Όλους τους προηγούμενους μήνες συσσωρεύονται όροι έντασης στο Αιγαίο, με επίκεντρο την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης “Great Sea Interconnector” της Ελλάδας με την Κύπρο. Τις προηγούμενες μέρες, το ελληνικό κράτος εξέδωσε NAVTEX για τις περιοχές έρευνας νοτίως της Κάσου, με το τουρκικό κράτος να απαντάει με “αντι-NAVTEX” και στη συνέχεια με νέα NAVTEX. Το ίδιο το καλώδιο έχει τη σημασία του, κυρίως γιατί η συνέχειά του είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να καταλήγει στο κράτος γενοκτόνο του Ισραήλ, το οποίο θα ενισχύσει ενεργειακά, επιτρέποντάς του την απευθείας σύνδεση με την Ευρώπη.
Οι θαλάσσιες έρευνες για το καλώδιο, όπως και η χωροθέτηση των θαλάσσιων πάρκων προηγουμένως, είναι η αφορμή για μια εκ νέου αντιπαράθεση μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας -για την ακρίβεια μεταξύ των καπιταλιστικών κρατικών μηχανισμών και των αστικών τάξεων των δύο χωρών- γύρω από τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, τα χωρικά ύδατα, την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση εκτυλίσσεται πλέον σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη συγκυρία ρευστοποίησης των μέχρι πρότινος σχετικά σταθερών γεωπολιτικών συσχετισμών και συμμαχιών. Για δεκαετίες, στα ελληνικά στρατιωτικοπολιτικά κέντρα επικρατούσε η πεποίθηση ότι οι εντάσεις με την Τουρκία μπορούσαν να κλιμακώνονται, καθώς η παρέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ θα απέτρεπε τελικά μια γενικευμένη σύγκρουση. Σήμερα, όμως, αυτή η βεβαιότητα δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη. Η αποσταθεροποίηση των διεθνών σχέσεων, οι μεταβαλλόμενες προτεραιότητες των μεγάλων δυνάμεων και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών καθιστούν ολοένα πιο επισφαλή την προσδοκία ότι οι ισχυροί σύμμαχοι θα λειτουργούν πάντοτε ως εγγυητές της αποκλιμάκωσης. Γι’ αυτό η ανάγκη ενίσχυσης των δυνάμεων της ειρήνης, της συνεννόησης και της συνεργασίας των λαών Ελλάδας και Τουρκίας αποκτά σήμερα επείγοντα χαρακτήρα, απέναντι στις εθνικιστικές εξάρσεις και στους επικίνδυνους γεωπολιτικούς τυχοδιωκτισμούς.
Ο ανταγωνισμός για τα κυριαρχικά δικαιώματα συνδέεται, σε μεγάλο βαθμό, με τα δικαιώματα εξορύξεων υδρογονανθράκων. Ήδη οι πετρελαϊκές εταιρείες των ΗΠΑ, Chevron και Exxon Mobil σχεδιάζουν έρευνες για τα πετρελαϊκά κοιτάσματα στα διάφορα θαλάσσια “οικόπεδα” στο Αιγαίο και το Ιόνιο. Η κυβέρνηση πο χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την κλιματική κρίση, που την προκάλεσε και την τροφοδοτεί το συστημα του κέρδους, προωθεί νέες εξορύξεις. Είναι προφανής η υποκρισία τους και για την προστασία των θαλάσσιων πάρκων, όταν αδειοδοτούν γεωτρήσεις υδρογονανθράκων στις θάλασσες, που αντιμετωπίζονται κι αυτές ως πεδίο κερδοφορίας.
Ο ανταγωνισμός των δύο κρατών, για τον οποίο μας βομβαρδίζουν ιδεολογικά τα κυρίαρχα ΜΜΕ από το πρωί ως το βράδυ, δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα των ανθρώπων που ζουν από τη δουλειά τους, των νέων, των λαών συνολικά σε Ελλάδα και Τουρκία. Δεν αποτελούν λαϊκό πλούτο τα κοιτάσματα που θα παραδοθούν στις πολυεθνικές, ειδικά όταν η κλιματική κρίση επιτάσσει δραστικό περιορισμό των εξορύξεων. Δεν έχουμε κανένα κοινό συμφέρον με την Chevron και την Exxon Mobil, ούτε με τις γαλλικές Meridiam και Nexans που εμπλέκονται στην εγκατάσταση του καλωδίου. Δεν έχουμε κοινά συμφέροντα με τους έλληνες πετρελαιάδες, ούτε ξεχνάμε τους δύο θανάτους εργαζομένων στη Motor Oil πριν λίγες εβδομάδες, και το σοβαρό τραυματισμό άλλων δύο, την ώρα που ο όμιλος αύξησε 322% τα κέρδη του στο πρώτο εξάμηνο του 2026. Δεν έχουμε κοινά συμφέροντα με τους εφοπλιστές που πλουτίζουν από τη μεταφορά των καυσίμων. Δεν έχουμε κοινά συμφέροντα με τις ελληνικές επιχειρήσεις που εμπλέκονται στην πολεμική βιομηχανία, η οποία σήμερα χρηματοδοτείται αδρά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσα από τα προγράμματα Rearm Europe, με πιο τρανταχτό παράδειγμα τον όμιλο Μυτιληναίου.
Αντίθετα, ο συντηρούμενος ανταγωνισμός αξιοποιείται για να μας λένε:
- ότι πρέπει να αγοράζουμε, σε βάρος των κοινωνικών αναγκών, πανάκριβα όπλα, φρεγάτες και αεροπλάνα, για προστασία, και για “προστασία” από τα ισχυρά κράτη από τα οποία κάνουμε τις αγορές: Φρεγάτες που μόνοι τους λένε ότι είναι ακατάλληλες για το Αιγαίο, πυραυλικά συστήματα που στέλνονται στη Σαουδική Αραβία για να προστατεύουν την ARAMCO κοκ.
- ότι είναι αναγκαία η πρόσδεση στο κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ, που διαπράττει γενοκτονία. Το Ισραήλ που κάνει λόμπινγκ στην ελληνική βουλή όπως αποκάλυψαν οι Reporters United, και ενώ “ισραηλινοί αναλυτές” μας παροτρύνουν να προετοιμαστούμε για πόλεμο με την Τουρκία. Ενώ ο Φλωρίδης τολμάει να ξεστομίζει πως όποιος κινητοποιείται ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα είναι .. με τον Ερντογάν
- ότι καλώς γεμίζουν τη χώρα με βάσεις του ΝΑΤΟ, έχοντας μετατρέψει πόλεις όπως η Αλεξανδρούπολη σε ΝΑΤΟϊκά στρατιωτικά φυλάκια
Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να μαζέψει τις ψήφους των ακροδεξιών, και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για την διπλωματική της αποτυχία που αποτέλεσε η υπογραφή του “τουρκολιβυκού μνημονίου” για τις ΑΟΖ, ποντάροντας στην εθνικιστική ρητορεία. Είναι τελείως προβληματική η στάση δυνάμεων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης που μιλάνε για “ενδοτική στάση” της ΝΔ ή για την προτεραιότητα της υπεράσπισης των “κυριαρχικών δικαιωμάτων”, δικαιωμάτων που όπως εξηγήσαμε θα τα εκμεταλλευτούν συγκεκριμένες μεγάλες επιχειρήσεις, και σε συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Οι διάφοροι δημοσιολόγοι μας μιλάνε μόνο για την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας, η οποία όντως τεκμηριώνεται από την παρέμβαση του καθεστώτος του Ερντογάν σε μια σειρά τρίτων κρατών, που έχει φτάσει ακόμα και στην αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη και αλλού ή την εισβολή στη Συρία για να καταστείλει τους κούρδους μαχητές του YPG. Όπως και το γεγονός ότι δεν έχει υπογράψει την Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) ή την απαράδεκτη απόφαση του “casus belli” (αιτία πολέμου) αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια.
Αυτά που δεν μας λένε είναι η κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και όσοι στηρίζουν την “εθνική γραμμή” του ελληνικού κράτους όμως είναι;
- ότι κατά την οριοθέτηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, σύμφωνα με τα άρθρα 74 και 83 της UNCLOS και τη διεθνή νομολογία, στόχος είναι μια δίκαιη λύση. Η μέθοδος της ίσης απόστασης από την ξηρά (“μέση γραμμή”) μπορεί να αποτελεί αφετηρία, αλλά η τελική οριοθέτηση λαμβάνει υπόψη τις σχετικές γεωγραφικές περιστάσεις και την αναλογικότητα, και υπάρχουν δεδικασμένα παραδείγματα (πχ νησιά Channel στη Μάγχη, νήσοι Saint Pierre και Miquelon, νησιά Kerkennah μεταξύ Τυνησίας – Λιβύης κά)
- Το άρθρο 123 της UNCLOS προβλέπει συνεργασία μεταξύ κρατών που βρέχονται από κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες (όπως είναι το Αιγαίο), σε συγκεκριμένους τομείς όπως η διαχείριση των θαλάσσιων πόρων και η προστασία του περιβάλλοντος. Η αρχή αυτή ενισχύει την ανάγκη ελληνοτουρκικής συνεργασίας, χωρίς να υποκαθιστά τους ειδικούς κανόνες οριοθέτησης.
- ότι η υφαλοκρηπίδα και η AOZ ορίζονται μόνο μέσα από διακρατικές συμφωνίες και όχι μονομερώς, επομένως δεν υπάρχει ακόμα ορισμένη ούτε ελληνική ούτε τουρκική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
- ότι η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος που έχει κηρύξει εναέριο χώρο μεγαλύτερο από τα χωρικά της ύδατα
Ο κόσμος της εργασίας δεν έχει κανένα συμφέρον να πληρώνει ούτε με τους φόρους του, ούτε με το αίμα του, για τους άδικους ανταγωνισμούς και τα πλούτη των αστικών τάξεων.
Υπενθυμίζουμε εξάλλου πως όλες τις φορές που μικροί λαοί αντιστάθηκαν, άντεξαν και νίκησαν απέναντι σε άδικες επιθέσεις ισχυρότερων κρατών ή μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, το έκαναν γιατί ένιωθαν πως αξίζει να υπερασπιστούν με τη ζωή τους τον τόπο τους και την ελευθερία τους, και δεν τους βοήθησαν ούτε ακριβοπληρωμένα οπλικά συστήματα, ούτε ξένοι προστάτες.
Η ιστορία αυτού του τόπου, αλλά και άλλων χωρών, έχει αποδείξει πως ο λαός είναι αυτός που δίνει και το αίμα του όταν διακυβεύεται η ελευθερία του, και μάλιστα με μπροστάρη τις δυνάμεις της Αριστεράς. Όχι όμως για τα συμφέροντα των “μεγάλων” αλλά για τις “καλύβες και τα πεζούλια” του όπως έλεγε ο Άρης Βελουχιώτης. Σήμερα τις “καλύβες και τα πεζούλια” τις αρπάζουν σε πλειστηριασμούς οι κερδοσκόποι. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο -έφεδρος αξιωματικός- γιος της 92χρονης από τη Θεσσαλονίκη, την έξωση της οποίας απέτρεψε το κίνημα αλληλεγγύης: “αν κληθώ να πάω στον πόλεμο, δεν θα πάω και θα ζητήσω να παρασταθεί η Τράπεζα με τις κεφαλαιακές εταιρείες”.
Σήμερα λοιπόν αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο βασικός εχθρός, που επιβουλεύεται τα σπίτια μας και τη ζωή μας, είναι μέσα στην ίδια μας τη χώρα.
Η βοή των εξεγέρσεων που ακούγεται όλο και πιο δυνατά από τις ευρωπαϊκές πόλεις αποδεικνύει πως ο γερο-τυφλοπόντικας της ιστορίας συνεχίζει να σκάβει ακάθεκτος υπόγεια, ενώ οι ρωγμές που προκαλούν οι πολεμικές προετοιμασίες και οι νέοι γύροι λιτότητας που ετοιμάζουν οι κυρίαρχες τάξεις, του επιτρέπουν να αναδυθεί ξανά στην επιφάνεια.
Όσοι στην Ελλάδα πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να τον κρατήσουν θαμμένο, στρέφοντας τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες απέναντι στους γειτονικούς λαούς, είναι βαθιά γελασμένοι.
Αγωνιζόμαστε για:
- ειρηνική λύση με διμερείς και πολυμερείς διαπραγματεύσεις στη βάση του διεθνούς δικαίου και της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), διαφάνεια των διαπραγματεύσεων, αποστρατιωτικοποίηση της διένεξης, εγκατάλειψη της απειλής πολέμου, πέρα από τις λογικές των στρατιωτικοβιομηχανικών συμπλεγμάτων.
- σταμάτημα της εξοπλιστικής κουρσας – χρηματοδότηση για τις κοινωνικές ανάγκες
- να κλείσουν οι βάσεις – έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ
- να διακοπεί άμεσα κάθε οικονομική και διπλωματική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ, αλλά και η στρατιωτική και στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, που μας σύρει στις πολεμικές επιδιώξεις του ισραηλινού κράτους.
11 Νοεμβρίου 2026
