Μετράμε πλεόν οκτώ χρόνια από την άγρια δολοφονία του Ζακ, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Ήδη από τη μέρα της δολοφονίας του, ο Ζακ λοιδορήθηκε όσο λίγα θύματα, και μάλιστα με τα εργαλεία ενός συστήματος που πέρασε τη ζωή του να αντιμάχεται: κατηγορήθηκε στη βάση ταυτοτήτων όπως του τοξικοεξαρτημένου, του κλέφτη, του γκέι, του μη κανονικού. Η διαδικασία αυτή ανέδειξε με τον πιο φανερό τρόπο ότι δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία στο σύστημα που ζούμε, αλλά και ότι ο αγώνας για αξιοπρέπεια και ελευθερίες δεν είναι για όλα μας το ίδιο δύσκολος. Η δικαιοσύνη, σε μια διαδρομή που διήρκησε έξι μακρά χρόνια, διάλεξε την πλευρά που διαλέγει συνήθως: την πλευρά της συντήρησης, του σκοταδιού, των ποινών – χάδι στην αστυνομία και στους νοικοκυραίους, της συγκάλυψης των δολοφονικά πατριαρχικών κινήτρων τέτοιων εγκλημάτων, την αναπαραγωγή της συστημικής ανισότητας που βάλλει πολλαπλά τα έμφυλα καταπιεζόμενα, αλλά και πολλά άλλα, υποκείμενα.
Η δολοφονία της Ζάκι μας θυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο την βία που μπορεί να δεχθούμε ανά πάσα στιγμή όσα δεν “χωράμε” στα ετεροκανονικά πρότυπα, όσα επιλέγουμε να υπάρχουμε διαφορετικά. Ζούμε σε μια περίοδο ανόδου του συντηρητισμού και της ακροδεξιάς, όπου οι ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις έχουν πυκνώσει, με ομάδες φασιστών να στοχοποιούν και να ασκούν βία σε κουήρ άτομα. Παράλληλα, ενώ στο παρελθόν σημειώθηκαν σημαντικές θεσμικές κατακτήσεις, φαίνεται ότι το τελευταίο διάστημα, κράτος και κυβερνήσεις στρέφονται εναντίον της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, με πιο πρόσφατο αποκορύφωμα τις μαζικές διώξεις και προφυλακίσεις ακτιβιστών και ακτιβιστριών στην Τουρκία.
Στο πλαίσιο αυτό, η ημέρα της δολοφονίας του δεν είναι μια μέρα – μνημόσυνο, αλλά μας θυμίζει για πάντα όσα χάσαμε, όλα όσα μπορούμε ανά πάσα στιγμή να χάσουμε, και όλα αυτά για τα οποία αγωνιζόμαστε καθημερινά. Είναι ένα ορόσημο, που φωτίζει κάθε αγώνα των καταπιεσμένων, κάθε επίμονο φάρο ελπίδας και ομορφιάς μέσα σε ένα κόσμο συστημικής αδικίας κάθε προσπάθεια των μικρών να σταθούν απέναντι σε αυτό που τους καταπλακώνει, διατυπώνοντας έναν συνολικά αντιπαραθετικό λόγο, αξιακά και πολιτικά, γεμάτο πένθος, τρυφερότητα, πολιτική διεκδίκηση για τις ζωές μας και για την πατριαρχία.. Ό,τι άλλο και να πουν για εκείνον, ό,τι άλλο και να επιχειρήσουν για να ξεμπερδεύουν με τις φεμινιστικές διεκδικήσεις, ο Ζακ δεν πρόκειται να ξεχαστεί, και η φλόγα που άναψε, με το θάνατο αλλά κυρίως με τη ζωή του, δεν μπορεί να σβήσει, όσο κι αν προσπαθήσουν.
Να είμαστε όλα εκεί, την Δευτέρα 21/9 στις 19:00 στη Γλάδστωνος.
