Η προχθεσινή γυναικοκτονία στη Δράμα, η όγδοη για το 2026, δεν είναι ούτε μεμονωμένο περιστατικό, ούτε «έγκλημα πάθους», ούτε μια κακιά στιγμή. Είναι γυναικοκτονία.
Με βάση όσα έχουν ειπωθεί στον δημόσιο διάλογο και με αφορμή τις τελευταίες γυναικοκτονίες, καθίσταται σαφές ότι έχουμε ακόμη πολλές μάχες να δώσουμε για την ισότητα και την αυτοδιάθεση των σωμάτων των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, τα οποία μετατρέπονται καθημερινά σε πεδία βίας, στο όνομα της πατριαρχίας, της επιβολής έμφυλων ρόλων και του ανδρικού προνομίου.
Όταν σε όλη τη χώρα γυναίκες δολοφονούνται από συντρόφους ή συζύγους, όταν η σωματική ακεραιότητα των παιδιών χρησιμοποιείται ως μέσο εκβιασμού για την παραμονή των γυναικών σε κακοποιητικά περιβάλλοντα και όταν οι φωνές βίας διαπερνούν τους τοίχους των σπιτιών, αποκαλύπτεται μια σκληρή πραγματικότητα: δεν υπάρχει σχεδόν κανένα πλαίσιο ουσιαστικής προστασίας των θυμάτων έμφυλης βίας. Κράτος και κοινωνία υστερούν στην πρόληψη και την αντιμετώπισή της.
Χαρακτηριστικά, η αστυνομία σχεδόν πάντα λειτουργεί αποτρεπτικά για θηλυκότητες και ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, προκειμένου να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, ενώ σε δημόσιες τοποθετήσεις εκπροσώπων της η έμφυλη βία συχνά σχετικοποιείται, ενισχύοντας την ατιμωρησία των γυναικοκτόνων. Παράλληλα, η κυβέρνηση της ΝΔ ακολουθεί συγκεκριμένες πολιτικές κατευθύνσεις, καθώς η υποχρεωτική συνεπιμέλεια, που η ίδια θέσπισε με τον νόμο Τσιάρα, εγκλωβίζει πολλές γυναίκες σε συνεχή επαφή με τον κακοποιητή τους, ακόμη και μετά τον χωρισμό. Επιπλέον, υπονομεύονται συστηματικά οι πολιτικές ισότητας μέσω της υποχρηματοδότησης δομών και της ιδιωτικοποίησης βασικών κοινωνικών αγαθών, όπως η υγεία και η παιδεία.
Πόσες ακόμη ζωές χρειάζονται για να αναλάβει η Πολιτεία ουσιαστική δράση;
Διεκδικούμε και θα διεκδικούμε δικαιοσύνη για όσες φοβούνται, για όσες δεν μπόρεσαν ή δεν ακούστηκαν ποτέ.
Διεκδικούμε τη νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας, την ενίσχυση του θεσμικού πλαισίου για την πρόληψη της έμφυλης βίας και την ουσιαστική στήριξη των θυμάτων, με ενημέρωση και υλική φροντίδα.
Η ελευθερία των σωμάτων μας είναι προϋπόθεση για τη χειραφέτηση της κοινωνίας. Η αλληλεγγύη και η οργάνωση από τα κάτω είναι η δύναμή μας.
