ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2026

Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει τους λαούς μπροστά σε νέους πολέμους που ξεσπούν ο ένας μετά τον άλλον. Οι λαοί για ακόμη μία φορά σκοτώνονται για να εξυπηρετηθούν οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί και τα οικονομικά συμφέροντα των λίγων. Στο πλαίσιο του στρατηγικού προσανατολισμού της άρχουσας τάξης, της πολεμικής οικονομίας, ξοδεύονται υπέρογκα ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, ενώ την ίδια στιγμή στρώνεται το έδαφος για μια γενικευμένη επίθεση στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους, στη νεολαία και το λαό. Το κόστος των πολεμικών επιλογών μεταφέρεται πάντα στην κοινωνία μέσα από τον αυταρχισμό, την καταστολή και τη λιτότητα. Για αυτό και ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο δεν είναι ξεχωριστός από τον αγώνα για μισθούς και συντάξεις με βάση τις ανάγκες μας, υγεία, παιδεία, ασφάλιση, δικαιώματα, αξιοπρεπή ζωή. Η επέμβαση στο Ιράν, οι δασμοί του Τραμπ, ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι ευρύτερες «γεωπολιτικές αναταράξεις» αξιοποιούνται για να μας πείσουν ότι πρέπει για άλλη μια φορά να πληρώσουμε εμείς το κόστος. Μας λένε ότι οι πολεμικές προετοιμασίες και η στροφή στην πολεμική οικονομία είναι αναγκαίες. Αυτό που δεν λένε είναι το αυτονόητο: όταν ετοιμάζεσαι για πόλεμο και αγοράζεις όπλα, είναι πολύ πιο πιθανό να τα χρησιμοποιήσεις — και όταν αυτό συμβαίνει, οι εργαζόμενοι πληρώνουν πρώτοι το τίμημα.

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δείχνει ξανά τα δόντια του, με την κυβέρνηση Τραμπ που επιχειρεί να επιβάλει ανοιχτά το «δίκιο του ισχυρού». Χωρίς προσχήματα, ωμά, κουρελιάζοντας το «δικό τους» Διεθνές Δίκαιο, με την απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας και της συζύγου του, τις απειλές προς την Κούβα και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής που δεν υποτάσσονται, στην Γροιλανδία και αλλού, δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά κομμάτια του ίδιου παζλ.

Ωστόσο, και οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι άμοιρες ευθυνών: ανταγωνίζονται για οικονομική και πολιτική ισχύ, στηρίζουν ή σιωπούν απέναντι σε αυτήν την πολιτική ενισχύοντας παράλληλα τη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης. Η Γερμανία επανεξοπλίζεται ύστερα από δεκαετίες, ενώ τεράστια οικονομικά πακέτα όπως το «SAFE» και το «REARM» κατευθύνονται στους εξοπλισμούς. Τα χρήματα αυτά προέρχονται από περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες — υγεία, εκπαίδευση, πρόνοια, κοινωνική ασφάλιση, μεταφορές — είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και η «πράσινη ανάπτυξή» τους θυσιάζεται στο βωμό της πολεμικής οικονομίας.

Η ελληνική κυβέρνηση πρωτοστατεί σε αυτή την πορεία. Συντάσσεται με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή. Δαπανά δισεκατομμύρια για φρεγάτες και εξοπλισμούς, την ώρα που οι δημόσιες υποδομές καταρρέουν, η πολιτική προστασία αποτυγχάνει σε κάθε φυσική καταστροφή, τα σχολεία υποβαθμίζονται και τα νοσοκομεία υποχρηματοδοτούνται. Είναι μάλιστα η πρώτη φορά στα χρονικά που ο ελληνικός στρατός έχει παράλληλη παρουσία σε τόσα σημεία εκτός των συνόρων της χώρας, ενώ οι αμερικανονατοϊκές βάσεις λειτουργούν ως εφαλτήριο για τις επιχειρήσεις στην ανατολική Μεσόγειο. Οι εξοπλισμοί που υποτίθεται ότι προορίζονται για την «άμυνα» στέλνονται σε επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ: στην Ουκρανία, στην Ερυθρά Θάλασσα, στα στενά του Ορμούζ, ενώ σχεδιάζεται ακόμη και αποστολή στρατού στη Γάζα. Ακόμη και η λεγόμενη «άμυνα στο Αιγαίο» συνδέεται με την υπεράσπιση των συμφερόντων εξορυκτικών επιχειρήσεων και ενεργειακών σχεδίων που παρουσιάζονται ως νέο αναπτυξιακό αφήγημα, αλλά στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή που η κλιματική κρίση γίνεται ολοένα πιο απειλητική, η κυβέρνηση της ΝΔ υιοθετεί τη λογική «drill baby drill». Η σκλήρυνση του νομοθετικού πλαισίου γύρω από το στρατό και η ρητορική περί «φέρετρων καλυμμένων με τη σημαία» δείχνουν πόσο σοβαρά προετοιμάζεται το έδαφος για νέες πολεμικές εμπλοκές με τις κοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων να μπαίνουν στο περιθώριο. Η ιστορία μας θυμίζει ότι οι εργατικοί αγώνες δεν κατέκτησαν μόνο δικαιώματα αλλά συνέβαλαν και στο σταμάτημα πολέμων. Τα μεγάλα αντιπολεμικά κινήματα, οι πολιτικές απεργίες, η απείθεια στην επιστράτευση και οι αγώνες που συνέδεσαν το αίτημα για ψωμί με το αίτημα για ειρήνη έδειξαν τη δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης.

Αλλά την Εργατική Πρωτομαγιά την τιμούμε και για τον μεγάλο αγώνα των εργατών κι εργατριών στο Σικάγο και την κατάκτηση του 8ώρου. Σχεδόν 140 χρόνια μετά, κι ενώ η τεχνολογία και η παραγωγικότητα έχουν εκτοξευθεί, στην Ελλάδα θεσμοθετείται το 13ωρο. Η κυβέρνηση ανακοινώνει πενιχρές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό ενώ τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων αυξάνονται συνεχώς και η αγοραστική δύναμή μας καταρρέει, με την ακρίβεια, την εκτόξευση των τιμών της ενέργειας μετά την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και το χρηματιστήριο ενέργειας, το κόστος στέγασης έχει γίνει δυσβάσταχτο. Η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη για τους νέους εργαζομένους που συχνά δουλεύουν σε επισφαλείς ή αδήλωτες δουλειές. Οι γυναίκες εξακολουθούν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επισφάλειας, των χαμηλών μισθών, της εντατικοποίησης, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της έμφυλης βίας και να επωμίζονται τη διπλή επιβάρυνση της εργασίας και της φροντίδας του σπιτιού. Τα εργατικά δυστυχήματα αποκαλύπτουν τη σκληρή πραγματικότητα: τουλάχιστον 201 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους στη δουλειά τους και άλλοι 332 τραυματίστηκαν σοβαρά, μέσα στο 2025.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής. Έχει κυριαρχήσει η λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», της «εργασιακής ειρήνης» και της συνδιαλλαγής με την εργοδοσία. Η πλειοψηφία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ έχει υποταχθεί πλήρως στις κυβερνήσεις και στο κεφάλαιο.

Ωστόσο, αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει. Με οργάνωση στους χώρους δουλειάς, ενίσχυση των σωματείων και διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, μπορούμε να πάρουμε ξανά στα χέρια μας τους όρους με τους οποίους εργαζόμαστε και ζούμε, να καθορίζουμε εμείς τον κατώτατο μισθό μέσα από συλλογικές διαπραγματεύσεις κι όχι οι υπουργικές αποφάσεις. Οι διεκδικήσεις για καλύτερους μισθούς και συντάξεις, λιγότερη δουλειά και ισχυρές κοινωνικές υπηρεσίες είναι ταυτόχρονα και αγώνας ενάντια στην πολεμική οικονομία.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

Κατώτατο μισθό/σύνταξη 1.200€ καθαρά.
Επαναφορά 13ου-14ου μισθού/σύνταξης για τους εργαζομένους στο Δημόσιο και όλους τους συνταξιούχους.
30ωρη εβδομαδιαία εργασία χωρίς μείωση αποδοχών .
Αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή μισθών/συντάξεων.
Μέτρα για την ασφάλεια στους χώρους εργασίας.
Μείωση των τιμών και κατάργηση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά.
Κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα.
Φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών.
Πολιτικές κοινωνικής στέγης.
Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για τον πόλεμο.