Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει θεατές στον δραματικό μετασχηματισμό των πόλεών μας, του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και της ίδιας της ζωής μας από την χωρίς όρια και κανόνες ανάπτυξη του τουρισμού που μετατρέπει τα πάντα στις γειτονιές μας σε τουριστικά προϊόντα.
Η τουριστικοποίηση αποτελεί ένα διεθνώς αναγνωρισμένο πρόβλημα για πολλές χώρες ιδιαίτερα για αυτές που δεν έχουν ισχυρές οικονομίες και παραγωγική βάση και ο τουρισμός αποτελεί μια «εύκολη» λύση. Ο τουρισμός μπορεί να παράγει πλούτο για μια μικρή μερίδα των τοπικών κοινωνιών, αλλά αποκλείει έμμεσα την πλειοψηφία τους, παράγοντας και οξύνοντας κοινωνικές ανισότητες. Η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή αυτής της συνθήκης ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης μαζί με άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, για τις οποίες όμως ο τουρισμός δεν αποτελεί το μοναδικό αναπτυξιακό τομέα.
Η επίδραση της τουριστικοποίησης στην καθημερινότητα των κατοίκων είναι καταστροφική σε πολλά επίπεδα:
- Εμπορευματοποίηση του χώρου ακόμα και προστατευόμενων περιοχών, με περιορισμό των ελέγχων και fast track αδειοδοτήσεις υπέρ των ποικίλων «επενδυτών».
- Ερήμωση της υπαίθρου και μετακίνηση των πληθυσμών προς τουριστικά αξιοποιήσιμες περιοχές. Μείωση της αγροτικής παραγωγής με επιπτώσεις στην επάρκεια, το κόστος και την ποιότητα των τροφίμων που καταναλώνουμε.
- Αύξηση των τιμών σε πλήθος αγαθών και υπηρεσιών. Η τουριστική δραστηριότητα ουσιαστικά «στραγγαλίζει» κάθε άλλη οικονομική δραστηριότητα που δεν σχετίζεται άμεσα με αυτή, καθώς η εισροή συναλλάγματος προκαλεί εκτόξευση των τιμών. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι μισοί δεν μπορούμε να πάμε ούτε μια εβδομάδα διακοπές, αφού το κόστος είναι πλέον απαγορευτικό.
- Ακραία εκμετάλλευση των εργαζομένων σε τουρισμό και εστίαση, με χαμηλούς μισθούς, ακραία εντατικοποίηση και κακές ως επικίνδυνες συνθήκες
- Όξυνση του στεγαστικού ζητήματος λόγω της χρήσης χιλιάδων κατοικιών ως τουριστικά καταλύματα από τις πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης (airbnb). Η ανεξέλεγκτη αύξηση των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε συνδυασμό με τις συνολικά ελλειμματικές πολιτικές κοινωνικής κατοικίας, οδήγησαν στο να έχουμε στο μεγαλύτερο στεγαστικό κόστος ως ποσοστό των μισθών μας ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης. Και βέβαια έχουν ως συνέπεια τον εκτοπισμό των πιο φτωχών και ευάλωτων κοινωνικών ομάδων από τις τουριστικοποιημένες γειτονιές.
- Επιβάρυνση της καθημερινής ζωής λόγω αλλαγής χρήσεων καταστημάτων καθώς το ραφτάδικο, το τσαγκάρικο ακόμα και το βιβλιοπωλείο δίνουν την θέση τους σε μπαρ και εστιατόρια, αλλά και ανεπάρκεια των μέσων μαζικής μεταφοράς.
Η ανάγκη των ανθρώπων να ταξιδεύουν, να γνωρίζουν νέους τόπους και διαφορετικές κουλτούρες υπάρχει διαχρονικά. Με αυτή την ανάγκη η κατασκευασμένη κατανάλωση εμπειριών δεν έχει καμία σχέση.
Σήμερα πλέον πρέπει να μπει επιτακτικά ένας φραγμός στις πρακτικές που μετατρέπουν κάθε ανθρώπινη εμπειρία και επιθυμία σε προϊόν προς κατανάλωση καταστρέφοντας τους τόπους που αγαπάμε και τις ζωές των ανθρώπων τους.
Δε θα ζήσουμε σαν κομπάρσοι στο greek summer!
