Τη στιγμή που γράφεται αυτή η ανακοίνωση, όλος ο πλανήτης παρακολουθεί τα πρώτα στάδια μιας τραγικής πορείας, εκείνης που οδηγεί στην κλιμάκωση των αντιθέσεων σε παγκόσμια κλίμακα και στον πόλεμο. Ο κόσμος φαίνεται να αλλάζει ξανά προς το χειρότερο: από την εξουδετέρωση του καθεστώτος στη Βενεζουέλα και το στραγγαλισμό της Κούβας, ως τους βομβαρδισμούς και την απειλή του ανοιχτού πολέμου στο Ιράν, η συμμαχία ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ απειλεί ευθέως την ειρήνη σε διεθνές επίπεδο και μοιάζει αποφασισμένη να εγκαθιδρύσει μια νέα σελίδα, γραμμένη με το μελάνι του μιλιταρισμού και του ιμπεριαλισμού.
Σε αυτό το φόντο, η 8η Μάρτη, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δεν μπορεί παρά να μας θυμίσει ότι η απειλή των συρράξεων και του πολέμου έχει μια αόρατη και συχνά παραγνωρισμένη διάσταση: εκείνη του φύλου και των έμφυλων ανισοτήτων που εκτινάσσονται, όχι μόνο κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, αλλά και συνολικά στην ιστορική περίοδο γύρω από αυτόν. Προφανώς, ο πόλεμος αποτελεί ένα σύνθετο φαινόμενο, και, ειδικά στον καπιταλισμό, τη συμπύκνωση μιας σειράς αντιφάσεων ανάμεσα στις άρχουσες τάξεις. Παράλληλα, όμως, ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν (και είναι ακόμη) βαθιά πατριαρχικός. Αφετηριακά, ο ίδιος ο ανταγωνισμός ισχύος που παράγει τον πόλεμο έχει μια σαφή πατριαρχική διάσταση, αφού ταυτίζει την εξουσία και την πολιτική με την κυριαρχία, την επιθετικότητα, τον έλεγχο. Έτσι, ο ανταγωνισμός για τη μοιρασιά του κόσμου οργανώνεται μέσα από μια πολιτική κουλτούρα βαθιά διαποτισμένη από πατριαρχικές αντιλήψεις για την εξουσία.
Παράλληλα, οι περίοδοι πολεμικής προετοιμασίας είναι πάντα περίοδοι όπου οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα πλήττονται ακόμη περισσότερο: όλα τα τελευταία χρόνια, από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και μετά, είμαστε μάρτυρες της σχεδόν απόλυτης ανακατεύθυνσης των πόρων από μια σειρά από κοινωνικές υπηρεσίες, στον πολεμικό εξοπλισμό και τις αμυντικές δαπάνες. Φυσικά, τα πρώτα που πλήττονται από την αλλαγή αυτή είναι ακριβώς οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, τα οποία καλούνται να επωμιστούν τα βάρη της φροντίδας. Παράλληλα, ο έντονος μιλιταρισμός που συνοδεύει τις περιόδους γύρω από τον πόλεμο, και της ανόδου του οποίου είμαστε μάρτυρες αυτή τη στιγμή, είναι δομικά συντηρητικός. Σε ιδεολογικό επίπεδο, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μια ισχυρή αφήγηση για την επικράτηση της αρρενωπότητας ως μονόδρομο για την ισχύ και τη νίκη, χωρίς την ενίσχυση των πιο στερεοτυπικών αναπαραστάσεων για το φύλο, και χωρίς τη συνεπαγόμενη καταπίεση των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων από αυτές.
Εν τέλει, οι συνδέσεις ανάμεσα στον πόλεμο και την πατριαρχία είναι τόσες πολλές, που χρειάζονται αμέτρητες σελίδες για να τις απαριθμήσει κανείς όλες. Ένα όμως είναι βέβαιο: ο πόλεμος ενισχύει τις αυταρχικές μορφές εξουσίας, νομιμοποιεί τη βία ως πολιτικό εργαλείο και υποτάσσει την κοινωνική αναπαραγωγή και τις κοινωνικές ανάγκες στη στρατιωτική προετοιμασία, εντείνοντας την ευαλωτότητα και δυσχεραίνοντας τη θέση των έμφυλα καταπιεζόμενων ατόμων. Οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, είτε χρειάζεται να αντιμετωπίσουν την εκτίναξη της έμφυλης ανισότητας, είτε καλούνται να αναλάβουν εξ ολοκλήρου τη φροντίδα, την οικιακή και συναισθηματική εργασία προκειμένου να είναι εφικτός ένας πόλεμος, είτε είναι τα πιο ευάλωτα υποκείμενα σε μια σύρραξη, στην προσφυγιά ή στη φτώχεια, βιώνουν με πολλούς τρόπους πάνω στα σώματά τους την πατριαρχική διάσταση του πολέμου.
Για όλους αυτούς τους λόγους, μέσα σε αυτόν τον κόσμο που αλλάζει επικίνδυνα, η 8η Μάρτη δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένα κάλεσμα για ειρήνη, μια φωνή αλληλεγγύης προς όλους τους λαούς που πλήττονται και προς όλες εκείνες και όλα εκείνα που βιώνουν πολλαπλασιαστικά τη βία του πολέμου. Ο φεμινισμός μας, ως ένα κίνημα χειραφέτησης με τελικό στόχο την ολική κοινωνική απελευθέρωση, δεν θα μπορούσε παρά να είναι αντιπολεμικός, αντιμιλιταριστικός και αντιρατσιστικός. Κι αυτό γιατί διαβάζοντας τον κόσμο μέσα από ένα φεμινιστικό πρίσμα, δεν μπορεί κανείς παρά να δει το σύνολο των πολλαπλών ανισοτήτων που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα καταπιεζόμενα υποκείμενα, δεν μπορεί παρά να καταλάβει ότι εκείνα δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τη βία των ισχυρών, παρά μόνο να χάσουν. Για το λόγο αυτό, το φεμινιστικό κίνημα, αυτήν την 8η Μάρτη και κάθε μέρα, θα αποτελέσει ξανά μια δυνατή φωνή για την ειρήνη και την ελευθερία, και θα δώσει όλες του τις δυνάμεις για να δυναμώσει τις αντιστάσεις των λαών ενάντια στην πολεμική απειλή, όπως έχει κάνει σε κάθε στροφή της ιστορίας του.
Τη φετινή 8η Μάρτη, στις απειλές του πολέμου απαντάμε με φεμινιστικούς αγώνες, ειρήνη και αλληλεγγύη!
