βήματα του επόμενου διαστήματος πρέπει να είναι και η συστηματικότερη και αυξημένη συμμετοχή μας στη Συνέλευση της 8ης Μάρτη. Η συνέλευση αποτελεί ένα πεδίο διαλόγου και κοινής δράσης γυναικείων ομάδων και συλλογικοτήτων που έχει καταφέρει να συσπειρώσει δυνάμεις και να αναδείξει περαιτέρω τις κινηματικές δράσεις όχι μόνο γύρω από την 8η Μάρτη, αλλά και την έννοια της φεμινιστικής απεργίας, την ανάδειξη των αιτημάτων γύρω από την έμφυλη βία κλπ.

Πολιτισμός

Όσον αφορά το κομμάτι του Πολιτισμού η πανδημία επισφράγισε ένα καθεστώς πλήρους ανασφάλειας και φόβου και λειτούργησε ως μεγεθυντικός φακός της ήδη υπάρχουσας κοινωνικής εξαθλίωσης των εργαζομένων. Οι καλλιτέχνες εργαζόμενοι/ες έχουν να αντιμετωπίσουν μια συντεταγμένη πολιτική διάλυσης που τους χαρακτηρίζει φοροφυγάδες ενώ αφήνει την πλειοψηφία χωρίς δουλειά, που μειώνει τον προϋπολογισμό του ΥΠΠΟΑ, που επιβεβαιώνει κάθε στιγμή την απουσία ενός ουσιαστικού σχεδιασμού της ομαλής λειτουργίας των χώρων πολιτισμού, που δεν δίνει τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Οι μαζικές κινητοποιήσεις των ανθρώπων της Τέχνης και η αγανάκτηση των εργαζόμενων σε όλους τους καλλιτεχνικούς κλάδους δεν ανέτρεψαν την απαξιωτική πολιτική της κυβέρνησης. Οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις ακυρώθηκαν η μία μετά την άλλη ως εστίες μετάδοσης του ιού, οι περικοπές στο όνομα της έκτακτης συνθήκης πολλαπλασιάστηκαν, οι ανακοινώσεις για επιχορηγήσεις και προκηρύξεις θέσεων έγιναν κεκλεισμένων των θυρών και το live streaming που καταργεί τον πυρήνα της ζωντανής καλλιτεχνικής συνδιαλλαγής με το θεατή παρουσιάζεται ως η μόνη επιλογή στον ορίζοντα, με εκμετάλλευση σε μεγάλο βαθμό των συγγενικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Οι αγώνες όμως συσπείρωσαν ευρύτερα τμήματα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και, το κυριότερο, ανέδειξαν ότι ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαίο αγαθό.

Στηρίζουμε τις νέες προσπάθειες ριζοσπασπαστικής και μαχητικής συσπείρωσης στο χώρο των ηθοποιών. Αγωνιζόμαστε για έναν πολιτισμό με χαρακτήρα δημόσιο, με αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, χωρίς σχέσεις υποτέλειας, που θα δίνει τη δυνατότητα στους εργαζομένους να ζουν από το επάγγελμα τους. Αγωνιζόμαστε για μια τέχνη που θα εμπνέει, που θα καλλιεργεί τη συλλογική συνείδηση και την μαχητικότητα,θα δυναμώνει της τάσεις χειραφέτησης του ατόμου, θα προάγει τη συναδελφική αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό και θα υπερασπίζεται την ανθρώπινη λαχτάρα για ελευθερία.

Στη διαδικασία της ολομέλειας και τις συνελεύσεις που προηγήθηκαν, συζητήθηκαν μια σειρά από θέματα σχετικά με την παρέμβασή μας σε άλλα σημαντικά μέτωπα όπως το περιβάλλον και η καταστολή. Για τα θέματα αυτά συμπληρωματικά προς την απόφαση λειτουργούν τα σημειώματα του συντονιστικού για τις άμεσες πρωτοβουλίες καθώς και οι επεξεργασίες των θεματικών ομάδων που θα ολοκληρωθούν το επόμενο διάστημα.

Ενότητα 6: Πολιτικά βήματα και πρωτοβουλίες της Αναμέτρησης

Ανασυγκρότηση Αναμέτρησης

Το πρώτο, αναγκαίο βήμα για οποιαδήποτε απόφαση και ενέργεια της Αναμέτρησης, είναι η ανασυγκρότηση και δημοκρατική λειτουργία της συλλογικότητας. Και εδώ πρέπει να κάνουμε σκληρή αυτοκριτική. Συχνά, υποτιμήσαμε την οργανωτική συγκρότηση μας εν μέρει ως αποτέλεσμα της γενικής εκτίμησης ότι θα διάγουμε έναν ιδιαίτερο σύντομο βίο ως συλλογικότητα και θα αυτό-διαλυθούμε μέσα στην πορεία ανασύνθεσης και ενοποίησης με άλλες δυνάμεις. Καθώς κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό, η πρόκληση για εμάς είναι να συγκροτηθούμε καλύτερα, να αναβαθμίσουμε τη ζωή στο εσωτερικό της συλλογικότητας, χωρίς να παραιτηθούμε από το γενικό στόχο μας. Σε καμία περίπτωση, δεν σκοπεύουμε να γίνει η Αναμέτρηση μία ακόμα οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που βλέπει τον εαυτό της ως μίνι έκδοση του αναγκαίου πολιτικού φορέα.

Πολιτικές πρωτοβουλίες

Καμπάνια Κανένας Μόνος – Καμία Μόνη

Γίνεται σαφής η μεγάλη σημασία της καμπάνιας «Κανένας Μόνος – Καμία Μόνη» η οποία αποτελεί βασικό πολιτικό εργαλείο μας για όλη την περίοδο της πανδημίας. Ενδεικτική της συμβολής της καμπάνιας είναι η εκδήλωση μαζί με την Πόλη Ανάποδα της Θεσσαλονίκης, με τις μαρτυρίες υγειονομικών που αναδεικνύουν τα εγκλήματα της κυβέρνησης σε σχέση με το ΕΣΥ. Μετά από μία υποχώρηση στη δράση της καμπάνιας από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο, έχουν γίνει βήματα ανασυγκρότησης της συντακτικής επιτροπής. Παρά τις διαφορετικές ιεραρχήσεις των δυνάμεων και των αγωνιστών που συμμετέχουν, η Καμπάνια έβαλε στη δημόσια συζήτηση κρίσιμα ζητήματα, ανέδειξε τα εγκλήματα της κυβερνητικής πολιτικής και συνέβαλε στην κινηματική οργάνωση και κινητοποίηση, αν και σε μικρότερο βαθμό από ό,τι της αναλογούσε. Θα συμβάλλουμε με όσες δυνάμεις έχουμε τόσο στην ανασυγκρότηση και ενδυνάμωσή του όσο και στη διαρκή προσπάθεια για δημοκρατική και «από τα κάτω» συγκρότησή του, ανάλογα με το βαθμό που κάθε φορά αυτό είναι εφικτό. Τέλος, θα διατηρούμε κάθε φορά ενεργή την ανάγκη για σταθερή συνεργασία των δυνάμεων που συμμετέχουν στην καμπάνια και του ευρύτατου δυναμικού ανένταχτων αγωνιστών και αγωνιστριών που τη στήριξαν περισσότερο ή λιγότερο ενεργά.

Νέος Φορέας της Αριστεράς

Είναι προφανές ότι η υπόθεση της ανασύνθεσης της Αριστεράς δεν εξαντλείται στην Καμπάνια. Βρισκόμαστε σε ένα δύσκολο και οριακό σημείο. Δυστυχώς, το σχέδιο μίας αποφασιστικής αναδιάταξης της Ανατρεπτικής Αριστεράς δεν μπορεί να προχωρήσει άμεσα. Η προσήλωσή μας στην ανασυγκρότηση και ενότητα της ανατρεπτικής Αριστεράς είναι δεδομένη και θα αξιοποιούμε κάθε δυνατότητα για κοινή δράση, είτε στο επίπεδο των 4 (Αναμέτρηση, ΑΡΑΝ, ΔΕΑ, Συνάντηση), είτε στο επίπεδο των δυνάμεων της καμπάνιας, είτε στο σύνολο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, είτε και στο κίνημα και την Αριστερά ευρύτερα.

Για μας αυτό δεν είναι περίεργο. Υπάρχει ανάγκη για ένα μαζικό ανατρεπτικό πολιτικό και κοινωνικό μπλοκ και κάθε βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα μας βρίσκει σύμφωνους/ες. Αν η μια μεριά είναι η προσήλωσή μας στις μετωπικές και ενωτικές διαδικασίες, η άλλη είναι η συνειδητή εμμονή μας σε έναν διαφορετικό, δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας και συγκρότησης των πολιτικών συλλογικοτήτων και μετώπων. Η πίστη στην ανασυγκρότηση και επανεκκίνηση που περιγράψαμε από την πρώτη στιγμή, δεν είναι απλά ένα κάλεσμα μετωπικής ενότητας, αλλά η αναγνώριση της ανάγκης για έναν ειλικρινή διάλογο, για μια κοινή αναζήτηση θεωρητικών και οργανωτικών εργαλείων για τη στράτευση στην υπόθεση της επανάστασης και του κομμουνισμού στον 21ο αιώνα. Για αυτό και έχουμε πάντοτε ψηλά το στόχο της «από τα κάτω» συγκρότησης, της συντροφικής στάσης και λειτουργίας.

Είναι σήμερα η στιγμή να αναπροσαρμόσουμε αυτές τις διακηρύξεις στις νέες συνθήκες, μέσα από συγκεκριμένα απτά βήματα. Τα καλέσματα ενότητας και αποτίμησης της προηγούμενης περιόδου έχουν εξαντλήσει τη δυναμική τους. Χρειάζεται ένα νέο βήμα που δεν θα ολοκληρώνει τις διαδικασίες ανασύνθεσης αλλά θα τις φέρνει πιο κοντά στα καθήκοντα της περιόδου. Υπάρχει ένα δυναμικό που παρακολουθεί γενικά τις ανασυνθετικές διαδικασίες χωρίς να εντάσσεται με σαφή τρόπο σε αυτές. Το επόμενο βήμα πρέπει να δημιουργήσει ένα χώρο νέας στράτευσης για αυτό το δυναμικό, ένα χώρο που δεν θα είναι απλώς το άθροισμα οργανώσεων αλλά θα έχει αυτοτελή υπόσταση και διαδικασίες. Πρέπει να μετρηθούμε σε ό,τι αφορά το βήμα μιας πραγματικής ανασυνθετικής προσπάθειας διαχωρίζοντας το από το επίπεδο της μετωπικής πολιτικής που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. Αυτό συνεπάγεται τόσο εσωτερικές διαδικασίες και οριζόντια επικοινωνία πολιτικών δυναμικών αλλά και μία εξωστρεφή παρέμβαση και αλληλοτροφοδότηση με τα πεδία πάλης που ανοίγονται.

Από την εμπειρία του προηγούμενου διαστήματος φαίνεται να υπάρχουν οι όροι, ώστε να προχωρήσει αυτή η προσπάθεια με τις δυνάμεις της Συνάντησης (όπως προκύπτει και από την πρόσφατη απόφαση της συνδιάσκεψης), συντρόφισσες και συναγωνιστές που παρακολούθησαν τις διεργασίες της 4μερους και σήμερα εκδηλώνουν ενδιαφέρον για μια διαδικασία βαθύτερων συγκλίσεων τόσο σε κινηματικό όσο και σε καθαρά πολιτικό επίπεδο, καθώς και με ένα σημαντικό κομμάτι ανένταχτων αγωνιστών και αγωνιστριών. Μια τέτοια προσπάθεια οφείλει να θέτει ως κύριο καθήκον την απεύθυνση σε αυτό το τεράστιο δυναμικό της Αριστεράς που μένει εκτός οργανώσεων, όχι από μια γενική «αντι-κομματική» στάση, αλλά από μια απογοήτευση από τις υφιστάμενες πολιτικές συλλογικότητες. Η διαδικασία αυτή μπορεί πράγματι να βρει και άλλες δυνάμεις για να συμπορευτεί στο μέλλον, ακόμα και αν τώρα φαντάζει δύσκολη η κοινή έναρξη των πρώτων βημάτων.

Το περιεχόμενο και η κατεύθυνση ενός τέτοιου χώρου ορίζονται από την περίοδο και τη διπλή απειλή της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης. Προγραμματικά, αυτός ο χώρος ορίζεται από τη σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική της λιτότητας, την πάλη για τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας, την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών (υγεία, παιδεία, δημόσιοι χώροι), την πάλη για δημοκρατικά δικαιώματα, την αλληλεγγύη στους μετανάστες, την πάλη για τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. Θα αποσκοπεί σε μία νέα πολιτική επεξεργασία για ένα πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής και τη συγκρότηση του πολιτικού φορέα που θα εκπροσωπήσει αυτό το πρόγραμμα.

Είναι εξαιρετικά κρίσιμος ο τρόπος που θα ξεκινήσει και θα εξελιχθεί αυτή η διαδικασία. Χωρίς βιασύνες, χωρίς διακηρύξεις χωρίς πρακτικά βήματα, αλλά και χωρίς αποκλεισμούς, ηγεμονισμούς και προαποφασισμένα πολιτικά πλαίσια. Μια διαδικασία ειλικρινούς διαλόγου, συμπόρευσης και αναζήτησης που θα εγγυηθεί μια ισότιμη διαδικασία τόσο μεταξύ των οργανωμένων δυνάμεων, όσο -και κυρίως- ευρύτερων κομματιών του κινήματος με διαφορετικές καταβολές και πολιτικοποιήσεις. Με βάση τα παραπάνω, αποφασίζουμε την έναρξη αυτής της διαδικασίας με ανοιχτό ορίζοντα ως προς την μεθοδολογία και τους χρόνους. Με ευθύνη του συντονιστικού και στη βάση μιας διαρκούς, ενεργούς, συζήτησης στις συνελεύσεις, θα προχωρήσουμε βήμα το βήμα ανάλογα με τις συνθήκες και τις ευκαιρίες που διαμορφώνονται σε κάθε περίοδο.

Share This Articles
Πληκτρολογήστε λέξεις-κλειδιά και πιέστε το Enter.