Η αρχική συμφωνία για εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν προκαλεί ανακούφιση σε εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως τους άμεσα πληττόμενους λαούς της περιοχής, και πρωτίστως στο Ιράν και στο Λίβανο που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος από την παράνομη, αιφνιδιαστική και αδικαιολόγητη επίθεση των ΗΠΑ – Ισραήλ. Αλλά και για τους εργαζόμενους/ες διεθνώς που βλέπουν τα σύννεφα του πολέμου να πυκνώνουν σε ολόκληρο τον πλανήτη, και τις επιπτώσεις των πολέμων και των πολεμικών προετοιμασιών στην καθημερινότητά τους, από την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων μέχρι την εκτίναξη του κόστους ζωής.
Η πρόσφατη εξέλιξη αποτυπώνει μία σημαντική πολιτική και συμβολική αποτυχία των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που ξεκίνησαν την επίθεση με στόχο έξωθεν ανατροπής του καθεστώτος και εγκαθίδρυσης φιλικού καθεστώτος και πλήρους καταστροφής των στρατιωτικών δυνατοτήτων του, και περιορίστηκαν τελικώς στο συμβιβασμό της δέσμευσης του Ιράν για μη απόκτηση πυρηνικών όπλων, κάτι που ήδη το Ιράν διακήρυσσε από πριν. Η αποτυχία τους αποτυπώνεται επιπλέον τόσο στην καταβολή 300 δις αποζημιώσεων -που πιθανότατα θα επιχειρήσουν να τα δώσουν με την μορφή επενδύσεων, σε μια προσπάθεια προσεταιρισμού μερίδων της ιρανικής αστικής τάξης μέσω αυτών- όσο και στην άρση των κυρώσεων σε βάρος του Ιράν (συμπεριλαμβανομένης της αποδέσμευσης σημαντικών ιρανικών κονδυλίων που ήταν “παγωμένα” σε δυτικές τράπεζες). Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ δεν κέρδισαν τίποτα από αυτή τη συμφωνία το οποίο δεν ήταν ήδη υπό συζήτηση πριν ξεκινήσουν την παράνομη επίθεσή τους, ενώ είχαν μεγάλο κόστος οικονομικό (με το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ), στρατιωτικό (με τα σοβαρά πλήγματα στις βάσεις τους στις γειτονικές χώρες, αλλά και σε αεροσκάφη και πολεμικά πλοία), διπλωματικό και πολιτικό. Ο συγκεκριμένος συμβιβασμός ήταν αποτέλεσμα τόσο της αντίστασης του Ιράν και της δυσκολίας των ΗΠΑ να κατισχύσουν στρατιωτικά και να αποδιαρθρώσουν τις αμυντικές δυνατότητες του Ιράν, αλλά και της λαϊκής δυσαρέσκειας στις ίδιες τις ΗΠΑ, τόσο για την αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων του Τραμπ περί μείωσης των διεθνών επεμβάσεων, όσο και για την εκτίναξη των τιμών, και ενόψει ενδιάμεσων εκλογών. Η ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη δεν μπορεί να επιβάλει πλέον δια της βίας τα θέλω της με τον ίδιο τρόπο που το έκανε στο παρελθόν, αλλά είναι δεδομένο ότι θα επιχειρήσει να αντισταθμίσει την ήττα της, στρεφόμενη ξανά κατά των ανυπάκουων στη Λατινική Αμερική, και ειδικά απέναντι στην Κούβα, στην οποία οφείλουμε όλες και όλοι να δώσουμε τη μέγιστη αλληλεγγύη μας στο αμέσως επόμενο διάστημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η συμφωνία θα κρατήσει ή θα εφαρμοστεί με τον τρόπο που καταρχάς συμφωνήθηκε. Τα αδιέξοδα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού εκφράζονται από τις διαρκείς “αλλαγές πορείας” του Τραμπ και μπορεί να οδηγήσουν σε νέο κύκλο συγκρούσεων.
Σε αυτό μπορεί να συντείνει και η ακραία διαρκής επιθετικότητα του Ισραήλ και απέναντι στο Λίβανο, με αδιάκριτους βομβαρδισμούς γειτονιών και αμάχων, παραβιάζοντας ξανά κάθε έννοια του εναπομείναντος διεθνούς δικαίου, με την πρόθεση να τορπιλίζει διαρκώς τις προσπάθειες ειρήνευσης. Η ίδια η περιθωριοποίηση του Ισραήλ από τις ειρηνευτικές συνομιλίες, η επίσπευση της απομακρυσμένης υπογραφής της συμφωνίας, πιθανώς και για να προλάβουν νέο σαμποτάρισμα από το Ισραήλ, οι προειδοποιήσεις των αμερικανών αξιωματούχων απέναντι στο Ισραήλ καταδεικνύουν ότι το κράτος-τρομοκράτης αποτελεί πρωταγωνιστή ταραξία για την παγκόσμια ειρήνη. Η υπογραφείσα αρχική συμφωνία δημιουργεί ήδη ένταση της πολιτικής κρίσης εντός του Ισραήλ για την κυβέρνηση Νετανιάχου. Για αυτό το κράτος γενοκτόνος θα γίνει ακόμα πιο επικίνδυνο, τώρα που βρίσκεται στη γωνία, παρότι οι τελευταίες εξελίξεις ενδεχομένως να αποδυναμώσουν τη συναίνεση στη διαρκή όξυνση και επεκτατικότητα. Οι εκ νέου βομβαρδισμοί της νύχτας μεταξύ 18-19/6, και αφού είχε υπογραφεί η συμφωνία εκεχειρίας, δείχνουν τις προθέσεις του, παρότι ακολουθήθηκαν από εκεχειρία με τη Χεζμπολάχ. Δεν θα σταματήσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό του λαού του Λιβάνου μέχρι να αποχωρήσουν οι σιωνιστικές δυνάμεις εντελώς από τα εδάφη του.
Για όλα αυτά είναι τεράστιες και οι ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων που έχουν δρομολογήσει την ολοένα και μεγαλύτερη συνεργασία με το Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο, και ακόμα περισσότερο της κυβέρνησης της ΝΔ που έχει οδηγήσει την Ελλάδα σε ολοκληρωτική πρόσδεση, όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και οικονομικά. Πρόσδεση που συνδέεται με τις βλέψεις του ελληνικού κράτους και τμημάτων της αστικής τάξης για αναβάθμιση του ρόλου τους στην περιοχή και στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό· βλέψεις που καταλήγουν αντικειμενικά φιλοπόλεμες και αξιοποιούνται για την εξοπλιστική κούρσα σε βάρος των κοινωνικών αναγκών.
Πέρα από τα παραπάνω, η ελληνική κυβέρνηση έχει ευθύνες για την παραχώρηση των ελληνικών βάσεων και ειδικά της βάσης στη Σούδα για τις πολεμικές επιχειρήσεις στη δυτική Ασία, την ώρα που αρκετές άλλες αστικές κυβερνήσεις χωρών της ΕΕ αρνήθηκαν να διευκολύνουν την αιματηρή εκστρατεία του Τραμπ. Η συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης θέτει αναβαθμισμένα καθήκοντα για το ελληνικό αντιπολεμικό κίνημα, και ενόψει της προγραμματιζόμενης επίσκεψης αξιωματούχων των ΗΠΑ (υπουργός πολέμου Χέγκσεθ κ.ά.) στην Αθήνα τον Ιούλιο. Πρέπει να σπάσουμε τη βιτρίνα της συναίνεσης στις πολεμικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή.
Ο λαός του Ιράν χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι και πρόσχημα από τους ιμπεριαλιστές για την επίθεσή τους, και θρήνησε πολλούς νεκρούς, και τελικά φάνηκε, για άλλη μια φορά, πως καρφί δεν καίγεται στους ιμπεριαλιστές για την τύχη του. Αποδείχτηκε, ξανά, πως οι λαοί δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από αυτόκλητους “προστάτες”, και πως η απελευθέρωσή τους είναι έργο μόνο των ίδιων, και μόνο οι ίδιοι δικαιούνται να αποφασίζουν για το μέλλον τους. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση αντίθετα λειτούργησε ανασταλτικά απέναντι στις λαϊκές κινητοποιήσεις της προηγούμενης περιόδου. Η συντριπτική πλειονότητα του ιρανικού λαού και οι δυνάμεις της Αριστεράς που παρεμβαίνουν στο Ιράν καταδίκασαν την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, καταλαβαίνοντας ότι δεν έχουν τίποτα καλό να περιμένουν.
Το αντιπολεμικό και ευρύτερα το εργατικό κίνημα δεν μπορούν να εφησυχάζουν. Οι πολεμικές σειρήνες συνεχίζουν να ηχούν παρά την εκεχειρία. Η ειρήνη παραμένει εύθραυστη στην ευρύτερη περιοχή, η σιωπηλή γενοκτονία στην Παλαιστίνη -η οποία έμεινε εκτός συμφωνίας- συνεχίζεται, και η ελληνική κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος δεν συμβάλλουν στην αποκλιμάκωση, αντίθετα συνεργάζονται στην υποδαύλιση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Παραμένει πρώτιστο καθήκον ο αγώνας για το σπάσιμο του άξονα Ελλάδας- Κύπρου – Ισραήλ καθώς και το κλείσιμο των βάσεων του ΝΑΤΟ στη χώρα μας. Μαζί με τον αγώνα για την ειρήνη και φιλία των λαών στην περιοχή, το σταμάτημα της εξοπλιστικής κούρσας, την αύξηση των δαπανών για τις κοινωνικές ανάγκες.
Επιπλέον, τα οικονομικά απόνερα του πολέμου θα συνεχίσουν να έχουν επιπτώσεις μέσα από την ακρίβεια, καθώς όλες οι δυσλειτουργίες που προέκυψαν στις εφοδιαστικές αλυσίδες θα καταλήξουν να βαραίνουν την τσέπη μας, μέσα από τα καύσιμα και τα τρόφιμα, αλλά και τη συνολική αύξηση του κόστους ζωής. Ήδη το προηγούμενο διάστημα η Κομισιόν προειδοποιούσε για το ενδεχόμενο απώλειας έως και 560.000 θέσεων εργασίας σε επίπεδο ΕΕ ως το τέλος της χρονιάς. Η ακρίβεια στην Ελλάδα χτυπάει με ποσοστά πληθωρισμού σημαντικά μεγαλύτερα από τις υπόλοιπες χώρες, λόγω της ταξικής αποχαλίνωσης του κεφαλαίου. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν πρόκειται να μειώσουν σημαντικά τις τιμές ακόμα και αν εξομαλυνθεί η διεθνής κατάσταση και μειωθούν σημαντικά οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου. Αντίθετα θα επιχειρήσουν να διατηρήσουν τις ευκαιρίες που τους δίνονται για αυξημένα ποσοστά κέρδους. Είναι αναγκαίος ο αγώνας -και μέσα από τα σωματεία μας- για αυξήσεις στους μισθούς και επιβολή πλαφόν στις τιμές, για να μην πληρώσουμε ξανά εμείς τις επιπτώσεις.
Πρωτοβουλία για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική Αριστερά
(Αναμέτρηση – ΑΠΟ – ΔΕΑ – Μετάβαση – Ξεκίνημα)
