Aπόφαση ΠΣ Αναμέτρησης

1. Εγχώρια και διεθνής συγκυρία

1α. Διεθνείς συρράξεις και ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός

Τρεις μήνες μετά τη συμφωνία των 14 σημείων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, και σχεδόν ένα χρόνο μετά την εκεχειρία στη Γάζα, η κατάσταση στην Δυτική Ασία φαίνεται να οδεύει προς νέα κλιμάκωση.

Ήδη από τα τέλη Αυγούστου, οι ΗΠΑ επέλεξαν να πλήξουν δύο ιρανικούς εκτοξευτήρες στο νησί Λαράκ, δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα στην επανεκκίνηση των εχθροπραξιών, με εκατέρωθεν βομβαρδισμούς να ακολουθούν. Η επανέναρξη των συγκρούσεων συνοδεύεται από πληθώρα δηλώσεων αξιωματούχων των ΗΠΑ, που απειλούν με περαιτέρω κλιμάκωση, δημιουργώντας εύλογες ανησυχίες για την επέκταση της σύγκρουσης στην ευρύτερη περιοχή. Μπορεί οι μεγάλοι πετρελαϊκοί κολοσσοί των ΗΠΑ να βλέπουν αύξηση των κερδών τους από τη μέρα που έκλεισαν τα Στενά του Ορμούζ, λόγω της δραματικής αύξησης των τιμών, όμως η μακροχρόνια συνέχιση των συγκρούσεων στην περιοχή θέτει σε μεγάλο ρίσκο τις πολυετείς επενδυτικές τους δραστηριότητες. Τα παραπάνω μαρτυρούν την πλήρη καθήλωση των ΗΠΑ στο ιρανικό ναρκοπέδιο και την αδυναμία τους να βρουν ειρηνευτική διέξοδο προς όφελός τους.

Την ίδια στιγμή το γενοκτονικό κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ συνεχίζει τα πλήγματα σε κατοικημένες περιοχές του Νότιου Λιβάνου και εντείνει την εθνοκάθαρση στα Κατεχόμενα της Δυτικής Όχθης, οπλίζοντας τους σιωνιστές εποίκους. Η προκλητικοτητα του Ισραήλ οδηγησε σε επιβολή (ελαχίστων) μέτρων ενάντια στους εποικισμούς από Βρετανία, Γαλλία και Καναδά, με το Ισραήλ να απαντάει με κλείσιμο του βρετανικού προξενείου. Στη Γάζα οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 1300 από τη μέρα έναρξης της εκεχειρίας, με τη διεθνή κοινότητα να τηρεί σιγή ιχθύος. Μάλιστα, τον περασμένο Αύγουστο, το Ισραήλ άνοιξε και τέταρτο μέτωπο επικίνδυνης έντασης, μετά τον βομβαρδισμό αεροπορικής βάσης στην ΒΔ Συρία, με σκοπό να αποτρέψει την συγκέντρωση τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή. Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία συνυπέγραψε συμφωνία αμυντικής συνδρομής με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία (στην οποία το ελληνικό κράτος έχει αποστείλει συστοιχίες πυραύλων), σε μια κίνηση που θεωρείται απάντηση τόσο στην επιθετικότητα του Ισραήλ όσο και στα αντίποινα του Ιράν απέναντι σε συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή.

Μέσα στο τοπίο αυτό, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να πραγματοποιήσει την «στρατηγική» συμφωνία αγοράς εξοπλιστικού προγράμματος ύψους πάνω από 3 δις ευρώ, από το Ισραήλ. Πέραν της αποτελεσματικότητας αυτού καθ’ αυτού του ισραηλινού αντιαεροπορικού θόλου, η οποία έχει ήδη κριθεί στο Ισραήλ αλλά και στις χώρες του Κόλπου, σοβαρά ερωτήματα εγείρονται και από τις πρόσφατες αποκαλύψεις του Μοσέ Πατέλ, διευθυντή του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του Ισραήλ. Ο Πατέλ έκανε σαφές ότι η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στον «πηγαίο κώδικα» του συστήματος, εκθέτοντας τον Υπουργό Άμυνας Ν. Δένδια, ο οποίος διαβεβαίωνε το αντίθετο έναν μήνα πριν, προσθέτοντας μάλιστα ότι αποτελεί «στοιχείο κομβικό για την εθνική ύπαρξη», διότι διαφορετικά η χώρα θα μπορούσε να καταστεί «όμηρος» ακόμη και της φιλικότερης ξένης χώρας. Γίνεται σαφές λοιπόν, ότι καμία εθνική αμυντική ανάγκη δεν υπαγορεύει την παραπάνω συμφωνία-φιάσκο, που έρχεται να προστεθεί στα δεκάδες δις που έχει σπαταλήσει η ελληνική κυβέρνηση στους πολεμικούς εξοπλισμούς εις βάρος των κοινωνικών αναγκών. Η περίφημη «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί μία ακόμα στρατηγική κίνηση βαθέματος της συνεργασίας της Ελλάδας με το κράτος-δολοφόνο, μας εμπλέκει όλο και με πιο άμεσο τρόπο στις εν εξελίξει πολεμικές συγκρούσεις και μας κάνει συνένοχους των γενοκτονικών εγκλημάτων.

Η βαθύτερη αυτή εμπλοκή στο πλευρό του Ισραήλ δεν περιορίζεται, όμως, στις πολεμικές εξελίξεις στη Δυτ. Ασία. Επηρεάζει άμεσα και τις ισορροπίες στην Ανατ. Μεσόγειο, όπου ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, με στήριξη των ΗΠΑ, οξύνει τον ανταγωνισμό με την Τουρκία και μεταφέρει την τουρκοϊσραηλινή αντιπαράθεση όλο και πιο κοντά στο Αιγαίο. Η επίσκεψη του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στο Ισραήλ και η ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας δεν προσφέρουν ασφάλεια στον ελληνικό λαό· αντίθετα, τον εκθέτουν σε νέους και σοβαρότερους κινδύνους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί και η νέα άνοδος της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η περίοδος των λεγόμενων «ήρεμων νερών» αποδεικνύεται μια προσωρινή ανακωχή και όχι πορεία επίλυσης των διαφορών. Αφορμή για τη σημερινή κλιμάκωση αποτέλεσαν οι εκατέρωθεν εξαγγελίες για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο. Πίσω από την επίκληση της περιβαλλοντικής προστασίας βρίσκεται η προσπάθεια των δύο κρατών να κατοχυρώσουν τις θέσεις τους για τα χωρικά ύδατα, την υφαλοκρηπίδα και τις ΑΟΖ.

Οι δυο κυβερνήσεις ενώ επικαλούνται επιλεκτικά το Διεθνές Δίκαιο, αποφεύγουν την πραγματική διαδικασία συνεννόησης και διατηρούν ανοιχτές τις εστίες αντιπαράθεσης, καθώς στον πυρήνα τους βρίσκονται οι ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων για το ποια θα ελέγξει τις θαλάσσιες ζώνες, θα υπογράψει συμφωνίες με τις πολυεθνικές εξόρυξης και θα εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα, τους εμπορικούς δρόμους και τα ενεργειακά δίκτυα της Ανατολικής Μεσογείου. Γι’ αυτό και η υποτιθέμενη περιβαλλοντική ευαισθησία των θαλάσσιων πάρκων είναι βαθιά υποκριτική, την ώρα που τεράστιες εκτάσεις του θαλάσσιου βυθού παραχωρούνται στη Chevron, την ExxonMobil και άλλους ενεργειακούς ομίλους. Η θάλασσα αντιμετωπίζεται ως οικόπεδο προς εκμετάλλευση, με το περιβάλλον και τις ανάγκες των κοινωνιών σε δεύτερη μοίρα.

Το αποτέλεσμα είναι ένας νέος κύκλος ανταγωνισμού, στον οποίο κάθε κίνηση της μίας πλευράς παρουσιάζεται ως δικαιολογία για την κλιμάκωση της άλλης. Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση του Great Sea Interconnector, της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας. Δεν πρόκειται για ένα ουδέτερο τεχνικό έργο, αλλά για μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού σχεδιασμού που ενισχύει τη θέση του Ισραήλ, στηρίζεται στον άξονα «3+1» με τις ΗΠΑ και επιχειρεί να αποκλείσει την Τουρκία από κρίσιμες ενεργειακές διαδρομές. Η πραγματοποίηση ερευνών σε αμφισβητούμενα διεθνή ύδατα, ιδιαίτερα αν συνοδευτεί από πολεμικά πλοία, μπορεί να προκαλέσει ένα «θερμό επεισόδιο» με απρόβλεπτες συνέπειες. Οι δημοσιογραφικές αποκαλύψεις για τις έμμεσες απειλές της πρέσβειρας των ΗΠΑ Γκιλφόιλ, αποδεικνύουν το βαθμό πρόσδεσης του ελληνικού κράτους στις ΗΠΑ, και τον τρόπο αντιμετώπισης του πολιτικού προσωπικού των ΗΠΑ, ειδικά της περιόδου Τραμπ. Επιπλέον, η όλη συνθήκη αναδεικνύει πως στην εποχή μας και στο Αιγαίο, ο αγώνας για την ειρήνη είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος.

Η μόνη απάντηση που ανταποκρίνεται πραγματικά στα συμφέροντα των λαών είναι η συνολική απόρριψη του εθνικιστικού ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού, είτε αυτός στοχεύει στο εθνικό ακροατήριο, είτε όχι. Δεν αποτελούν λαϊκό πλούτο τα κοιτάσματα που θα παραδοθούν στις πολυεθνικές, ειδικά όταν η κλιματική κρίση επιτάσσει δραστικό περιορισμό των εξορύξεων, ούτε αποτελεί υπεράσπιση της ειρήνης η μονομερής επέκταση της κρατικής κυριαρχίας και η οικοπεδοποίηση της θάλασσας. Αυτό που χρειάζεται είναι η διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των δύο Λαών και ο κοινός αντιπολεμικός αγώνας ενάντια στους εξοπλισμούς, στις στρατιωτικές συμφωνίες με τις μεγάλες δυνάμεις, στη συμμαχία με το κράτος του Ισραήλ και στην εμπλοκή στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ.

1β. Η διεθνής οικονομική συγκυρία και οι προεκτάσεις στην Ελλάδα

Η όξυνση του διεθνούς ανταγωνισμού που περιγράψαμε προηγουμένως (1α), η συνέχιση του πολέμου στο Ιράν και οι περιπλοκές που δημιουργεί στις διεθνείς εφοδιαστικές αλυσίδες, έχουν επιπτώσεις τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και στην Ελλάδα, σε μεγαλύτερο ορίζοντα από τα κυβερνητικά μέτρα και στοχεύσεις που περιγράφονται στη συνέχεια (1γ).

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται πολύ σημαντική αύξηση των επιτοκίων του κρατικού δανεισμού, δηλαδή των επιτοκίων των ομολόγων, που σε αρκετές περιπτώσεις πλησιάζουν τις αποδόσεις της περιόδου πριν την διεθνή κρίση του 2008. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά παράγοντες: i) τον πληθωρισμό που παράγεται από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου κλπ, ii) το διαρκώς αυξανόμενο χρέος -και μάλιστα ως ποσοστό του ΑΕΠ- που συσσωρεύουν μια σειρά από χώρες (χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτή τη στιγμή η Γαλλία) που καθιστα πιο “επισφαλή” το δανεισμό τους με όρους αγοράς, και επομένως απαιτεί μεγαλύτερη “ανταμοιβή”, δηλαδή μεγαλύτερα επιτόκια. iii) οι διεθνείς εταιρείες τεχνολογίας διεκδικούν επίσης τεράστια κεφάλαια αυτή την περίοδο, λόγω των εμπροσθοβαρών επενδύσεων σε υποδομές που απαιτούνται (data centers), δημιουργώντας ανταγωνισμό στην αναζήτηση κεφαλαίων. Αυτή η συνθήκη μπορεί να οδηγήσει τόσο σε αύξηση του κόστους ζωής (καθώς θα συμπαρασύρει πχ τα επιτόκια των στεγαστικών δανείων και κάθε μορφής καταναλωτικής πίστωσης) ενώ πιθανότατα οι αστικές κυβερνήσεις θα επιχειρήσουν να περιορίσουν το χρέος μέσα από την γνωστή νεοφιλελεύθερη εργαλειοθήκη: περικοπή των δημοσίων δαπανών για προνοιακές παροχές, αναδιάρθρωση των συνταξιοδοτικών συστημάτων κοκ. Έχει επίσης μια σημασία να επισημαίνουμε πως η υπερεπένδυση που έχει γίνει στην ΑΙ έχει προεξοφλήσει πολύ σημαντικά κέρδη, τα οποία είναι πιθανό να διαψευστούν και να υπάρξει “φούσκα” (δηλαδή διάψευση των προσδοκιών, αποεπένδυση και πτώση των αντίστοιχων μετοχών).

Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτή η συνθήκη συνδυάζεται με την αδυναμία ανασυγκρότησης της καπιταλιστικής ανάκαμψης σε στέρεες βάσεις, και λόγω της υποχώρησης της ΕΕ και των “κρατών-πυλώνων” της (Γερμανία – Γαλλία) στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και την ιμπεριαλιστική αλυσίδα, με την αυτοκινητοβιομηχανία να ασθμαίνει απέναντι στην αντίστοιχη κινεζική. Αυτή την περίοδο η Volkswagen σχεδιάζει 100.000 απολύσεις και το κλείσιμο 4 εργοστασίων. Η στροφή στην πολεμική οικονομία παραμένει κεντρική επιλογή για την οικονομική υπέρβαση σε επίπεδο ΕΕ, με τις καταστροφικές επιπτώσεις που προμηνύει η πολεμική προετοιμασία, η οποία πλέον περνάει και στην προσπάθεια για ανασυγκρότηση των κληρωτών στρατών σε κράτη της ΕΕ.

Μέσα σε αυτό το περιβαλλον, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε την μεγάλη πρόωρη αποπληρωμή χρέους μέσα στο 2026, για να εμφανιστεί ως αξιόπιστη. Η πρόωρη αποπληρωμή, θεωρητικά ελαφρύνει και τους τόκους που θα πληρωθούν, όμως αυτο προϋποθέτει ότι το κράτος δεν θα καταφύγει σε νέο δανεισμό, ο οποίος μάλιστα θα είναι ακριβότερος (λόγω της ανόδου των επιτοκίων) στη σημερινή φάση. Όπως αναλύσαμε και στην απόφαση της συνδιάσκεψής μας, σήμερα, η μείωση του χρέους του ελληνικού κράτους γίνεται σε βάρος των λαϊκών εισοδημάτων, των προνοιακών παροχών, της πολιτικής προστασίας, όπως ορίζουν οι μνημονιακοί κανόνες.

Επιπλέον, διαπιστώνεται το τελευταίο διάστημα ότι υπήρξε μια σειρά περιστατικών μαζικών απολύσεων, σε διαφορετικούς κλάδους, που εργάζονται και μέλη μας (μελέτη-κατασκευή, τηλεπικοινωνίες-πληροφορική, ιδιωτική εκπαίδευση). Κατά την εκτίμησή μας, αυτή η επιλογή των εργοδοτών στηρίζεται σε μία σειρά από παραμέτρους:

Τη διεθνή κατάσταση του συνεχιζόμενου πολέμου στο Ιράν, της αδυναμίας στιβαρής οικονομικής ανάκαμψης σε επίπεδο ΕΕ, την πιθανότητα φούσκας στο ΑΙ το επόμενο διάστημα
Τη λήξη του ταμείου Ανάκαμψης που επέτρεψε στους έλληνες καπιταλιστές να έχουν πρόσβαση σε τεράστια κεφάλαια, και υπάρχει ανησυχία για την εξέλιξη την επόμενη περίοδο, όπως θα δούμε και στη συνέχεια
Τις ερχόμενες εθνικές εκλογές και την σημερινή αδυναμία πρόβλεψης ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση. Είναι προφανές ότι στις ερχόμενες εθνικές εκλογές δεν τίθεται ζήτημα συνολικής αλλαγής ή έστω και σημαντικής μετατόπισης της ασκούμενης πολιτικής, παρόλα αυτά το ελληνικό κεφάλαιο έχει μάθει να λειτουργεί με σταθερές προβλέψιμες κυβερνήσεις, πέρα από της περιόδους πολιτικής αναταραχής.

Τα παραπάνω δεν συνεπάγονται ότι υπάρχει καποια κρίση στους συγκεκριμένους κλάδους, εξάλλου όλες οι εκθέσεις για τα κέρδη των επιχειρήσεων, αποδεικνύουν το αντίθετο. Μάλιστα, οι εισηγμένες στο χρηματιστήριο κατέγραψαν νέο ακραίο ρεκόρ κερδών το Α’ εξάμηνο του 2026, αυξάνοντας τα κέρδη τους κατά 33%. Όμως, με δεδομένη την διεθνή αβεβαιότητα, και αφού τους το επιτρέπει ο συσχετισμός δύναμης, πολλοί εργοδότες επιλέγουν να θωρακίσουν προληπτικά τα κέρδη τους (μειώνοντας το εργατικό κόστος) και να αποφασίσουν σε επόμενη φάση εάν θα επανεπενδύσουν, αναλόγως εξελίξεων.

Αυτή η συνθήκη χρειάζεται να μας βρίσκει προετοιμασμένους να απαντάμε σε τέτοιες κινήσεις μέσα από τα σχήματα και τα σωματεία, εξηγώντας και στους εργαζόμενους ότι οι απολύσεις δεν γίνονται επειδή τα αφεντικά “δεν βγαίνουν”.

1γ. Για τις σχεδιαζόμενες κυβερνητικές αναδιαρθρώσεις και μέτρα

Παρά το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μακρά προεκλογική περίοδο, η κυβέρνηση της ΝΔ δεν φρέναρε τις νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις, αντίθετα φρόντισε να προετοιμάσει το έδαφος για την επόμενη περίοδο, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την προετοιμασία της συνταγματικής αναθεώρησης που ολοκλήρωσε μέσα στο καλοκαίρι, και με ελάχιστη δημόσια συζήτηση. Μια αναθεώρηση που πέρα από τις γενικόλογες διακηρύξεις για την τεχνητή νοημοσύνη και την ελευθερία του τύπου, έχει ως αιχμές την εκ νέου προσπάθεια για αναθεώρηση του άρθρου 16, την μεγαλύτερη θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας (ώστε η εκλογή ΠτΔ να μην αποτελεί κόμβο δοκιμασίας για τις κυβερνήσεις), οι επιπλέον όροι για τα δημοψηφίσματα (ως απάντηση στο 2015), η συνταγματοποίηση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Πρόκειται για την συνέχεια της κυβερνητικής πολιτικής στις ράγες που έχει χαράξει το αστικό μπλοκ μετά τις πολιτικές περιπέτειες του 2010–15, και με μεγαλύτερη ένταση από όταν ανέλαβε η κυβέρνηση της ΝΔ το 2019: ιδιωτικοποιήσεις, υφαρπαγή δημοσίου πλούτου, συρρίκνωση των προνοιακών πλευρών του δημοσίου, άρση των περιορισμών στις καπιταλιστικές επενδύσεις, χειροτέρευση των όρων εργασίας για τους εργαζόμενους/ες, αυταρχική θωράκιση του κράτους. Την ίδια περίοδο η ΝΔ επιχειρεί να “κλείσει” και όσες σκανδαλώδεις υποθέσεις σημάδεψαν τη διακυβέρνησή της (υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ) ώστε να είναι εξασφαλισμένο το πολιτικό της προσωπικό ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος στις εθνικές εκλογές.

Τα καλοκαιρινά νομοσχέδια κινήθηκαν επίσης στην ίδια κατεύθυνση, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την προσπάθεια επανανομιμοποίησης των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων, που είχαν κριθεί ακατάλληλα από το ΣτΕ, και το ξανάνοιγμα της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης του νερού μέσα από τη συγκέντρωση πολλών περιφερειακών ΔΕΥΑ στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ. Το νέο ειδικό χωροταξικό σχέδιο για τον τουρισμό που εγκρίθηκε πρόσφατα αποτελεί προσπάθεια “οργάνωσης” της περαιτέρω τουριστικοποίησης και όχι άμβλυνσης του φαινομένου (τις επιπτώσεις του οποίου αναδείξαμε και στην πρόσφατη καμπάνια μας). Είναι χαρακτηριστική η διαστροφή των εννοιών: Η κυβέρνηση εισάγει μεγαλύτερο περιορισμό στα στρέμματα που απαιτούνται για την εκτός σχεδίου δόμηση ξενοδοχειακών μονάδων. Αυτό όμως δεν πρόκειται να σταματήσει την εκτός σχεδίου δόμηση, αλλά να πιέσει μικρότερες ιδιοκτησίες σε συνενώσεις ώστε να μπορέσουν να “αξιοποιηθούν”. Σε αντίστοιχο πνεύμα ψηφίστηκε και το νέο ειδικό χωροταξικό για τις ΑΠΕ, το οποίο όχι μόνο ορίζει τελείως ανεπαρκείς περιβαλλοντικούς περιορισμούς στην ανάπτυξή τους, αλλά κυρίως δηλώνει ρητά ότι αυτοί αφορούν τα μελλοντικά έργα, νομιμοποιώντας δηλαδή την έως σήμερα ανεξέλεγκτη χωροθέτησή των ΑΠΕ ακόμα και όσων βρίσκονται σε αδειοδοτικό στάδιο. Τέλος, νομοθετήθηκε ίδρυση ΑΕ η οποία θα διαχειρίζεται την περιουσία του Υπουργείου Πολιτισμού με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με πιο προφανές αποτέλεσμα την εκτίναξη των τιμών των εισιτηρίων στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΝΔ δεν θα επιχειρήσει να βρει τρόπους να επανασυσπειρώσει τα δυναμικά που την ανέδειξαν σε κυβέρνηση, πάντα όμως υπό το ταξικό πρισμα της ενίσχυσης του συσχετισμού δύναμης υπέρ των κυρίαρχων τάξεων, και με ορισμένες παροχές κυρίως προς τις τάξεις και στρώματα που στήριξαν -σε μεγάλα τμήματά τους-, σε μια προηγούμενη φάση το αστικό μπλοκ, τα οποία όμως σε σημαντικό βαθμό έχουν αποστασιοποιηθεί είτε λόγω οικονομικής – φορολογικής πολιτικής και ακρίβειας (πχ τμήματα των αυταπασχολούμενων) είτε λόγω της διαχείρισης κρισιακών καταστάσεων με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους αγρότες και κτηνοτρόφους, αλλα και λόγω του συνολικού αντίκτυπου της πολιτικής της ΝΔ.

α) Το ένα σκέλος αυτής της προσπάθειας είναι πιο “ιδεολογικό” μέσα από i) την επαναφορά εθνικιστικών αφηγήσεων με την όξυνση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού όπως περιγράψαμε και νωρίτερα (1α), ii) την υιοθέτηση αντιμεταναστευτικής και ξενοφοβικής ρητορικής, προκειμένου να αναδειχθεί το ζήτημα της μετανάστευσης ως κίνδυνος για την ασφάλεια των συνόρων της χώρας και να απευθυνθεί σε ακροδεξιά ακροατήρια. Την ίδια στιγμή εφαρμόζεται σκληρή κατασταλτική μεταναστευτική πολιτική. Πολιτική που οργανώνεται γύρω από το δίπολο νόμιμη-παράνομη μετανάστευση, με τη δεύτερη να ταυτίζεται με τις προσφυγικές ροές. Επιπλέον, με το κυβερνητικό μοτίβο απειλή -ασφάλεια επιχειρείται η «νομιμοποίηση» των εφαρμοζόμενων μεταναστευτικών πολιτικών που απαλλοτριώνουν τα κοινωνικά δικαιώματα (κοινωνικοασφαλιστικά, εργασιακά και προνοιακά) των μεταναστών/μεταναστριών και προσφύγων/σσων αλλά και τα θεμελιώδη δικαιώματα τους, όπως αυτά της ελευθερίας της μετακίνησης, της προστασίας της ζωής και της αξιοπρέπειας και της απαγόρευσης της απάνθρωπης μεταχείρισης. Η καταστολή, η επιτήρηση, η παρατεταμένη κράτηση των προσφύγων σε κέντρα κράτησης, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης συνθέτουν την αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης. Αυτή η πολιτική, άλλωστε, προκάλεσε τις εξεγέρσεις στην κλειστή δομή στην Σιντική Σερρών, τον Αύγουστο -Σεπτέμβριο 2026.
iii) μια “anti-woke” ρητορεία που επιχειρεί να επανασυσπειρώσει διαρροές προς την ακροδεξιά, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόσφατο hoax για τους τύπους οικογένειας στα σχολικά βιβλία, αλλά και την τρανταχτή αντίφαση ότι η ΝΔ αναφέρεται διαρκώς στο δημογραφικό, και ταυτόχρονα κατηγορεί τις εκπαιδευτικούς που παίρνουν άδειες μητρότητας, ενώ εμφανίζει ως παράδειγμα χωρες της Αφρικής, ώστε να πείσει ότι η δημιουργία οικογένειας δεν εξαρτάται από τους υλικούς όρους της αναπαραγωγής. iv) ενα συνολικό αφήγημα “χάους” εφόσον δεν επανεκλεγεί ως σταθερή κυβέρνηση, που απευθύνεται κυρίως προς εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που έχουν ένα κατοχυρωμένο καλύτερο επίπεδο διαβίωσης και έχουν πιο “δευτερεύουσες” αντιθέσεις με τη διακυβέρνηση της ΝΔ (αξιοκρατία, σκάνδαλα κλπ)

β) Το δεύτερο είναι οικονομικό, όπως αναδείχθηκε από τις εξαγγελίες Μητσοτάκη στη ΔΕΘ:

Αλλαγές στη φορολογία των αυτοαπασχολούμενων, με μικρές μειώσεις μέσα από αλλαγή του τεκμαρτού εισοδήματος και της προκαταβολής φόρου και της κατάργησης του τέλους επιτηδεύματος.
Μειώσεις στη φορολογία των αγροτών
Η ενίσχυση των οικογενειών που μπορούν και έχουν κάποιες αποταμιεύσεις (θεσμοθέτηση επενδυτικού λογαριασμού για παιδιά, στον οποίο το κράτος αντιστοιχίζει την ετήσια αποταμίευση των γονέων έως 1.200 ευρώ τον χρόνο) διασφαλίζοντας όμως ταυτόχρονα το “κλείδωμα κεφαλαίων” και την παροχή ρευστότητας με αυτό τον τρόπο στις τράπεζες (η ουσιαστική ενίσχυση των προνοιακών πολιτικών, των παιδικών και βρεφονηπειακών σταθμών, των δικαιωμάτων των εργαζομένων την περίοδο της μητρότητας αλλά και συνολικά των εργαζόμενων γονιών, δεν μπαίνει στο τραπέζι).

Αντίθετα, για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, οι εξαγγελίες είναι ψίχουλα ή δεν πρόκειται να υλοποιηθούν με τον τρόπο που περιγράφονται:

Αυξήσεις βασικού μισθού στον ιδιωτικό τομέα που είναι ζήτημα αν θα καλύψουν τον πληθωρισμό, ενώ διατηρείται ο μηχανισμός καθορισμού του κατώτατου μισθού από την κυβέρνηση
Παροχή ελάχιστου τμήματος δώρου Χριστουγέννων στους δημοσίους υπαλλήλους αλλά από το 2027 (μετά τις εκλογές)
Η εξαγγελία για μείωση κατά 30% των λογαριασμών του ρεύματος δεν μπορεί να συμβεί αν δεν χτυπηθουν τα τεράστια κέρδη των ομίλων που λυμαίνονται το ρεύμα. Η κυβέρνηση αντίθετα εξήγγειλε μείωση 50% των ΥΚΩ, που αποτελούν πάρα πολύ μικρό ποσοστό των λογαριασμών.
Στη στέγη, αντί να προβλεφθεί πολιτική ελέγχου των ενοικίων και μαζικής δημόσιας στεγαστικής πολιτικής, η κυβέρνηση προβλέπει την αύξηση της επιστροφής ενοικίων στους εκτός έδρας εκπαιδευτικούς και υγειονομικούς. Η προηγούμενη επιστροφή ενοικίου δεν ανέκοψε την επιβάρυνση του στεγαστικού κόστους.

Τέλος, το μεγάλο στοίχημα για το αστικό μπλοκ την επόμενη περίοδο αποτελεί η εύρεση των πόρων που θα αντικαταστήσουν τους πόρους του ταμείου ανάκαμψης που ολοκληρώνεται, και το οποίο αποτέλεσε πηγή μεγάλης αναδιανομής πλούτου “προς τα πάνω” στην μετα-πανδημική περίοδο. Τα προγράμματα δημοσίων επενδύσεων, πέρα από το πού στρέφονταν, θα μειωθούν τα επόμενα χρόνια. Οι πόροι αναζητούνται στα ΕΣΠΑ, το νέο Κοινωνικό Κλιματικό Ταμείο, την Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα με μεταφορά πόρων από το ταμείο Ανάκαμψης, το “ταμείο εκσυγχρονισμού”. Σημείο στο οποίο η κυβέρνηση υφίσταται και συστημική κριτική, είναι ότι πολλά από τα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης απεντάχθηκαν, με αποτέλεσμα να χαθούν χρηματοδοτήσεις, ενώ στην τελική κούρσα για την απορρόφηση των τελευταίων χρηματοδοτήσεων υπάρχουν σοβαρές ρωγμές και μέσα στο αστικό μπλοκ: για παράδειγμα υπήρξε πρόβλεψη για έκτακτες αποζημιώσεις από το ΤΑΑ μόνο στα δημόσια έργα άνω των 100 εκατ. Ευρώ, με αποτέλεσμα να διαμαρτύρονται οι μικρομεσαίες κατασκευαστικές επιχειρήσεις.

1δ. Για την κατάσταση των κομμάτων και τις προεκλογικές κινήσεις

Το ελληνικό πολιτικό τοπίο εμφανίζει μια εικόνα πολλαπλών πόλων και διάχυτων μετακινήσεων, χωρίς να ανασυγκροτείται ένα παραδοσιακό δικομματικό «εκκρεμές». Η κυβερνητική Νέα Δημοκρατία καταγράφει σημαντική υποχώρηση σε σύγκριση με τα ποσοστά του 2023, διατηρεί όμως καθαρά την πρώτη θέση. Η αντοχή αυτή δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς στον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης. Ο κατακερματισμός αποτελεί περισσότερο αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αδυναμίας συγκρότησης ενός εναλλακτικού πολιτικού και κοινωνικού μπλοκ που να μπορεί να μετατρέψει τη διάχυτη δυσαρέσκεια σε θετική πολιτική επιλογή.

Η ΝΔ εξακολουθεί, παρά τη φθορά της, να διατηρεί σχετικά συμπαγή κοινωνικά και πολιτικά στηρίγματα και να εκπροσωπεί με συνέπεια συγκεκριμένα συμφέροντα και κοινωνικές προσδοκίες. Αντίθετα, η κυβερνητική φθορά δεν μεταφέρεται συγκεντρωμένα σε έναν αντίπαλο πόλο, αλλά διαχέεται προς διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις, προς την αδιευκρίνιστη ψήφο και προς την αποχή. Έτσι, η κοινωνική δυσαρέσκεια και η διάθεση για αλλαγή δεν αποκτούν μέχρι στιγμής ενιαία πολιτική μορφή ούτε συγκροτούν μια εναλλακτική κυβερνητική πλειοψηφία.

Στον χώρο της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης καταγράφεται αδυναμία συγκρότησης ενός ισχυρού αντίπαλου δέους. Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα προβάλλει ως ο βασικός δεύτερος πόλος, διατηρώντας όμως μεγάλη απόσταση από την κορυφή, ενώ το ΠΑΣΟΚ παραμένει σε χαμηλότερα επίπεδα χωρίς να απορροφά τις κυβερνητικές απώλειες. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οργανωτικό ή εκλογικό. Παρά τους υψηλούς τόνους απέναντι στην κυβέρνηση, η κεντροαριστερή αντιπολίτευση κινείται σε μεγάλο βαθμό μέσα στα ίδια όρια δημοσιονομικής πειθαρχίας και «κοστολογημένης» πολιτικής, γεγονός που περιορίζει την αίσθηση μιας πραγματικά διαφορετικής κυβερνητικής προοπτικής.

Με αυτή την έννοια, ο σημερινός πολυκερματισμός του πολιτικού πεδίου είναι λιγότερο η αιτία και περισσότερο η έκφραση μιας βαθύτερης κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης και της παράλληλης αδυναμίας να συγκροτηθεί ένας πειστικός κοινωνικός συνασπισμός που να ενοποιεί τις διαφορετικές μορφές δυσαρέσκειας γύρω από ένα συνεκτικό σχέδιο εξουσίας.

Παράλληλα, ούτε οι μικρότεροι αντιπολιτευόμενοι σχηματισμοί της αριστεράς (ΚΚΕ, ΜέΡΑ25), αλλά και σχηματισμοί με πιο θολό πολιτικό πρόσημο όπως η Πλεύση Ελευθερίας δεν καταφέρνουν να εισπράξουν σημαντικά από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, μη αναχαιτίζοντας την αυξανόμενη αποχή κυρίως από τις λαϊκές τάξεις που κάποτε αποτελούσαν την εκλογική βάση των κεντροαριστερών και αριστερών κομμάτων και πλέον απέχουν ελλείψει πειστικών προγραμματικών εναλλακτικών για ουσιαστική βελτίωση της ζωής τους.

Στα δεξιά της κυβέρνησης διαμορφώνεται ένας υπολογίσιμος πολιτικός χώρος (με κόμματα όπως η Ελληνική Λύση, η Φωνή Λογικής και το εκκολαπτόμενο κόμμα Σαμαρά) που ορίζεται από την εξώστεφη έστω εναντίωση στο «σύστημα» Μητσοτάκη, εκφράζοντας όμως, κατά κύριο λόγο, μία ακροδεξιά και συντηρητική κοινωνική εναλλακτική στη ΝΔ, στον ευρύτερο χώρο της δεξιάς. Συνολικά, φαίνεται ότι ο χώρος αυτός που διαχρονικά, έστω και μόνο εκλογικά, συσπειρώνονταν στη ΝΔ, τέμνεται σε τουλάχιστον δύο μέρη, χωρίς όμως να μειώνεται το συνολικό πολιτικό και κοινωνικό μέγεθος της δεξιάς.

Το κόμμα Καρυστιανού, δημιουργήθηκε με σκοπό να εκμεταλλευτεί τη δυναμική του αγώνα ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών και να εκφράσει ένα πλειοψηφικό αντικυβερνητικό μήνυμα. Όμως πολύ γρήγορα έχασε την όποια δυναμική, καθώς προσπάθησε βεβιασμένα αλλά ανεπιτυχώς να εγκαθιδρυθεί στο συντηρητικό χώρο, ενώ ταυτόχρονα έχασε γρήγορα την επαφή με τον κόσμο του κινήματος των Τεμπών, .

Επιπλέον, ένα γεγονός που ενδιαφέρει την παρέμβασή μας στο αντιφασιστικό μέτωπο, είναι η επικείμενη αποφυλάκιση ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής, όπως ο Η. Κασιδιάρης, συνοδεύεται από μια οργανωμένη προσπάθεια πολιτικής επανασύστασης και «επανεκκίνησης» της «σοβαρής» Χρυσής Αυγής. Μέσα από τη μετάθεση της συζήτησης από το ιδεολογικό περιεχόμενο και την εγκληματική δράση στο σχήμα μιας υποτιθέμενης αντισυστημικής σύγκρουσης, επιχειρείται η μετατροπή της καταδίκης σε «πολιτική δίωξη» και της επιστροφής σε «δικαίωση».

Σε αυτή τη διαδικασία κανονικοποίησης καθοριστική είναι η συμβολή των συστημικών μέσων ενημέρωσης, αλλά και των δημοσκοπικών εταιρειών. Η διαρκής ψηφιακή ορατότητα, οι τηλεοπτικές εμφανίσεις με την ανάδειξη προσώπων της Ακροδεξιάς, όπως στην περίπτωση της Α. Λατινοπούλου, ενέχει τον κίνδυνο να τα μετατρέψει σε θεσμικούς παίκτες. Η τάση αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο διεθνές κλίμα θεσμικής εμπέδωσης της Ακροδεξιάς, όπως αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά και στη Γερμανία με τις πρωτοφανείς εκλογικές νίκες του AfD σε περιφερειακό επίπεδο. Φαίνεται πως, ο ακροδεξιός λόγος δεν εμφανίζεται πλέον αποκλειστικά με παραδοσιακές μορφές (πχ τάγματα εφόδου), αλλά μετασχηματίζεται σε αντισυστημική ψήφο και viral περιεχόμενο, αποκαθιστώντας τον σταδιακά ως μία ακόμη αποδεκτή άποψη εντός της δημόσιας σφαίρας.

1ε. Η δική μας παρέμβαση μέσα στη συγκυρία

Με βάση τα παραπάνω φαίνεται ότι οι βασικές «ρωγμές» του ελληνικού καπιταλισμού που είχαμε αναγνωρίσει στην πρόσφατη συνδιάσκεψή μας εξακολουθούν να ισχύουν. Η κυβέρνηση συνεχίζει την πορεία αναβάθμισης του ελληνικού καπιταλισμού σε πολλαπλά πεδία (γεωπολιτικό, πιστοληπτική ικανότητα και μείωση χρέους, όξυνση κρίσης κοινωνικής αναπαραγωγής κλπ), εις βάρος των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων. Ταυτόχρονα, όσο δεν αμφισβητείται το ίδιο το πλαίσιο αναπαραγωγής του ελληνικού καπιταλισμού μέσα σε μια σφιχτή και δεδομένη δημοσιονομική πειθαρχία, καμιά εναλλακτική πρόταση (ούτε από την κεντροαριστερά ούτε από την αριστερά) δε φαίνεται να πείθει ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Σε αυτό το πλαίσιο, η δική μας δουλειά στοχεύει στην όξυνση της παρέμβασης μας πάνω στις ρωγμές που έχουμε αναγνωρίσει, ταυτόχρονα με τη δημιουργία πολιτικού χώρου για τις λαϊκές τάξεις και την ανάδειξη των αόρατων τμημάτων του ελληνικού πληθυσμού.

Σε αυτή την κατεύθυνση, με δεδομένες τις δυνάμεις μας και αναγνωρίζοντας σημαντικές ελλείψεις και όρια στην παρέμβασης μας, έχουμε κινηθεί το τελευταίο διάστημα με: την πραγματοποίηση δικών μας πρωτότυπων αντιπολεμικών παρεμβάσεων, την ίδρυση της Αντιπολεμικής Δράσης, τη στιβαρή παρουσία μας στα Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ Αθήνας και Θεσσαλονίκης, την καμπάνια για την τουριστικοποίηση, τη συμμετοχή μας στην πορεία για τη δολοφονία του Θοδωρή στο Άργος (με τη συμβολή μας στην ανάδειξη του μισαναπηρικού χαρακτήρα της) και την αναβαθμισμένη (οργανωτικά και πολιτικά) διοργάνωση του 4ου camping μας.

Στο ίδιο πλαίσιο προκύπτουν και ορισμένοι βασικοί άξονες για την παρέμβασή μας το επόμενο διάστημα, και μέσα από την προσπάθειά μας για την ίδρυση της Πολιτικής Κίνησης (ΠΚ) στα τέλη του έτους:

Την παρέμβαση μας στον άξονα της στέγης με αιχμές το πλαφόν στα ενοίκια, τον περιορισμό του airbnb και την προστασία της 1ης κατοικίας, λαμβάνοντας υπόψη και τις εξαγγελίες στη ΔΕΘ. Ο στόχος είναι να γίνει αυτό μέσα από την ΠΚ με υλικό και δράσεις που θα πραγματοποιηθούν στην πορεία μας προς την ιδρυτική διαδικασία, και μετά από αυτή. Οι μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ισπανία και οι εκλογικές επιτυχίες κομμάτων της Αριστεράς σε Γερμανία και Αυστρία που είχαν τον πυρήνα τους το ζήτημα της στέγης μας δείχνουν ότι η ιεράρχηση του ζητήματος μπορεί να αποφέρει νίκες στο σήμερα και στο κινηματικό και στο πολιτικό επίπεδο. Ταυτόχρονα, οργανώνουμε την αναβάθμιση συμμετοχής μας στην Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών στη βάση της απόφασης της συνδιάσκεψής μας.
Την συνέχιση της ανάδειξης του ζητήματος της ακρίβειας μέσα από αιχμές με την ολοκλήρωση της καμπάνιας μας για την τουριστικοποίηση και την ανάδειξη του ζητήματος της επικείμενης αύξησης στα τιμολόγια του νερού μέσω της οργανικής συμμετοχής μας στο σχεδιασμό της Πρωτοβουλίας για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού.
Την αναβάθμιση της αντιφασιστικής μας παρέμβασης, με κόμβο την κινητοποίηση στις 01/11 στο Ν. Ηράκλειο και με προσπάθεια για έκδοση υλικού της ΠΚ για παρεμβάσεις σε γειτονιές και πόλεις. Συντονισμός με τον Αντιφασιστικό Συντονισμό για καμπάνια ανάδειξης του Κασιδιάρη και με το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας για παρεμβάσεις σε σχολεία.

Τέλος, σε σχέση με το αντιπολεμικό, που συνεχίζει να αποτελεί ιεράρχησή μας, το επόμενο διάστημα η οργάνωση καλείται να εμπλακεί στα εξής πεδία:

Κεντρική ιεράρχηση της διαδήλωσης στις 6 Οκτώβρη με αφορμή την άφιξη του Ρούμπιο και την συμπλήρωση 3 ετών από την έναρξη γενοκτονίας στην Παλαιστίνη με παρουσία της Αντιπολεμικής Δράσης.
Συμμετοχή στη διοργάνωση του διήμερου φεστιβάλ για την Παλαιστίνη που διοργανώνει το MtG στις 10/11 Οκτώβρη.
Επανεκκίνηση της λειτουργίας της Αντιπολεμικής Δράσης, με κόμβο μία ανοιχτή συνέλευση μέσα στον Οκτώβρη. Βασικός σκοπός της συνέλευσης πρέπει να είναι το άνοιγμα της πρωτοβουλίας στα μέλη, στοχεύοντας σε μία ζωντανή και συμμετοχική δομή, καθώς και την παρέμβαση στις γειτονιες. Στόχος μας είναι μέσα από την Αντιπολεμική Δράση να περάσει μια καμπάνια για την φιλία των λαών, με κοινές δράσεις με συναγωνιστές σου την Τουρκία, που θα επεξεργαστούμε μέσα από ακτιφ το επόμενο διαστημα.
Ανάδειξη, μέσω της ΠΚ και του κεντρικού αντιπολεμικού υλικού που θα παράξει, του επικίνδυνου εξοπλιστικού ράλι στο οποίο έχει μπει η χώρα και καταδίκη της συνεχιζόμενης συνεργασίας με το κράτος του Ισραηλ σε όλα τα πεδία (πολιτικό, στρατιωτικό, οικονομικό).

Τα παραπάνω ορίζουν ένα σαφές πλαίσιο εξωστρέφειας για όλα τα μέλη της Αναμέτρησης, πάνω στο οποίο οι ΣΒ μπορούν να παράξουν και το δικό τους αυτόνομο σχεδιασμό. Στόχος είναι οι παρεμβάσεις μας το επόμενο διάστημα να συνομιλούν με τη διαδικασία ίδρυσης της ΠΚ, και τις διαδικασίες που πρέπει να οργανωθούν ανά ΣΒ, με βασικό κριτήριο να έρθουμε ξανά σε επαφή με κόσμο που ήδη γνωρίζουμε αλλά κυρίως με νέο κόσμο που δυνητικά θα μπορούσε να συμμετέχει στις διαδικασίες ίδρυσης ή σε επόμενο χρόνο στην ΠΚ όταν συγκροτηθεί. Η ΠΚ, το δικό μας πρόπλασμα για μια νέα και αναγκαία κομμουνιστική αριστερά, είναι η δική μας πολιτική πρόταση στην παρούσα συγκυρία. Ο ρόλος της Αναμέτρησης είναι η πρόταση αυτή να αξονίζεται στην κοινή δράση και πολιτική συζήτηση και να αφορά σταδιακά πολύ περισσότερο κόσμο από τα μέλη των υπάρχουσών οργανώσεων.

Στις επόμενες ενότητες τα παραπάνω εξειδικεύονται στη συνδικαλιστική μας δουλειά στους εργασιακούς χώρους και στην παρέμβασή μας στα πανεπιστήμια, ενώ περιλαμβάνονται και ειδικές αναφορες στο σχεδιασμό μας για το έμφυλο και το περιβάλλον.

2. Για την ΠΚ και το ανασυνθετικό ερώτημα της περιόδου

Το 2015 σηματοδότησε, μεταξύ άλλων, το τέλος μιας ιστορικής περιόδου για την αριστερά, και την εκκίνηση μιας νέας. Τα χρόνια που ακολούθησαν σφραγίστηκαν από το το ερώτημα της ενωτικής πορείας της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, και της ανασύνθεσης ως πολιτικό σχέδιο συγκρότησης μιας νέας κομμουνιστικής αριστεράς, η οποία θα υπερέβαινε τις έως τότε διαχωριστικές και θα δημιουργούσε νέες ταυτότητες, εργαλεία και πρακτικές. Το σχέδιο αυτό έγινε αντιληπτό με πολλούς διαφορετικούς τρόπους από τις διαφορετικές δυνάμεις, και βρήκε διαφορετικά επίπεδα συμφωνίας. Στην πρώτη φάση του, ενδεικτικά, συνδέθηκε άμεσα με το ερώτημα της συνύπαρξης σε ένα κοινό υποκείμενο, οδηγώντας μια σειρά δυνάμεων στη συγκρότηση της ΛΑΕ (στην αρχική μορφή της), ενώ στη συνέχεια έγινε περισσότερο αντιληπτό με όρους συγκρότησης κοινών χώρων διαλόγου, οι οποίοι θα επέτρεπαν την από κοινού επεξεργασία πολιτικών ερωτημάτων και τη συγκρότηση χώρων ζύμωσης και κοινής παρέμβασης, με διαφορετικούς βαθμούς φιλοδοξίας για το κοινό μέλλον αυτών των χώρων (π.χ. ΑΠΔΔ, ΣΚΔ κ.ά.). Οι προσπάθειες αυτές βασίστηκαν και στη συγκρότηση κοινών σχημάτων σε κοινωνικούς χώρους ή κοινών πρωτοβουλιών, κεντρικών και τοπικών, όπου η βάση των οργανώσεων συνυπήρχε, και επομένως το ερώτημα της ευρύτερης συμπόρευσης προέκυπτε και από την κινηματική συνύπαρξη.

Μετά από πολλούς γύρους προσπαθειών και ματαιώσεων, η αποτίμηση της μέχρι στιγμής πορείας της ανασυνθετικής διαδικασίας θα μπορούσε να γίνει σε πολλά επίπεδα. Αφενός, το σχέδιο αυτό δεν ηγεμόνευσε ποτέ στην ουσία του με τον τρόπο που ορίστηκε από τις δικές μας δυνάμεις, με τους περισσότερους χώρους της αριστεράς να δυσκολεύονται ή να μην καταλαβαίνουν καθόλου τη μερικότητά τους και την ανάγκη γενναίων υπερβάσεων. Αφετέρου, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε τους σπόρους που φυτεύτηκαν, πολλοί από τους οποίους δεν άνθισαν παρά αρκετά χρόνια αργότερα, και οδήγησαν στη δημιουργία οργανώσεων όπως η Αναμέτρηση-οργάνωση για μια νέα κομμουνιστική αριστερά και η Μετάβαση, αλλά και πρωτοβουλιών με ρητή προοπτική συγκρότησης κοινού φορέα, όπως η ΠΚ.

Τα διαφορετικά μοντέλα που ακολουθήθηκαν έχει μεγάλη αξία να συζητηθούν βαθύτερα και να απολογιστούν, προκειμένου να σχεδιάσουμε τα επόμενά μας βήματα οπλισμένα με τα συμπεράσματα αυτής της περιόδου. Σχηματικά, η Αναμέτρηση προχώρησε γρήγορα σε μια διαδικασία συγκρότησης, με πανηγυρικό και εξώστρεφο τρόπο που πέτυχε να παράξει μια δυναμική πολύ μεγαλύτερη από τον όγκο της, και παράλληλα χωρίς να έχει πλήρη επίγνωση του βάθους των υπαρκτών διαφωνιών, χωρίς ένα συνολικό πλάνο σταδιακής και συγκροτημένης προσέγγισής τους, και έχοντας μόνο μερική συνύπαρξη των ανθρώπων που την αποτέλεσαν σε πεδία του κινήματος. Από την άλλη, η Μετάβαση πραγματοποίησε μια μακρά διαδικασία προετοιμασίας και διαλόγου, που αντιλαμβανόταν τη βαθιά πολιτική συμφωνία και το “κλείσιμο” μιας σειράς ερωτημάτων ως προϋπόθεση για την ενοποίηση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μια σημαντικά πιο περιορισμένη πολιτική φιλοδοξία και εμβέλεια για το εγχείρημα, και παράλληλα μεγαλύτερη σιγουριά για τη νέα οργάνωση μεσοπρόθεσμα.

Πέραν των πολλών επιπέδων που γεννά αυτή η συζήτηση, και που είναι σημαντικό να συζητηθούν πιο αναλυτικά από τις ΣΒ, είναι σαφές ότι εγγυητικό στοιχείο της πορείας ενός ανασυνθετικού ή ενωτικού εγχειρήματος, είναι η πίστη στο ίδιο το εγχείρημα ως σημαντικότερο των επιμέρους πολιτικών ερωτημάτων και των διαφωνιών επί αυτών. Όταν αυτή δεν υπάρχει, είναι εύκολο τα ερωτήματα της συγκυρίας να αναχθούν σε διαχωριστικές που μπορούν να αμφισβητήσουν ακόμη και το νόημα ενός πολιτικού υποκειμένου όταν αυτό δεν καταφέρνει να βρει συμφωνίες στο σήμερα. Επιμένοντας, όμως, σε μια λογική που δεν επιδιώκει την αντιμετώπιση όλων των σημαντικών πολιτικών διαφωνιών ως προβλήματα προς επίλυση, και την επίλυσή τους ως προϋπόθεση της κοινής πορείας, είναι επιτακτικό τα ενωτικά εγχειρήματα να μη γίνονται αντιληπτά ως λύσεις ανάγκης ή ως προσωρινά έναντι ενός πιο μόνιμου (και μικρού) “εμείς”, αλλά να δημιουργούν πιο ισχυρές ταυτότητες για τα μέλη τους. Έτσι, η αντίληψη της μερικότητας και της ελλειμματικότητας των υπαρχουσών δυνάμεων, και η αφοσίωση σε ένα πολιτικό σχέδιο υπερβάσεων είναι, εν τέλει, το κρισιμότερο πεδίο πολιτικής συμφωνίας που πρέπει να επιτυγχάνεται, και το πεδίο εκείνο που θα καθορίσει την πορεία των υπόλοιπων την κρίσιμη στιγμή.

Παράλληλα, διανύουμε μια συγκυρία κατά την οποία νέες διαχωριστικές αναδεικνύονται σωστά ως μείζονες, με χαρακτηριστική εκείνη της διαχείρισης των καταγγελιών και των παραβιαστικών περιστατικών. Ταυτόχρονα, άλλες παλιές διαχωριστικές παραμένουν ανυπέρβλητες -κεντρικοπολιτικά αλλά και σε ορισμένους κοινωνικούς χώρους-, ιδίως με τους χώρους της ΚΑ και το σεχταριστικό τρόπο άσκησης πολιτικής με όρους “πλατφόρμας”. Επομένως, ως δύναμη για την οποία τα ερωτήματα της ανασύνθεσης και της ενότητας είναι ταυτοτικά, καλούμαστε να υπάρξουμε και να παρέμβουμε σε ένα σκηνικό όπου υπάρχουν περιορισμένες δυνατότητες, τόσο για την ανασύνθεση όσο και για την ενότητα με πλατείς όρους. […] Παράλληλα, συνεχίζουμε να επιδιώξουμε την μέγιστη δυνατή ενότητα σε επίπεδο κινήματος και κοινωνικών χώρων, όπως προκύπτει πχ και από τον σημερινό σχεδιασμό της σπουδάζουσας για μόνιμο συντονισμό της φοιτητικής αριστεράς. Σε κάθε περίπτωση, τα παραπάνω δεν αφορούν την ΑΡΑΣ και τις δυνάμεις τις οποίες ελέγχει (ΛΑΕ, ΕΑΑΚ κτλ.), με τις οποίες δεν υπάρχει καμία δυνατότητα διάδρασης, για ένα πλήρες φάσμα λόγων που έχουμε εκθέσει.

Επομένως, η ανανοηματοδότηση της έννοιας της ενότητας και το πολιτικό σχέδιο που εξυπηρετεί την ανασύνθεση χωρίς να παραγνωρίζει τις συνθήκες, αποτελούν ανοιχτά ερωτήματα για το χώρο μας. Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά περνά μέσα από την ΠΚ, ωστόσο οφείλει να την υπερβαίνει και να μην εξαντλείται σε αυτήν. Η ΠΚ (πρέπει να) αποτελεί την πραγμάτωση μιας νέας μεθοδολογίας για την ανασύνθεση της αριστεράς, μιας μεθοδολογίας στηριγμένης στην αποτίμηση των παλιότερων προσπαθειών που ενσωματώνει το διάλογο και τα συμπεράσματα γύρω από αυτές. Έτσι, το μοντέλο σύστασής της πρέπει να προσπαθεί να πατήσει σε δυο βάρκες: αφενός στην πραγματοποίηση εξώστρεφων, γενναίων προχωρημάτων στην κατεύθυνση της ενοποίησης, χωρίς μεγάλες καθυστερήσεις και με φιλοδοξία δημιουργίας ενός νέου σημείου αναφοράς για την αριστερά, σε συνδυασμό με την τριβή και δοκιμή στα διαφορετικά “στυλ δουλειάς” (τρόπους παρέμβασης), και αφετέρου στη δημιουργία του απαιτούμενου χώρου εις βάθος διαλόγου, συστηματικής προσέγγισης των διαφορετικών ρευμάτων, και κυρίως από τα κάτω συζήτησης όλων των ανοιχτών ερωτημάτων. Παράλληλα, το μοντέλο αυτό ενσωματώνει τη δυνατότητα ανάπτυξης διαφορετικών ταχυτήτων, με την επίγνωση ότι κάποιες δυνάμεις είναι πιθανόν να προσεγγίσουν γρηγορότερα και να θέσουν βαθύτερες βάσεις για μια πιο αναβαθμισμένη ανασυνθετική διεργασία, χωρίς αυτό να υποθηκεύει την πορεία του υποκειμένου της ΠΚ ως τέτοιου.

Στο σκηνικό που περιγράφουμε παραπάνω, επομένως, η ΠΚ θα αποτελέσει μια διαφορετική συμβολή στις προσπάθειες της αριστεράς να υπερβεί τον εαυτό της, πειραματιζόμενη με μια νέα μεθοδολογία συγκρότησης και διαλόγου και καταθέτοντας αυτή της την εμπειρία. Η μεθοδολογία αυτή (πρέπει να) κοιτάζει σε μια σαφή κατεύθυνση: την αναβάθμιση των δυνατοτήτων μας να λαμβάνουμε πολιτικές και κινηματικές πρωτοβουλίες μεγαλύτερης εμβέλειας, ικανές να συσπειρώνουν πιο πλατιές δυνάμεις και να ορίζουν γεγονότα στα οποία θα συναντιέται πιο συστηματικά ο κόσμος των κινημάτων. Επομένως, η ενότητα των δυνάμεων της ΠΚ κάτω από ένα κοινό υποκείμενο δεν στοχεύει μόνο στην ανασύνθεση του “μεσαίου χώρου” όπως αυτός υπάρχει την τρέχουσα περίοδο στην αριστερά, αλλά και στο να συσσωρευτούν οι απαραίτητες δυνάμεις για τη δημιουργία από πλευράς μας όλων εκείνων των χώρων συνύπαρξης με όλες τις δυνάμεις του κινήματος και της επαναφοράς μιας πιο δημιουργικής λογικής κοινής παρέμβασης, που υπερβαίνει τους συντονισμούς κορυφής στα γραφεία κάποιας οργάνωσης και των με τα χίλια ζόρια κοινών ραντεβού στο δρόμο. Ωστόσο, με δεδομένα τα προβλήματα, τις μεγάλες καθυστερήσεις και τις αντιφάσεις που έχει συναντήσει μέχρι στιγμής η πορεία της ΠΚ προς την ίδρυση, η παραπάνω λογική παραμένει επίδικο και όχι δεδομένο, και οφείλει να συσπειρώσει τα μέλη μας ώστε να κατακτηθεί από τα κάτω στις συνελεύσεις, και συνολικά στην πορεία ως και την ιδρυτική διαδικασία, και να ηγεμονεύσει εντός της ΠΚ.

3. Για την παρέμβασή μας στο συνδικαλιστικό κίνημα

Η περίοδος που διανύουμε πολιτικά στο συνδικαλιστικό κίνημα χαρακτηρίζεται από ορισμένους κεντρικούς άξονες: i) Από τη μία πλευρά υπάρχει μια μικρή άνοδος της διεκδικητικότητας, που όμως κυρίως εντοπίζεται σε επιμέρους διεκδικήσεις, όπως στις κινητοποιήσεις των συμβασιούχων, αλλά δεν παίρνει ευρύτερες διαστάσεις. Σε επίπεδο ιδιωτικού τομέα αυτή η σχετική στασιμότητα αντανακλάται και στο γεγονός ότι τα περισσότερα συνδικάτα και σωματεία δεν μπορούν να προχωρήσουν με αποφασιστικά βήματα στη διεκδίκηση ΣΣΕ, πέρα από όσα έχουν μεγαλύτερη ιστορική παράδοση (πχ οικοδόμοι) ή προβαίνουν σε πιο δυναμικές κινητοποιήσεις βασισμένα σε μεγαλύτερη συνδικαλιστική πυκνότητα (πχ ΠΕΝΕΝ στα πλοία της Αδριατικής). ii) Μία δεύτερη πλευρά είναι η εκτόξευση των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων, που έχει συνοδεύσει την καπιταλιστική οικονομική ανάκαμψη των τελευταίων ετών. Η εντατικοποίηση των ρυθμών δουλειάς, το ξεχείλωμα των ωραρίων, η εργασία σε μεγάλες ηλικίες και η πλημμελεια των εργοδοτών σε σχέση με τα μέτρα προστασίας αποτελούν βασικές αιτίες του φαινομένου, που έχει εξαπλωθεί και σε “λιγότερο επικίνδυνους” κλάδους. Χρειάζεται να επιμείνουμε πολιτικά και συνδικαλιστικά στην ανάδειξη του ζητήματος, ώστε να μην αντιμετωπίζεται ως “κανονικότητα” από τους εργαζόμενους. iii) Σε κλάδους όπου έχουμε δυνάμεις, παρατηρείται σημαντική αύξηση των περιστατικών μαζικών απολύσεων, διαδικασία που οφείλεται σε μια σειρά διεργασιών που αναλύσαμε προηγουμένως (ενότητα 1β): τόσο στην εγχώρια πολιτικο-οικονομική συγκυρία (τέλος Ταμείου Ανάκαμψης, ανησυχίες μετεκλογικής ακυβερνησίας) όσο και σε διεθνείς εξελίξεις που σχετίζονται με την καπιταλιστική προσδοκία για την αντικατάσταση τμημάτων του πιο ειδικευμένου και καλύτερα αμειβόμενου εργατικού δυναμικού (προγραμματιστές κά) από συστήματα ΑΙ. Σε κάθε περίπτωση, η ευκολία με την οποία οι εργοδότες προχωρούν σε μαζικές απολύσεις, σε σχέση με άλλες περιόδους, οφείλεται στην εμπέδωση ενός εξαιρετικά δυσμενέστερου συσχετισμού δύναμης για τον κόσμο της εργασίας μέσα στις επιχειρήσεις.

Σε αυτό το φόντο, η ιδρυτική διαδικασία της ΠΚ μπορεί να λειτουργήσει και ως μοχλός ποιοτικής αναβάθμισης της δουλειάς μας στο συνδικαλιστικό κίνημα, τόσο λόγω της συγκέντρωσης δυνάμεων, όσο και μέσα από την συγκρότηση και λειτουργία των κλαδικών Συνελεύσεων της ΠΚ, που θα μπορέσουν να αποφασίσουν και να υλοποιήσουν με καλύτερους όρους το σχεδιασμό παρέμβασης στα επιμέρους σωματεία, αλλά και στο συνδικαλιστικό κίνημα ευρύτερα.

Με βάση τα παραπάνω, αλλά και στα πλαίσια της γενικότερης στοχοθεσίας της οργάνωσης, οι κεντρικές αιχμές για την παρέμβασής μας στο συνδικαλιστικό κίνημα το επόμενο διάστημα συνοψίζονται στα εξής:

Ζητήματα αιχμής:

Άνοδος της διεκδικητικότητας των Σωματείων στο μέτωπο των ΣΣΕ, και στο δημόσιο τομέα για την επανακατοχύρωση του 13ου και 14ου μισθού, και τις μισθολογικές αυξήσεις
Αυτοτελής ανάδειξη του ζητήματος των εργατικών ατυχημάτων, αντίστοιχες διεκδικήσεις για τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας

Καλλιέργεια κλίματος επιφυλακής απέναντι στις απολύσεις, με τη δημιουργία πολιτικής εμπειρίας και εργαλείων στα σχήματα για να απαντάνε με αποτελεσματικούς όρους (στοχοποίηση επιχειρήσεων, αντανακλαστικές κινητοποιήσεις, τεκμηρίωση ότι δεν είναι αποτέλεσμα “οικονομικής δυσπραγίας” αλλά θωράκισης κερδών). Χρειάζεται επιπλέον ανάδειξη των κατακτήσεων σε που έχουν τα σωματεία σε αυτό το μέτωπο (ανάκληση απολύσεων, καταβολή μεγαλύτερων αποζημιώσεων)

4. Σχεδιασμός Σπουδάζουσας

Σε ό,τι αφορά την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, το επόμενο διάστημα η σπουδάζουσα της οργάνωσης έχει θέσει ως βασικές προτεραιότητες την παρέμβαση απέναντι στις διαγραφές φοιτητών, την αντίθεση στην ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης και την αναθεώρηση του Άρθρου 16. Συγκεκριμένα όσον αφορά τις πενταετείς σχολές ιεραρχούμε τη διασφάλιση ότι οι φοιτητές που επιθυμούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους δεν θα διαγραφούν, μέσα από παρεμβάσεις σε κάθε σχολή όπως οι αλυσίδες, τα όρια δήλωσης μαθημάτων, η διεκδίκηση εμβόλιμων εξεταστικών, ενώ στις τετραετείς σχολές επιδιώκουμε την χαρτογράφηση των φοιτητριών που θα βρεθούν αντιμέτωπες με τις διαγραφές το επόμενο διάστημα, την επαφή και την επικοινωνία μαζί τους, με στόχο να δημιουργήσουμε δεσμούς εμπιστοσύνης με τις άμεσα πληττόμενες από το μέτρο. Με την έναρξη της νέας χρονιάς προσπαθούμε για την αναζωογόνηση των κινηματικών διεργασιών μέσω Γενικών Συνελεύσεων. Ταυτόχρονα αποφασίζουμε να ανταποκριθούμε θετικά στην πρόταση για συντονισμό δυνάμεων και σχημάτων της φοιτητικής αριστεράς στις αρχές του έτους.

Η σπουδάζουσα αναδεικνύει τη φοιτητική στέγη σε κεντρικό πεδίο παρέμβασης και αποφασίζει τη διαμόρφωση συνολικού πλαισίου αιτημάτων και ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου δράσης. Για το ζήτημα του ασύλου, έπειτα και από ακτίφ που πραγματοποιήθηκε, η σπουδάζουσα εκκινεί τη διαδικασία συγκρότησης ενός συντονισμού ατόμων και συλλογικοτήτων με στόχο την επανοικειοποίηση των σχολών. Η μεθοδολογία που εξετάζουμε είναι αυτή ενός ανοιχτού συντονισμού με ευρύ κάλεσμα που θα διοργανώνει πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα σε πανεπιστημιακούς χώρους, αμφισβητώντας στην πράξη την καταστολή και την αποστείρωση στις σχολές.

5. Έμφυλη βία και παρέμβασή μας στο φεμ. κίνημα

Το 2026 μετράμε ήδη 10 καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες στην χώρα, με πιο πρόσφατες αυτές σε Νέα Σμύρνη και Ροδόπη, οι οποίες διαπράχθηκαν σε απόσταση μόλις λίγων ημερών. Οι γυναικοκτόνοι έχουν την πεποίθηση ότι τους έχει δοθεί το δικαίωμα να εξουσιάζουν, να ορίζουν και να καθορίζουν από τα σώματά μας μέχρι την ίδια μας την ύπαρξη. Είναι, λοιπόν, πιο αναγκαία από ποτέ η νομική κατοχύρωση του όρου της γυναικοκτονίας, ενώ παράλληλα αναδεικνύεται για ακόμη μια χρονιά η ανάγκη για λήψη μέτρων που θα βοηθούν ουσιαστικά τα θύματα έμφυλης βίας, ώστε να απομακρύνονται με ασφάλεια από τον κακοποιητή τους και αυτός να μην δύναται πλέον να τα βλάψει.

Την ίδια στιγμή, διαπιστώνουμε με τον πιο σκληρό τρόπο τα επιβλαβή αποτελέσματα του νόμου Τσιάρα που έχει επιβάλει την υποχρεωτική συνεπιμέλεια. Ο νόμος αυτός αποδεδειγμένα οδηγεί στην κακοποίηση παιδιών, με περιπτώσεις ακόμα και απαγωγής αυτών, όπως και στην δολοφονία γυναικών. Τον Ιούνιο, με πρωτοβουλία κυρίως κακοποιημένων γονέων, έλαβε χώρα η πρώτη συνέλευση της Καμπάνιας για την κατάργηση της Υποχρεωτικής Συνεπιμέλειας, με κάποιες πρώτες δράσεις να πραγματοποιούνται κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Η επόμενη συνέλευση της πρωτοβουλίας προγραμματίζεται για τον Σεπτέμβριο.

Τέλος, το τελευταίο διάστημα, οι εξελίξεις τόσο στο διεθνές, όσο και στο εγχώριο φεμινιστικό κίνημα, φέρνουν όλο και πιο συχνά στο προσκήνιο των αγώνα των τρανς ατόμων. Παρατηρούμε ότι τα περιστατικά τρανσφοβικής βίας έχουν πυκνώσει, σε ένα περιβάλλον όπου η ύπαρξη και κυρίως η ορατότητα των τρανς ατόμων απειλεί ευθέως τα πατριαρχικά πρότυπα για τους ρόλους των φύλων.

6. Περιβαλλοντικά ζητήματα και πτυχές αγώνα

Η κυβερνητική πολιτική για το περιβάλλον συνεχίζει να καθορίζεται από αυτό που έχουμε ονομάσει «περιβαλλοντισμό των αγορών»: την αντίληψη ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσω των μηχανισμών της αγοράς. Σε αυτή τη λογική εντάσσονται τόσο οι πρόσφατες ρυθμίσεις για τη συγχώνευση των ΔΕΥΑ σε ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ και την έμμεση ιδιωτικοποίηση του νερού όσο και το νέο ειδικό χωροταξικό για τις ΑΠΕ (βλ. και ενότητα 1γ).

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση υλοποιεί την απόφασή της για βιαστικό κλείσιμο και των τελευταίων λιγνιτικών εργοστασίων στην Πτολεμαΐδα, προχωρώντας στην περαιτέρω αντικατάσταση του λιγνίτη από το εισαγόμενο φυσικό αέριο, εξυπηρετώντας εγχώρια και ξένα συμφέροντα. Παράλληλα, προωθούνται οι εξορύξεις υδρογονανθράκων, ανοίγει ξανά η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια και έρχονται επενδύσεις μεγάλης κλίμακας σε ενεργοβόρα data centers, των οποίων η ανάπτυξη θα απαιτήσει επιπλέον ενεργειακά έργα και, με την αύξηση της ζήτησης, θα επιβαρύνει τα τιμολόγια του ρεύματος. Μαζί με την ανεξέλεγκτη χωροθέτηση ΑΠΕ, η πολιτική αυτή μετατρέπει την ενεργειακή μετάβαση σε πεδίο κερδοφορίας εις βάρος των συμφερόντων της κοινωνίας και τελικά συκοφαντεί σε πλατιά κοινωνικά στρώματα τον ίδιο τον αναγκαίο στόχο της απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα.

Η χρηματιστικοποίηση του κοινωνικού αγαθού της ενέργειας, που ορίζει το ενεργειακό μίγμα και τις ενεργειακές ανάγκες με μόνο κριτήριο την κερδοφορία και όχι τις κοινωνικές ανάγκες, δεν μπορεί να συμβαδίζει με περιβαλλοντικούς στόχους για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Για αυτό είναι επιτακτικό, παράλληλα με τη ματαίωση των τρεχόντων σχεδίων της κυβέρνησης, να διατηρούμε ψηλά στον λόγο μας το αίτημα για αποκλειστικά δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο στην ενέργεια.

Επιπλέον, ακόμα και σε ένα καλοκαίρι στο οποίο δεν σημειώθηκαν, τουλάχιστον στην Ελλάδα, πολύ υψηλές θερμοκρασίες, οι πυρκαγιές έδρασαν ανεξέλεγκτα και, ειδικά στην Αττική, το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, με το 42% των δασών να έχουν καεί τα προηγούμενα 10 χρόνια. Το αίτημα για αλλαγή του μοντέλου δασοπροστασίας, με επίκεντρο την πρόληψη, τη στελέχωση των δασικών υπηρεσιών και τη μονιμοποίηση των εποχικών πυροσβεστών, όπως έχει εκφραστεί διαχρονικά στις επεξεργασίες μας, παραμένει επίκαιρο και μαχητό απέναντι στις πολιτικές του κέρδους, της ατομικής ευθύνης και της κρατικής αδιαφορίας.

Οι εξελίξεις αυτές, μαζί με την επιτάχυνση της κλιματικής κρίσης, όπως εκφράζεται πλέον και μέσα από ολοένα συχνότερα και ακραία συμβάντα (βλ. κατάρρευση παγετώνα στο Νεπάλ), καθιστούν αναγκαία μια πιο συνολική και οργανωμένη επεξεργασία της στρατηγικής μας για το περιβάλλον, σε συνέχεια και της απόφασης της τελευταίας μας συνδιάσκεψης. Η ομάδα Περιβάλλοντος θα προχωρήσει το επόμενο διάστημα σε σχετική επεξεργασία, ώστε να συζητηθεί σε όλη την οργάνωση και να αποτελέσει βάση για τον πολιτικό μας σχεδιασμό των επόμενων χρόνων καθώς και συμβολή μας στη συζήτηση εντός της ΠΚ.