Αρχές Ιούνη, το θερμόμετρο να δείχνει ήδη 35 βαθμούς Κελσίου, και είχαμε κιόλας την πρώτη καταστροφική πυρκαγιά του καλοκαιριού και μάλιστα στις παρυφές της Αθήνας. Είναι πλέον δεδομένο ότι η κλιματική κρίση είναι εδώ και οι συνέπειές της δραματικές.
Σε αυτή τη συγκυρία, η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος γιορτάζεται από τις απανταχού κυβερνήσεις με ευχολόγια χωρίς ουσία. Πάγια τακτική είναι να περιορίζονται οι αναφορές σε κάποια από τα “συμπτώματα” του προβλήματος και ποτέ στην αιτία, μιας και κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ριζικές αλλαγές στα θεμέλια του κυρίαρχου παραγωγικού συστήματος. Τα όποια “πράσινα”, υποτίθεται, μέτρα επιχειρούν να αναπαράγουν την ηγεμονία του ίδιου συστήματος, μετακυλίοντας μάλιστα το κόστος στα πιο ευάλωτα κοινωνικά στρώματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής είναι η επιβολή περιβαλλοντικού τέλους στο εμφιαλωμένο νερό εν μέσω καύσωνα, χωρίς να υπάρχουν δημόσιες βρύσες με πόσιμο νερό, και με εντελώς δυσλειτουργικό και πλήρως ιδιωτικοποιημένο σύστημα ανακύκλωσης πλαστικών.
Αντίστοιχο παράδειγμα αποτελεί η πλειοδοσία προστατευόμενων περιοχών σε επιχειρηματικούς κολοσσούς για την εγκατάσταση βιομηχανικής κλίμακας παραγωγής αιολικών και ηλιακών πάρκων, τα οποία αναπαράγουν την αντιμετώπιση της ενέργειας ως εμπόρευμα για μεταφορά και κατανάλωση σε μεγάλη απόσταση. Η λογική αυτή έρχεται σε αντίθεση με την αντίληψή μας ότι η ενέργεια είναι αγαθό για χρήση που πρέπει να παράγεται από ολοένα και μικρότερης κλίμακας διατάξεις ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, με φροντίδα για την αποφυγή σπατάλης, με αποκεντρωμένη παραγωγή και χρήση που θα υποστηρίζει την άρση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής απερήμωσης της επαρχίας έναντι του συγκεντρωτισμού σε τεράστια αστικά κέντρα. Όπως και το υποκριτικό ενδιαφέρον υπέρ των ΑΠΕ από όσους πλειοδοτούν υπέρ των εξορύξεων υδρογοναθράκων ενώ, το είδαμε και αυτό, βαφτίζουν “βιώσιμη” και εναλλακτική την πυρηνική ενέργεια.
Για εμάς, αντιθέτως, η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος σηματοδοτεί την επιτακτική ανάγκη για αγώνα ενάντια στη λεηλασία της φύσης, που πρέπει απαραίτητα να είναι σύμφυτος με την απαίτηση για κλιματική δικαιοσύνη. Σηματοδοτεί τη συμπόρευση με τα οικολογικά κινήματα, την αναζήτηση ενός άλλου τρόπου ζωής και οργάνωσης της οικονομίας, που θα σέβεται τη φύση. Ας αποτελέσει λοιπόν η σημερινή Ημέρα Περιβάλλοντος μία νέα αρχή για την ανασυγκρότηση των περιβαλλοντικών κινημάτων, για να ακουστούν οι φωνές μας από τη Χαλκιδική μέχρι τα Άγραφα και από την Ήπειρο μέχρι τη Βόρεια Εύβοια!
