Ένα ακόμη όνομα προστέθηκε στη λίστα των δεκάδων ανθρώπων που έχουν δολοφονηθεί από την Ελληνική Αστυνομία. Η πρόσφατη δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού – Καραμπαμπά στο Άργος φέρνει ξανά στο προσκήνιο το δομικά αντιλαϊκό χαρακτήρα της αστυνομίας. Επιβεβαίωσε ότι πρόκειται για ένα ασύδοτο σώμα ενόπλων, που δεν χρειάζεται να τηρεί καν τα προσχήματα του αστικού νόμου, παρά να λειτουργεί με θυμικότητα, ματσίλα, επιβολή, και δολοφονική μανία απέναντι σε ό,τι δεν εμπίπτει στον ορισμό του “κανονικού”.
Στην περίπτωση του 20χρονου, το όπλο των αστυνομικών στράφηκε ενάντια σε ένα ανάπηρο άτομο, βάζοντας ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ της δίωξης -μέχρι φυσικής εξόντωσης- κοινωνικών ομάδων που το κράτος έχει αγνοήσει, περιθωριοποιήσει, καταστήσει ευάλωτες. Στη ρατσιστική δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη και του Κώστα Φραγκούλη, στην ομοτρανσφοβική δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, προστίθεται τώρα ένα έγκλημα, τραγικό αποκορύφωμα του μισαναπηρισμού, του συστήματος κοινωνικών αντιλήψεων και πρακτικών που αψηφούν τα δικαιώματα των αναπήρων, τους αντιμετωπίζουν ως κατώτερους και τους οδηγούν σε αποκλεισμούς. Οι αισχρές δηλώσεις του Δημάρχου του Άργους έδωσαν ακόμα περισσότερο τη διάσταση αυτή στη δολοφονία του Θοδωρή: ακόμα και η πολιτική κάλυψη που ανοιχτά δίνεται στους αστυνομικούς, προώθησε τα πιο κανιβαλιστικά και κυνικά κοινωνικά αντανακλαστικά και αναπαρήγαγε στερεότυπα που καταλήγουν να κατηγοριοποιούν τους αναπήρους ως αναλώσιμους.
Η ατιμωρησία δεν ακολουθεί την αστυνομική αυθαιρεσία, είναι η προϋπόθεσή της, οπλίζει το χέρι των αστυνομικών που γνωρίζουν ότι δεν θα λογοδοτήσουν σε κανέναν για τις πράξεις τους. Όταν η δολοφονική βία νομιμοποιείται πολιτικά και ενισχύεται με την επένδυση δεκάδων χιλιάδων ευρώ για τις δαπάνες της αστυνομίας σε εξοπλισμό και στελέχωση, όταν οι υπεύθυνοι των αστυνομικών εγκλημάτων καλύπτονται θεσμικά και κάθε περιστατικό παρουσιάζεται ως «μεμονωμένο» ή παραποιείται προπαγανδιστικά, το μήνυμα είναι σαφές: η αστυνομική βία μπορεί να ασκείται ακόμη και με θανατηφόρες συνέπειες χωρίς κανέναν δημοκρατικό έλεγχο.
Είναι δεδομένο ότι η ενίσχυση της αστυνομίας και η ασυδοσία στη λειτουργία της είναι στενά συνδεδεμένη με την ευρύτερη πολιτική της κυβέρνησης, αυτή της λιτότητας, της φτωχοποίησης, των ιδιωτικοποιήσεων, που θέλουν τα λαϊκά στρώματα φοβισμένα απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές. Έτσι, δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη ότι υπάρχει δυνατότητα μετασχηματισμού της αστυνομίας υπό οποιαδήποτε αστική διακυβέρνηση χωρίς να γίνουν βαθιές τομές στην κρατική λειτουργία. Παρόλ’αυτά, η πολιτική ευθύνη είναι σαφής: ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων των αστυνομικών είναι η κυβέρνηση, η πολιτική ασυλία που τους παρέχει το δόγμα “νόμος και τάξη”.
Η δολοφονία στο Άργος όπως και κάθε κρατική δολοφονία δε θα μείνει αναπάντητη, δεν θα συνηθίσουμε το φόβο, δεν θα υποχωρήσουμε από τα αυτονόητα αιτήματα: δικαιοσύνη για τα θύματα της αστυνομικής βίας, αφοπλισμός της αστυνομίας, στήριξη, προσβασιμότητα, αλληλεγγύη στα ανάπηρα άτομα. Οι ζωές όλων μας αξίζουν.
Πρωτοβουλία για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική Αριστερά
(Αναμέτρηση – ΑΠΟ – ΔΕΑ – Μετάβαση – Ξεκίνημα)
